Kural 1228 · அழல்போலும் மாலைக்குத் தூதாகி ஆயன்

கோகுலத்தின் மாலைக் குழல்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் வரும் கண்ணனின் கதையின் ஒரு பகுதி இது.

கோகுலத்தில், பிருந்தாவனத்தில் ஒவ்வொரு மாலையும் கண்ணன் தன் தோழர்களோடும் பசுக்கூட்டத்தோடும் திரும்பி வருவான். பசுக்கள் எழுப்பும் புழுதியால் வானம் பொன்னிறமாக மாறும். கண்ணனின் புல்லாங்குழல் இசை தொலைவிலிருந்து மிதந்து வரும்போது, கோபியர் வேலைகளை விட்டு வாசலுக்கு ஓடி வருவார்கள். அந்த மாலைக் குழல் அவர்களுக்கு இன்பத்தின் செய்தியாக இருந்தது; குழல் கேட்டதும் இரவு முழுவதும் உடன் இருக்கும் இனிமை நினைவில் வரும்.

ஒருநாள் அக்ரூரர் வந்து கண்ணனையும் பலராமனையும் மதுராவுக்கு அழைத்துச் சென்றார். கோபியர் கண்ணீரோடு அவர்களின் தேர் செல்வதைப் பார்த்து நின்றனர். அன்று முதல் கோகுலத்தின் மாலைகள் மாறிவிட்டன. பசுக்கள் முன்பு போலவே திரும்பி வந்தன. புழுதி அதே பொன்னிறத்தில் எழுந்தது. ஆனால் அந்தக் குழலோசை மட்டும் இல்லை.

வழக்கமாக மாலையில் ஆயர் குலப் பெண்கள் பால் கறந்து, தயிர் கடைந்து, வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபடுவார்கள். இப்போதோ அவர்கள் கைகள் வேலை செய்தாலும் காதுகள் மட்டும் தொலைவில் எங்கோ குழலோசையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தன. பசுக்கள் கூட வழக்கமான இடத்தில் நின்று திரும்பிப் பார்ப்பது போல அவர்களுக்குத் தோன்றியது. எல்லாமே அவன் இல்லாததையே உணர்த்தின.

அதன் பிறகு எங்கேனும் ஒரு இடையன் மாலையில் குழல் ஊதினால், அந்தப் பழைய இசையின் நினைவு கோபியரை வாட்டியது. இனிமையான அந்த ஓசையே அவர்களுக்குப் பிரிவின் தூதாக மாறியது. பாகவதம் அவர்களின் ஏக்கத்தை உருக்கமாகப் பாடுகிறது. கண்ணன் அனுப்பிய உத்தவர் வந்து ஆறுதல் சொன்னபோதும், அவர்கள் உள்ளம் மாலைக் குழலுக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருந்தது.

இசையின் இனிமை இசையிலில்லை, அதைக் கேட்கும் மனத்தில் இருக்கிறது என்பதை இந்த மரபு அழகாகக் காட்டுகிறது. இதையே வள்ளுவரும் தம் குறளில் சொல்கிறார். கண்ணன் நேரில் வராத போதும், அவன் நினைவு பக்தியாக மாறி அவர்களை உயர்த்தியது என்பது பாகவதம் காட்டும் உயர்ந்த பார்வை. இவ்வாறு குழல்கூட நினைவின் தூதாக மாறி அவர்களை நாள்தோறும் வாட்டியது. எனினும் அந்த வாட்டத்திலும் அவர்கள் கண்ணன்மீது கொண்ட அன்பு குறையவில்லை. அன்பே அவர்களுக்கு வலிமையாகவும் துயராகவும் இருந்தது. இந்த மரபு பக்தியின் உயர்ந்த நிலையையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது, அதாவது பிரிவிலும் அன்பு குறைவதில்லை.

The Evening Flute of Gokula

This is part of the story of Krishna from the tenth skandha of the Bhagavata Purana.

In Gokula and Vrindavan, each evening Krishna came back with his companions and the herd of cows. The dust raised by the cattle turned the sky golden. When the sound of his flute floated from afar, the gopis would leave their work and run to their doorways. That evening flute was a message of joy for them; hearing it, they remembered the sweetness of being together through the night.

One day Akrura came and took Krishna and Balarama away to Mathura. The gopis stood in tears watching the chariot go. From that day the evenings of Gokula changed. The cows returned as before. The dust rose in the same gold. Only the sound of that flute was missing.

Afterwards, whenever some herdsman played a flute in the evening, the memory of the old music pained the gopis. That sweet sound itself became the messenger of separation. The Bhagavata sings of their yearning with deep feeling. Even when Uddhava, sent by Krishna, came to console them, their hearts were still longing for the evening flute.

This tradition shows beautifully that the sweetness of music lies not in the music but in the mind that hears it. Valluvar says the same in his verse. Even so, their love for Krishna did not lessen; love was both their strength and their sorrow.