Kural 1065 · தெண்ணீர் அடுபுற்கை ஆயினும் தாள்தந்தது

வள்ளுவரும் வாசுகியும்

தமிழ்நாட்டு மரபில் திருவள்ளுவரின் வாழ்க்கை பற்றிய செவிவழிக் கதைகள் பல உண்டு. அவற்றின்படி வள்ளுவர் மயிலாப்பூரில் நெசவுத் தொழில் செய்து வாழ்ந்தார். அவர் மனைவி வாசுகி அம்மையார் கற்பிற்கும் பணிவிற்கும் புகழ்பெற்றவர். இவை வரலாற்றுச் சான்றுகளால் உறுதி செய்யப்பட்டவை அல்ல, மரபு வழி வந்த கதைகள் மட்டுமே.

மரபுக் கதையின்படி வள்ளுவர் தறியில் நெய்த துணியைச் சந்தையில் விற்று, அந்த வருமானத்தில் குடும்பம் நடத்தினார். வருமானம் குறைவு; சில நாள்களில் வீட்டில் அரிசி கஞ்சிக்கே போதுமானதாக இருக்கும். ஆனால் அவர் ஒருபோதும் பிறரிடம் கடனுக்காகவோ கொடைக்காகவோ கையேந்தியதாகக் கதை சொல்லவில்லை.

வள்ளுவர் உணவு உண்ணும்போது சோற்றோடு ஒரு ஊசியையும் ஒரு குவளை நீரையும் அருகில் வைக்கச் சொல்வார் என்றும், வாசுகி அதைக் கேள்வி கேட்காமல் செய்தார் என்றும் மரபு சொல்கிறது. ஒரு சோற்றுப் பருக்கை சிந்தினால் அதை ஊசியால் எடுத்து நீரில் கழுவி உண்பதற்காக என்றும் சொல்லப்படுகிறது. உணவை வீணாக்காத பண்பை இது காட்டுகிறது.

எளிய கஞ்சியாயினும் தம் உழைப்பால் வந்த உணவைக் கொண்டாடிய அந்த இல்லம், இக்குறளின் உயிர்ப்புள்ள உருவம். அவர்கள் வீட்டில் வறுமை இருந்தது; ஆனால் இகழ்ச்சியோ கூச்சமோ இல்லை. உண்ணும்போது இருவரும் நன்றியோடு உண்டனர் என்று மரபு பேசுகிறது.

இக்கதைகளை வரலாறாகக் கொள்ளாவிட்டாலும், அவை தமிழ்ச் சமுதாயம் வள்ளுவரைப் பார்த்த விதத்தைக் காட்டுகின்றன: உழைத்து வாழ்ந்த ஞானி, உணவை மதித்த இல்லறத்தான், அன்பு நிறைந்த இல்வாழ்வின் மாதிரி.

இந்த மரபு நமக்குச் சொல்வது: தன் உழைப்பில் வந்த எளிய உணவில் தான் உண்மையான இனிமை; அதை மதிக்கத் தெரிந்தவன் எவ்வளவு எளியவனாயினும் உயர்ந்தவனே.

வள்ளுவர் மனைவி வாசுகி அம்மையாரைப் பற்றி இன்னொரு மரபுக் கதையும் உண்டு: அவர் கிணற்றில் நீர் இறைத்துக்கொண்டிருந்தபோது கணவர் அழைத்தார் என்றும், கயிறு அறாமல் அப்படியே விட்டுவிட்டு ஓடிவந்தார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இவை நம்பிக்கை மரபுகள்; எப்படியாயினும் இவை வள்ளுவர் இல்லறத்தின் எளிமையையும் அன்பையும் போற்றுகின்றன. இந்த எளிமையே அவரது பாடலின் ஆழத்துக்கு அடிப்படை என்று தமிழ்ச் சமுதாயம் நம்புகிறது. அத்தகைய மரபை நாமும் மனத்தில் கொள்வோம். எளிமையின் இனிமையை இவ்வாறு இந்த இல்லம் காட்டுகிறது.

Valluvar and Vasuki

In the Tamil tradition there are many folk tales about the life of Thiruvalluvar. According to them Valluvar lived at Mylapore as a weaver. His wife Vasuki Ammaiyar was famed for her devotion and humility. These are not facts proved by historical evidence but only tales that have come down in tradition.

By the traditional story, Valluvar sold the cloth woven at his loom in the market and ran his household on that income. The income was small; on some days the rice at home sufficed only for gruel. But the tale never says that he stretched out his hand to others for loan or gift.

Tradition says that at meals Valluvar would ask for a needle and a cup of water to be kept near his rice, and Vasuki did so without questioning. It is said it was so that if a grain of rice fell he could pick it with the needle, wash it in the water and eat it. It shows a nature that wastes no food.

That home, which celebrated food that came of its own labour even if it was simple gruel, is a living picture of this verse. There was poverty in their house but no scorn or embarrassment. Tradition speaks of the two eating together with gratitude.

Even if we do not take these tales as history, they show how Tamil society saw Valluvar: a sage who lived by labour, a householder who honoured food, a model of a loving home life.

The tradition tells us that real sweetness lies in the simple food that comes of one's own labour, and one who knows to honour it is great however humble.