Kural 1069 · இரவுள்ள உள்ளம் உருகும் கரவுள்ள

ராமனும் த்ரிஜடரும்

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் வரும் காட்சி. வனவாசம் புறப்படும் முன் இராமன் தன்னிடமிருந்த செல்வம் அனைத்தையும் அந்தணர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் தானம் செய்தான். அயோத்தியின் மக்கள் அவன் தானத்தைக் கண்டு வியந்தனர். இலக்குவனும் தன்னிடமிருந்தவற்றைக் கொடுத்தான்.

அந்த நேரத்தில் த்ரிஜடர் என்ற வறிய அந்தணர் தம் மனைவியின் தூண்டுதலால் இராமனிடம் வந்தார். வயதான அவர் உடல் மெலிந்தவர்; குடும்பம் பெரிது; வறுமையோ கொடியது. இராமன் அவரைக் கண்டு மனம் உருகினான். 'ஐயா, என்னிடம் இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான பசுக்கள் உள்ளன; நீங்கள் முன்பே வரவில்லையே' என்று பணிவுடன் சொன்னான்.

பின்னர் இராமன் புன்னகையோடு, 'ஐயா, உங்கள் கையிலுள்ள தடியை எவ்வளவு தூரம் வீச முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் வீசுங்கள். அந்தத் தடி விழும் இடம் வரை உள்ள பசுக்கள் அனைத்தும் உங்களுக்கே' என்றான். த்ரிஜடர் தம் முழுபலத்தையும் திரட்டி தடியை வீசினார். அது சரயு நதியைக் கடந்து அக்கரையில் ஆயிரக்கணக்கான பசுக்கள் இருக்கும் இடத்தில் விழுந்ததாக ராமாயணம் கூறுகிறது.

இராமன் அவரைத் தழுவி, 'நான் உங்களைச் சோதிக்கவே இப்படிச் செய்தேன்; கோபம் வேண்டாம். உங்கள் தடி விழுந்த இடம் வரை உள்ள செல்வம் என் தானமே' என்று அன்போடு சொன்னான். த்ரிஜடர் மனம் மகிழ்ந்து இராமனை வாழ்த்தினார்.

இங்கு இரப்பவனின் நிலையை நினைத்து உள்ளம் உருகும் ஒருவனின் அழகு தெரிகிறது. இராமன் இரப்பவனின் முகத்தைப் பார்க்கும்போதே அவனது வறுமையை உணர்ந்தான். அவன் ஒரு மறுப்பைச் சொல்லவில்லை; இரத்தலின் நினைவில் அவன் உள்ளம் உருகியது.

இந்தக் கதை நமக்கு உணர்த்துவது: ஒருவன் இரப்பது ஒரு தேவையின் அழைப்பு; அதை உருகிய உள்ளத்தோடு எதிர்கொள்பவனே உயர்ந்தவன்.

இந்த நிகழ்வு வால்மீகி இராமாயணம் அயோத்தியா காண்டத்தில் இராமனின் தாராள குணத்தை நன்கு விளக்குகிறது. தானம் செய்து முடித்துவிட்டதாக நினைத்த பின்னும் ஒரு வறியவன் வந்தால் அவனை வெறுங்கையோடு அனுப்பாத மனம் இராமனுடையது. அவன் இரப்பவனின் தேவையைவிடத் தன் ஈகையின் வரம்பை மிகப் பெரிதாக்கிக் கொண்டான். அந்த மனமே அவனை மக்கள் மனத்தில் தெய்வமாக உயர்த்தியது. த்ரிஜடரின் குடும்பம் அந்தக் கொடையால் வறுமையிலிருந்து மீண்டிருக்கும் என்பதே கதையின் உட்பொருள். ஒரு மனிதனின் உருகும் உள்ளம் ஒரு குடும்பத்தையே காக்கும். இரப்பவனை முகம் பார்த்து அறிந்துகொள்ளும் இந்த நுட்பமே கொடையின் உச்சம். இதனை நாமும் நம் அளவில் செய்யலாம். எளிய உதவியும் ஒருவரின் வாழ்வைத் திருப்பிவிடும் வல்லமையுடையது.

Rama and Trijata

This is a scene from the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. Before leaving for exile Rama gave away all the wealth he had to brahmins and the poor. The people of Ayodhya marvelled at his charity. Lakshmana too gave what he had.

At that time a poor brahmin named Trijata came to Rama at the urging of his wife. He was elderly and frail; his family was large and his poverty cruel. Seeing him Rama's heart melted. 'Sir, I still have thousands of cows; why did you not come earlier?' he said humbly.

Then Rama said with a smile, 'Sir, fling the staff in your hand as far as you can. All the cows up to where it falls will be yours.' Trijata gathered all his strength and flung the staff. The Ramayana says it crossed the river Sarayu and fell on the far bank where thousands of cows stood.

Rama embraced him and said lovingly, 'I did this only to test you; do not be angry. All the wealth up to where your staff fell is my gift.' Trijata, glad at heart, blessed Rama.

Here we see the beauty of one whose heart melts thinking of the seeker's state. Seeing the seeker's face Rama felt his poverty. He did not say a refusal; his heart melted at the thought of asking.

The story tells us that a person's asking is a call of need, and the one who meets it with a melted heart is the noble one.