தEN
குறள் படி
குறள் 1064 · இரவச்சம் · The Dread of Mendicancy

Kural 1064 · இடமெல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே இடமில்லாக்

இடமெல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே இடமில்லாக்காலும் இரவொல்லாச் சால்பு.

Itamellaam Kollaath Thakaiththe Itamillaak / Kaalum Iravollaach Chaalpu

Behold the dignity that consenteth not to beg even when reduced to utter destitution: even the whole universe is too small to hold it.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வாழ இடமும் வளமும் இல்லாத வறுமைக் காலத்திலும் இரத்தலுக்கு இசையாத சான்றாண்மை, உலகம் எல்லாம் கொள்ளாத பெருமையுடையது.

Meaning

The nobility that will not stoop to beg, even when there is no place or means, is so great that the whole world cannot contain it.

சொற்பொருள் Word by word

இடம் எல்லாம்
இடமெல்லாம், உலகம் முழுவதும்
கொள்ளாத்தகைத்தே
அடங்காத பெருமையுடையது
இடம் இல்லாக் காலும்
வாழ இடமில்லாத வறுமைக் காலத்திலும்
இரவு ஒல்லா
இரத்தலுக்கு இசையாத
சால்பு
சான்றாண்மை, பெருமை

விளக்கம்

இந்தக் குறள் இரவாமையின் உச்சப் பெருமையைச் சொல்கிறது. வாழ இடமில்லாமல், வளமில்லாமல் இருக்கும் வறுமைக் காலத்திலும் இரத்தலுக்கு உடன்படாத ஒருவனின் 'சால்பு' அதாவது சான்றாண்மை இந்த உலகம் முழுவதும் கொள்ளாத அளவு பெரியது என்கிறார். இங்கு 'இடம்' என்பதற்கு இருக்க இடம், தங்க இடம், செல்வம் என்ற பொருள் அனைத்தும் பொருந்தும். இக்குறளில் வியப்பூட்டுவது முரண்நயம். இடம் இல்லாத நிலையில் உள்ளவனின் பெருமைக்கு உலகமே இடம் போதாது! வெளித்தோற்றத்தில் அவன் கடைநிலையில் இருக்கிறான்; உள்ளத்தில் அவன் உலகளவு உயர்ந்தவன். இந்த முரணே அவன் சான்றாண்மையை வலியுறுத்துகிறது. உலகம் மதிப்பிடும் அளவுகோல் வேறு, வள்ளுவர் மதிப்பிடும் அளவுகோல் வேறு.

'சால்பு' என்ற சொல் வள்ளுவரின் மதிப்பீட்டில் உயர்ந்தது; சான்றாண்மை என்ற தனி அதிகாரமே உள்ளது. இங்கு இரவாமை சான்றாண்மையின் அடையாளமாகக் காட்டப்படுகிறது. அதாவது பிறர்க்குச் சுமையாகாத, தன் மானத்தைக் காக்கும் மனநிலை உயர்ந்த பண்பாடு என்கிறார். நமக்குக் கிடைக்கும் பாடம், நம் மதிப்பு நம் செல்வத்தில் இல்லை, நம் நிலைப்பாட்டில் உள்ளது என்பதே. வறுமையிலும் தலை நிமிர்ந்து நிற்பவரைப் பார்த்து உலகம் தலை வணங்க வேண்டும். அத்தகையவர்களுக்கு நாம் தன்மானத்தைக் காத்து உதவும் வழிகளைச் செய்வதே மரியாதை.

வள்ளுவர் இந்தக் குறளின் மூலம் சமுதாயத்தின் மதிப்பீடுகளையே தலைகீழாக்குகிறார். செல்வம், பதவி, நிலம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு மனிதரை அளந்து பார்க்கும் உலகுக்கு, இரவாமை என்ற பண்பே உண்மையான அளவுகோல் என்கிறார். ஒருவனின் உயர்வு அவன் அடையும் இடங்களில் இல்லை, அவன் எந்த இடத்தில் எப்படி நிற்கிறான் என்பதில் உள்ளது. உலகமெல்லாம் நிறைக்கும் பெருமை என்பது அதைத்தான் குறிக்கிறது. இதற்கு நம் மரபில் எண்ணற்ற சான்றுகள் உள்ளன. வறுமையிலும் தம் அறத்தையும் தன்மானத்தையும் காத்த அடியார்கள், புலவர்கள், ஏழை அந்தணர்கள் ஆகியோரின் கதைகள் தலைமுறைகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன. அவர்கள் அரண்மனைகள் கட்டவில்லை; ஆனால் மக்கள் மனத்தில் அழியாத இடம் பெற்றனர்.

Explanation

This verse tells the peak glory of not asking. Even in poverty, with no place and no means, the nobility, 'saalbu', of one who does not agree to beg is so great that the whole world cannot contain it, says Valluvar. Here 'idam' can mean a place to stay, a shelter, wealth, all of these. The wonder of the verse is its irony. For one without place, the whole world is too small for his greatness! In outward look he is at the lowest; in heart he is world-high. This contrast stresses his nobility. The world's scale of measure differs from Valluvar's.

The word 'saalbu' is lofty in Valluvar's estimation; there is a separate chapter on nobility, Saanraanmai. Here not asking is shown as the mark of nobility. That is, a mind that does not become a burden on others and guards its self-respect is the highest culture. The lesson for us is that our worth lies not in our wealth but in our stand. The world should bow its head to one who stands erect even in poverty. The way to honour such people is to help them in ways that guard their self-respect.

Through this verse Valluvar turns society's values upside down. To a world that measures people by wealth, rank and land, he says the quality of not begging is the true measure. A man's height lies not in the places he attains but in how he stands wherever he is. The greatness that fills the whole world points to just this.

கதை

நெசவாளி கமலத்தின் பிடிவாதம்

காஞ்சிபுரத்தில் கமலம்மாள் என்ற நெசவாளி கைம்பெண்ணாக வாழ்ந்தாள். கணவர் மறைந்த பின் தறியும் வீடும் கடனுக்காகப் பறிபோயின. தெருவோரத்தில் ஒரு சிறு தகர கொட்டகையில் குடியேறினாள். நான்கு குழந்தைகளுக்கு உணவு தேடுவது பெரும் சவாலாக இருந்தது.

ஊரில் உள்ள நல்லோர் சிலர் அவளுக்கு உதவ முன்வந்தனர். 'அம்மா, கோயில் அன்னதானத்தில் உனக்கு இடம் தருகிறோம்; அரிசி, பணம் எல்லாம் தருகிறோம்' என்றனர். கமலம்மாள் பணிவோடு மறுத்தாள். 'நன்றி ஐயா. என் கை நூல் நூற்க வல்லது. எனக்கு நூல் மட்டும் கொடுங்கள்; நூற்றுத் தருவேன். அதற்குரிய கூலி மட்டும் தாருங்கள்' என்றாள்.

அவள் இரவு பகலாக நூல் நூற்றாள். ஒரு தறி வாங்க வழியில்லாததால் பிறர் தறிக்கு நூல் தயாரித்துத் தந்தாள். பசியோடு உறங்கிய இரவுகள் உண்டு; ஆனால் இரந்து உண்ட நாள் ஒன்றும் இல்லை. அவளது நேர்மையும் நுட்பமான வேலையும் பட்டு நெசவு நிறுவனங்களிடையே பேசப்பட்டது.

ஐந்தாண்டுகளில் அவள் ஒரு தறி வாங்கும் நிலையை எட்டினாள். பத்தாண்டுகளில் தனக்குக் கீழ் நான்கு பெண்களை வேலைக்கு அமர்த்தும் அளவு உயர்ந்தாள். 'நான் இரந்திருந்தால் என் குழந்தைகளும் இரப்பதையே வழியாகக் கொண்டிருப்பார்கள்' என்று அவள் சொல்வதுண்டு.

அவளது குழந்தைகள் படித்து முன்னேறினர். மூத்த மகள் ஆசிரியையானாள். கமலம்மாளின் கதை காஞ்சிபுரத்தின் நெசவு தெருக்களில் தலைமுறைகளாகப் பேசப்படுகிறது. அவள் வீட்டில் எந்த விருந்தினருக்கும் உணவு உண்டு; அவள் இல்லை என்றே சொன்னதில்லை.

இந்த நிகழ்ச்சி 'இடமில்லாக் காலும் இரவொல்லாச் சால்பு' என்பதன் சான்று. இடமற்ற நிலையிலும் சான்றாண்மை காத்தவள் இடம் அனைத்தையும் தன் பெருமையால் நிரப்பினாள்.

கமலம்மாளின் வாழ்வில் வெளிப்பட்ட இந்த உறுதி அவள் குழந்தைகளுக்கும் ஒரு பாரம்பரியமாக மாறியது. அவர்கள் பள்ளியில் சிறந்த மாணவர்களாக இருந்ததோடு, வீட்டில் சின்னச் சின்ன வேலைகளைச் செய்து பெற்றோருக்குத் துணையாக நின்றனர். 'எங்கள் அம்மா எவரிடமும் கையேந்தவில்லை' என்பதைப் பெருமையுடன் சொல்லும் பிள்ளைகளாக அவர்கள் வளர்ந்தனர். அந்தப் பெருமையே அவர்களின் செல்வம். அந்தக் குடும்பத்தின் நேர்மைக்காகத் துணி வணிகர்கள் அவளுக்கு முன்பணம் தந்து நூல் வாங்கச் செய்தனர். நம்பிக்கை என்ற மூலதனமே அவளது உண்மையான செல்வமாக விளங்கியது. அவளது கதை நமக்கு நினைவூட்டுவது இதுவே.

A story

Kamalam the Weaver's Resolve

In Kanchipuram a weaver, Kamalammal, lived as a widow. After her husband's death the loom and the house were lost to debt. She moved to a small tin shed at the roadside. Finding food for four children was a great challenge.

Some good folk of the town came forward to help. 'Amma, we shall give you a place in the temple annadhanam, and rice and money too,' they said. Kamalammal humbly declined. 'Thank you, sirs. My hand can spin thread. Just give me yarn to spin and I will do it. Pay me only the wage for it,' she said.

She spun night and day. Since she could not afford a loom, she prepared thread for other people's looms. There were nights she slept hungry, but not one day when she ate by begging. Her honesty and fine work were talked about among the silk-weaving firms.

In five years she reached the point of buying a loom. In ten years she had risen enough to employ four women under her. 'Had I begged, my children too would have taken begging as their way,' she would say.

Her children studied and rose. Her eldest daughter became a teacher. Kamalammal's story is spoken of for generations in the weavers' streets of Kanchipuram. In her house every guest had food; she never said no.

This event is proof of 'the nobility that will not beg even when without place'. She who kept nobility in a state of placelessness filled all places with her greatness.

சிந்தனைக்கு

உன் வாழ்வின் நெருக்கடியான காலத்தில் உன்னுடைய தன்மானத்தை எப்படிக் காத்தாய்?

To reflect on

In your own hard times, how did you protect your self-respect?