Kural 1023 · குடிசெய்வல் என்னும் ஒருவற்குத் தெய்வம்

பிட்டுக்கு மண் சுமந்த பெருமான்

இது திருவிளையாடற் புராணத்தில் மதுரைத் தலத்தில் வைகையாற்றின் வெள்ளப்பெருக்கின்போது நடந்த திருவிளையாடலாகச் சொல்லப்படுகிறது. மதுரையில் வந்தி என்ற மூதாட்டி வாழ்ந்தாள். அவள் புட்டு அவித்து விற்று வாழ்ந்தாள். அவளுக்கு உற்றார் யாரும் இல்லை. ஆனால் அவளுக்குச் சொக்கநாதர் மேல் அளவற்ற பக்தி இருந்தது. தன் வருவாயில் முதல் புட்டை இறைவனுக்குப் படைத்தே பிறருக்கு விற்பாள்.

ஒருமுறை வைகையாற்றில் பெருவெள்ளம் வந்தது. கரை உடைந்து மதுரை மூழ்கும் ஆபத்து ஏற்பட்டது. பாண்டிய மன்னன் தன் குடிமக்களில் வீட்டுக்கு ஒருவர் வந்து கரையைக் கட்ட வேண்டும் என்று ஆணையிட்டான். வந்திக்கு யாரும் இல்லை; தனக்குப் பதிலாக வேலை செய்ய ஆளும் அனுப்ப முடியவில்லை. அவள் கண்ணீர் வடித்து, "என் ஈசா, நான் என்ன செய்வேன்?" என்று வேண்டினாள்.

அப்போது ஒரு கூலியாள் வடிவில் சிவபெருமான் அவள் வாசலில் வந்து நின்றார். "அம்மா, கூலிக்கு வேலை செய்கிறேன். எனக்குக் கூலியாக உன் புட்டைத் தருவாயா?" என்றார். வந்தி மகிழ்ச்சியடைந்து தன் புட்டில் உதிர்ந்த துண்டுகளை அவரிடம் கொடுத்தாள். அவர் அதை உண்டு அவளுக்காகக் கரையைக் கட்டும் இடத்துக்குச் சென்றார்.

அங்கே அவர் வேலை செய்யாமல் சுற்றித் திரிந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தார். அதைக் கண்ட மன்னனின் அதிகாரிகள் கோபம் கொண்டு அவரை அழைத்தனர். மன்னன் தன் கையால் பிரம்பால் அடித்தான். அந்த அடி எல்லா உயிர்களின் மேலும் விழுந்தது; மன்னன் உட்பட அனைவரும் அடி உணர்ந்தனர். அந்தக் கூலியாள் ஒரு கூடை மண்ணை வைகையின் உடைப்பில் கொட்டி மறைந்தார். உடைப்பு அடைபட்டது.

அந்த நேரத்தில் ஒரு குரல் ஒலித்தது: "இந்தக் கரையைக் கட்டியவன் ஈசனே." வந்தியின் பக்திக்காக இறைவனே உழைத்தார் என்பதை மன்னனும் மக்களும் உணர்ந்தனர். அவர்கள் வந்தியை வணங்கி மதித்தனர்.

தன் குடிக்காகவும் ஊருக்காகவும் தன் கடமையைச் செய்ய முனைந்தவளுக்குத் தெய்வமே ஆளாக வந்தது. வள்ளுவரின் 'தெய்வம் மடிதற்றுத் தான் முந்துறும்' என்ற சொல்லுக்கு இதைவிடச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு எளிதில் கிடைக்காது.

இந்தக் கதை இன்றும் மதுரையில் ஆவணி மூலத் திருவிழாவில் 'பிட்டுத் திருவிழா'வாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

வந்தியின் கதையில் தெய்வம் முன்னே வந்தாலும், வந்தி தன் பங்கைச் செய்தாள் என்பதை நாம் மறக்கலாகாது. அவள் தன் வறுமையிலும் முதல் புட்டை இறைவனுக்குப் படைத்தாள்; ஆற்றில் வெள்ளம் வந்தபோதும் தன் கடமையைத் தவிர்க்கவில்லை. அந்த நேர்மையும் பக்தியும்தான் இறைவனைத் தூண்டியது.

The God Who Carried Earth for Pittu

This is a divine play from the Thiruvilaiyadal Puranam, set in Madurai at the time of a flood in the river Vaigai. In Madurai lived an old woman named Vandi who made and sold pittu, a steamed rice sweet. She had no relatives, but she had boundless devotion to Lord Sokkanatha. She would offer the first pittu of her day to the Lord before selling to anyone else.

Once a great flood came in the Vaigai. The bank was about to break and Madurai to be drowned. The Pandya king ordered that one person from every household should come and build up the bank. Vandi had no one, and could not even send a hired hand in her place. In tears she prayed, "My Lord, what shall I do?"

Then Lord Shiva, in the guise of a labourer, came to her door. "Mother, I work for wages. Will you give me your pittu as my wage?" he asked. Vandi was glad and gave him the crumbled bits of her pittu. He ate and went to the place where the bank was being built, on her behalf.

There he did no work but wandered about. The king's officers saw this, became angry and summoned him. The king struck him with his own cane. The blow fell on every living being, the king included, and all felt it. The labourer threw a basket of earth into the breach in the Vaigai and vanished. The breach was closed.

At that moment a voice rang out: "The one who built this bank is Ishvara." The king and the people understood that the Lord himself had laboured for Vandi's devotion. They bowed to her and honoured her.

For the one who set out to do her duty for her house and her town, God himself came as a hired hand. For Valluvar's words 'deivam madithatru than munthurum' there is hardly a better example.