Kural 1221 · மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும் – Tamilone

குறள் 1221 · பொழுதுகண்டு இரங்கல் · Lamentations at Eventide

மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும்வேலைநீ வாழி பொழுது.

Maalaiyo Allai Manandhaar Uyirunnum / Velainee Vaazhi Pozhudhu

SheEvening! Bless thee, but who calleth thee Evening? Thou art really the hour that devoureth the lives of the wedded ones!V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பொழுதே, நீ வாழ்க! நீ வெறும் மாலை அல்லை; மணந்த காதலரைப் பிரிந்தவர்களின் உயிரையே உண்ணும் வேளையாக இருக்கிறாய்.

Meaning

Long may you live, O hour! You are no mere evening; you are the time that feeds on the lives of those parted from their beloved.

சொற்பொருள் Word by word

மாலையோ அல்லை: you are not (merely) evening
மணந்தார்: those who were united in marriage
உயிருண்ணும்: that devours life
வேலை: the hour, the time
வாழி: may you live (said here in irony)
பொழுது: the time of day being addressed

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் தலைவி மாலைப்பொழுதையே நேரில் நிற்கும் ஒருவரைப் போல அழைத்துப் பேசுகிறாள். 'வாழி' என்பது வாழ்த்துச் சொல்; ஆனால் இங்கே அது சினமும் கசப்பும் கலந்த முரண்நகை. வாழ்த்துவதுபோலத் தொடங்கி, 'நீ மாலை இல்லை' என்று மறுத்து, 'உயிர் உண்ணும் பொழுது' என்று தீர்ப்பும் சொல்கிறாள். வழக்கமாக மாலை என்பது ஓய்வும் குளிர்ச்சியும் தருகின்ற இனிய நேரம். ஆனால் துணையைப் பிரிந்தவருக்கு அது அவ்வாறு இல்லை என்பதே இங்கே சொல்லப்படும் உண்மை. பெயர் ஒன்றாக இருந்தாலும், பொருள் மனத்தின் நிலையைப் பொறுத்து மாறுகிறது என்பதை 'மாலையோ அல்லை' என்னும் தொடர் நுட்பமாகக் காட்டுகிறது.

'மணந்தார்' என்னும் சொல்லைப் பிரிந்த மனைவியர் என்று பெரும்பாலான உரையாசிரியர்கள் கொள்வர்; ஆனால் பிரிந்த இரு உள்ளங்களுக்கும் இது பொருந்தும் என்று சொல்வோரும் உண்டு. எவ்வாறு கொண்டாலும் கருத்து ஒன்றுதான்: இணைந்த உள்ளங்கள் தொலைவில் இருக்கும்போது இந்த வேளை கொடியது. 'உயிர் உண்ணுதல்' என்பது உடனே உயிரைப் பறிப்பதைக் குறிக்கவில்லை; உயிரின் உயிர்ப்பை மெல்ல மெல்லக் குறைப்பதையே குறிக்கிறது என்று கொள்வது மிகப் பொருத்தம். தலைவி உடனே இறந்துவிடுவதில்லை, ஆனால் நாள்தோறும் தேய்கிறாள்.

இன்றைய வாழ்விலும் இதைக் காண்கிறோம். அலுவலகம் முடிந்து வீடு திரும்பும் நேரம், பள்ளி முடிந்து பிள்ளைகள் வரும் நேரம் என எல்லோரும் ஒன்றுகூடும் மாலையில், ஒருவர் மட்டும் தொலைவில் இருந்தால் அந்த வெற்றிடம் பெரிதாகத் தெரிகிறது. அந்த உணர்வைக் கேலி செய்யாமல் மதிக்கவும், நமக்கு வேண்டியவர்களின் மாலைகளில் ஓர் அழைப்பையோ சிறு செய்தியையோ அனுப்பி அந்த வெறுமையைக் குறைக்கவும் இந்தக் குறள் நம்மைத் தூண்டுகிறது. மாலையில் சாளரத்தின் அருகே அமர்ந்து தெருவையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் முதியவர்களின் உள்ளமும் இதே ஏக்கத்தின் தொடர்ச்சிதான் என்பதை உணர்ந்தால், அவர்களிடம் நாம் காட்டும் அன்பு இன்னும் நுட்பமாகும்.

Explanation

In this verse the heroine addresses the evening as though it were a person standing before her. 'Vaazhi' is a word of blessing, but here it is bitter irony, mixed with anger. She begins as if to bless, then denies, 'You are not evening,' and finally gives her verdict: 'You are the hour that eats lives.' Evening is ordinarily the gentlest part of the day, bringing rest and coolness. For one who is parted from her partner it is nothing of the kind, and that is the truth the verse points to. The phrase 'maalaiyo allai' quietly shows that a name may stay the same while its meaning changes with the state of the heart.

Most commentators take 'manandhaar' to mean wives parted from their husbands, though some say it applies to both hearts that were joined. Either way the idea is one: when united hearts are far apart, this hour is cruel. 'Eating life' need not mean snatching life away at once. It is more fitting to read it as slowly lowering the vitality of life, so that the heroine does not die outright but wastes a little more with every day.

We can see the same thing in our own time. At the hour when offices close and children come home from school, when everyone gathers in the evening, the absence of one person looms large. This verse urges us not to laugh at such feelings but to respect them, and to send a call or a short message to those who matter to us in their evenings, so that the emptiness is a little lessened.

கதை

குடில் முற்றத்தின் அந்தி

காளிதாசரின் அபிஞான சாகுந்தலம் நாடகத்தின் ஒரு காட்சியை இங்கே எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

கண்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் வளர்ந்த சகுந்தலை, வேட்டைக்கு வந்த துஷ்யந்த மன்னனை மணந்தாள். சில நாள் அங்கே தங்கிய மன்னன் தன் தலைநகருக்குத் திரும்ப வேண்டியிருந்தது. விரைவில் அரச மரியாதைகளோடு அழைத்துக்கொள்வதாக வாக்குறுதி கூறி, தன் கணையாழியையும் அடையாளமாக விட்டுச் சென்றான். அதன் பிறகு சகுந்தலையின் நாட்கள் முன்பு போல அமைதியாக இல்லை.

பகலில் அவள் தோழிகளான அனசூயையோடும் பிரியம்வதையோடும் மலர் பறித்தும், இளஞ்செடிகளுக்கு நீர் ஊற்றியும், தான் வளர்த்த மான்குட்டிக்கு உணவு தந்தும் பொழுதைக் கழிப்பாள். ஆனால் மாலை வந்ததும் குடிலின் முற்றத்தில் தனியே அமர்ந்து, வழியையே பார்த்தபடி இருப்பாள். பறவைகள் கூடு திரும்பும், பசுக்கள் தொழுவம் சேரும், முனிவர்கள் வேள்விக்கு விளக்கேற்றுவார்கள்; எல்லோரும் தம் இடம் சேரும் அந்த நேரத்தில் தன் உள்ளத்தின் உறவு மட்டும் வராததை எண்ணி அவள் உள்ளம் கலங்கும். மாலை என்பது தன் உயிரை மெல்ல உண்ணும் வேளை போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

அப்படி ஒரு பொழுதில் நினைவில் ஆழ்ந்து அமர்ந்திருந்தபோது, துர்வாச முனிவர் குடிலுக்கு வந்து நின்றார். சகுந்தலை அவரைக் கவனிக்கவே இல்லை. தன்னை மதிக்காததாக எண்ணிச் சினந்த முனிவர், நீ யாரை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாயோ அவன் உன்னை மறப்பான் என்று சபித்தார். தோழிகள் ஓடிச்சென்று வேண்டிக்கொண்டபின், அடையாளப் பொருளைக் காட்டினால் சாபம் விலகும் என்று அவர் சொல்லிச் சென்றார்.

அந்த நாட்களில் தோழிகள் அவளைத் தேற்ற முயன்றனர்; அரசர் தன் வாக்கிலிருந்து தவற மாட்டார் என்று கூறினர். சகுந்தலை மெல்லப் புன்னகைப்பாள்; ஆனால் அந்தப் புன்னகைக்குப் பின்னால் இருந்த வெறுமை அவர்கள் கண்களுக்குத் தப்பவில்லை. இருள் கவியும் வரை அவள் முற்றத்தை விட்டு எழுவதே இல்லை; ஏக்கம் இத்தனை இருந்தும் குடிலுக்கு வருபவர்களை வரவேற்பதில் அவள் குறை வைத்ததில்லை.

அந்த அந்தியில் சகுந்தலையின் நெஞ்சில் இருந்தது எளிய ஏக்கம் மட்டுமே. அன்பு ஆழமாக இருக்கும்போது ஏக்கம் மனத்தை எவ்வளவு முழுமையாக ஆட்கொள்கிறது என்பதை அவள் நிலை காட்டுகிறது. வள்ளுவரின் தலைவி மாலையைப் பார்த்து 'நீ உயிர் உண்ணும் பொழுது' என்றது போலவே, ஒவ்வொரு மாலையையும் சகுந்தலையும் அவ்வாறே உணர்ந்திருப்பாள்.

A story

The Evening Courtyard of the Hermitage

We may recall a scene from Kalidasa's play Abhijnana Shakuntalam.

Shakuntala, who grew up in the hermitage of the sage Kanva, married King Dushyanta, who had come hunting in the forest. After some days there, the king had to return to his capital. He promised to send for her soon with royal honours, and left his signet ring behind as a token. From that day Shakuntala's days were no longer as peaceful as before.

By day she passed the time with her friends Anasuya and Priyamvada, picking flowers, watering the young plants and feeding the fawn she had raised. But when evening came she sat alone in the courtyard of her hut, looking down the road. The birds were returning to their nests, the cows to their sheds, the sages lighting the lamps for the sacrifice. At the hour when everyone reached their own place, her heart was troubled that the one who held her heart did not come. Evening seemed to her an hour that slowly ate away her life.

One such evening she sat lost in thought when the sage Durvasa came to the hut and stood at the door. Shakuntala did not even notice him. Thinking himself slighted, the sage was angry and cursed her: the one of whom you are thinking will forget you. Her friends ran after him and pleaded, and he said that the curse would lift when she showed a token of recognition.

In that twilight what Shakuntala felt was simple longing. Her friends tried to console her, saying the king would not go back on his word. Shakuntala would smile gently, but the emptiness behind that smile did not escape their eyes.

Her state shows how completely longing can take hold of the mind when love is deep. As Valluvar's heroine says to the evening, 'You are the hour that eats lives,' so Shakuntala, too, must have felt every evening.

சிந்தனைக்கு

அன்புக்குரியவர் தொலைவில் இருக்கும்போது உங்கள் நாளின் எந்தப் பொழுது மிகவும் கனமாகத் தோன்றுகிறது? அதை இலகுவாக்க என்ன சிறு செயலைச் செய்யலாம்?

To reflect on

Which hour of your day feels heaviest when someone you love is far away, and what small act could make it lighter for them or for you?