Kural 1068 · இரவென்னும் ஏமாப்பில் தோணி கரவென்னும்

கடல் தந்த வழி

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் வரும் காட்சி. இராமன் சீதையை மீட்க இலங்கைக்குச் செல்ல வானரச் சேனையோடு தென் கடற்கரையில் வந்து நின்றான். கடலைக் கடக்க வழியில்லை. அவன் கடலின் தேவனான வருணனை வேண்டி, தர்ப்பைப் புல்லின் மேல் கடற்கரையில் படுத்து மூன்று நாள் தவம் செய்தான்.

இராமன் ஒரு போர் வீரன்; ஆயினும் முதலில் அமைதி வழியில் வழி கேட்டான். மூன்று நாள் காத்திருந்தும் வருணன் தோன்றவில்லை. கடல் அலைகள் முன்போலவே பாறையில் மோதின. இரந்த இராமனின் வேண்டுகோளுக்குக் கடல் செவி சாய்க்கவில்லை.

அப்போது இராமனின் கண்கள் சினத்தால் சிவந்தன. 'பணிந்து கேட்டவனுக்குப் பதில் இல்லை; ஆகவே இந்தக் கடலை வற்றச் செய்கிறேன்' என்று தன் வில்லை எடுத்தான். அம்பைப் பூட்டியபோது கடல் கொந்தளித்தது. உலகம் அதிர்ந்தது.

உடனே வருணன் பயந்து தோன்றி, 'இராமா, என் இயல்பு ஆழம்; என்னை வற்றச் செய்யாதே. நளன் என்ற வானரனை உன் சேனையில் பயன்படுத்து; அவன் ஒரு பாலம் அமைத்தால் நான் அதைத் தாங்குவேன்' என்றான். அவ்வாறே நளன் தலைமையில் சேது பாலம் கட்டப்பட்டது.

இந்தக் கதையில் இரத்தல் என்ற தோணி, கடலின் மறைத்தல் என்ற பாறையில் மோதும் நிலையைக் காணலாம். இராமன் மூன்று நாள் இரந்தும் பயன் கிடைக்கவில்லை; ஆனால் அவன் கலங்கவில்லை. தன் ஆற்றலால் தன் வழியை உருவாக்கினான்.

இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்வது: இரந்து பார்க்கலாம்; ஆனால் மறுப்பு வரும்போது நம் ஆற்றலை நம்பி வழி சமைக்கும் உறுதி வேண்டும். சார்ந்திருப்பது ஆபத்து; தன் வலிமையே காப்பு.

இராமன் கடலிடம் இரந்த இந்த நிகழ்வு பின்னாளில் தனுஷ்கோடி, ராமேஸ்வரம் ஆகிய தலங்களின் மரபோடு இணைந்தது. ராமநாதசுவாமி கோயிலுக்கு வரும் பக்தர்கள் கடலில் நீராடிப் புனித யாத்திரை நிறைவு செய்கின்றனர். அந்த மரபில் கடலை வணங்கி அதன் அருளைப் பெறுவதும் ஒரு பகுதி. நாமும் இயற்கையைப் பணிவோடு அணுகி, ஆனால் தேவையான இடத்தில் உறுதியோடு செயல்பட வேண்டும் என்பதை இது நமக்குக் கற்பிக்கிறது. ஆனால் இங்கு இராமனின் சினமும் நீதியோடு இணைந்ததே; ஒரு நல்ல நோக்கத்துக்காக முதலில் பணிவாகக் கேட்டு, பின்னர் உறுதியோடு நின்றான்.

The Sea Gives Way

This is a scene from the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. To rescue Sita, Rama came with the vanara army to the southern shore on his way to Lanka. There was no way across the sea. He prayed to Varuna, the deity of the sea, lying on darbha grass on the shore and doing penance for three days.

Rama was a warrior, yet he first asked for the way in peace. Though he waited three days Varuna did not appear. The waves of the sea struck the rocks as before. The sea did not heed the plea of the begging Rama.

Then Rama's eyes reddened with anger. 'To one who asked humbly there is no answer; so I shall dry this sea,' he said and took up his bow. As he fixed the arrow the sea surged. The world shook.

At once Varuna appeared in fear: 'Rama, my nature is depth; do not dry me up. Make use of the vanara Nala in your army; if he builds a bridge I shall bear it.' So the Setu bridge was built under Nala's lead.

In this story we see the boat of begging striking the rock of the sea's concealment. Rama asked for three days to no avail, but he did not falter. By his own strength he made his own way.

The story tells us we may ask; but when refusal comes we need the resolve to make a path trusting our own strength. Dependence is danger; one's own strength is the safeguard.