Kural 1022 · ஆள்வினையும் ஆன்ற அறிவும் எனஇரண்டின்

பார்த்தனும் சாரதியும்

இது மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வத்தில், பகவத் கீதையின் தொடக்கத்தில் வரும் காட்சி. குருக்ஷேத்திரத்தில் இரு படைகளும் அணிவகுத்து நின்றன. அர்ஜுனன் தன் தேரை இரு படைகளுக்கும் நடுவே நிறுத்தும்படி கிருஷ்ணனிடம் சொன்னான். எதிரில் தன் தாத்தா, ஆசிரியர்கள், உறவினர்கள் நிற்பதைக் கண்டதும் அவன் வில் கையிலிருந்து நழுவியது.

"கிருஷ்ணா, என் கை நடுங்குகிறது; என் வாய் உலர்கிறது. உறவினரைக் கொன்று பெறும் அரசை நான் வேண்டேன்" என்று அர்ஜுனன் புலம்பினான். அவன் உழைக்கத் தயாராக இருந்தவன்; ஆனால் அந்த நொடியில் அவன் அறிவு தடுமாறியது. செயல் இருந்தது; தெளிவு இல்லை.

கிருஷ்ணன் அவனுக்குக் கீதையை உபதேசித்தான். கடமையையும் செயலின் இயல்பையும் பலனில் பற்று வைக்காத உழைப்பையும் விளக்கினான். அர்ஜுனன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். இறுதியில் "என் மயக்கம் நீங்கியது; நீங்கள் சொன்னபடி செய்வேன்" என்று கூறினான்.

அதன் பிறகு அர்ஜுனன் தன் வில்லை எடுத்தான். கிருஷ்ணன் தேரோட்டியாகத் தெளிவையும் வழிகாட்டலையும் தந்தான்; அர்ஜுனன் தன் கையால் அம்புகளைத் தொடுத்தான். அறிவும் முயற்சியும் இணைந்ததால் பாண்டவர் குலம் தன் உரிமையை மீட்டது.

கீதையின் இறுதியில் சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரனிடம் சொல்கிறான்: "யோகேஸ்வரனான கிருஷ்ணனும் வில்லேந்திய அர்ஜுனனும் எங்கே இருக்கிறார்களோ, அங்கே செல்வமும் வெற்றியும் நிலையான நீதியும் இருக்கும் என்பது என் கருத்து." இங்கே கிருஷ்ணன் ஞானத்தின் வடிவம்; அர்ஜுனன் முயற்சியின் வடிவம்.

வள்ளுவர் சொல்லும் 'ஆள்வினையும் ஆன்ற அறிவும்' என்ற இணைப்பை இந்த ஒரு பாடல் அழகாகக் காட்டுகிறது. ஞானம் இல்லாத முயற்சி அர்ஜுனனின் தடுமாற்றம்; முயற்சி இல்லாத ஞானம் வெறும் பேச்சு. இரண்டும் சேர்ந்தபோதே குலம் நிலைத்தது.

குருக்ஷேத்திரத்தின் அந்த முதல் நாளில் அர்ஜுனனின் வில்லின் அளவைவிட அவன் மனத்தின் தெளிவே பெரிய ஆயுதம் என்பதை கிருஷ்ணன் அறிந்திருந்தான். ஆகவே ஆயுதம் ஏந்தும் முன் அவன் மனத்தை ஆயத்தப்படுத்தினான். அந்த உரையாடலே கீதையாகி, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடந்தும் குடும்பங்களுக்கும் தனிமனிதருக்கும் வழிகாட்டுகிறது. பாண்டவர் குடியின் மீட்சி அம்புகளால் மட்டும் அல்ல, அந்த அறிவாலும் நிகழ்ந்தது. அதனால்தான் அந்தக் குடி தலைமுறைகள் தாண்டியும் மதிக்கப்படுகிறது. ஆகவே குடும்பத் தலைவன் பிள்ளைகளுக்கு ஆயுதத்தையும் ஆலோசனையையும் ஒருசேர ஊட்ட வேண்டும் என்பது இதன் நுட்பம்.

Arjuna and His Charioteer

This scene is from the Bhishma Parva of the Mahabharata, at the start of the Bhagavad Gita. The two armies stood arrayed at Kurukshetra. Arjuna asked Krishna to station his chariot between them. On seeing his grandfather, teachers and kinsmen opposite, the bow slipped from his hand.

"Krishna, my hands tremble and my mouth is dry. I do not want a kingdom won by killing my kin," Arjuna lamented. He had been ready to labour; but at that moment his understanding faltered. The action was there, but not the clarity.

Krishna taught him the Gita. He explained duty, the nature of action and work done without attachment to its fruit. Arjuna listened. In the end he said: "My delusion is gone; I shall do as you say."

Afterwards Arjuna took up his bow. Krishna as charioteer gave clarity and guidance, and Arjuna loosed the arrows with his own hands. Because understanding and exertion joined, the Pandava line won back its right.

At the close of the Gita Sanjaya tells Dhritarashtra: "Where Krishna, lord of yoga, and Arjuna, the archer, are, there I think are fortune, victory and lasting justice." Here Krishna is the figure of wisdom and Arjuna the figure of exertion.

This one scene beautifully shows the union Valluvar describes as 'aalvinaiyum aandra arivum'. Effort without wisdom is Arjuna's faltering; wisdom without effort is mere talk. Only when the two joined did the house endure.