Kural 1252 · காமம் எனவொன்றோ கண்ணின்றென் நெஞ்சத்தை

வள்ளியின் இரவு

கந்த புராணத்திலும் தமிழ்ப் பக்தி மரபிலும் போற்றப்படும் வள்ளி முருகன் கதையின் ஒரு பகுதி இது.

வள்ளிமலையில் வேடர் தலைவன் நம்பிராஜனின் வளர்ப்பு மகளாகத் தினைப்புனத்தில் வாழ்ந்த வள்ளி, முருகனை முதலில் வேட்டைக்காரனாகக் கண்டாள். அவன் பேச்சில் ஒரு கவர்ச்சி இருந்தது; ஆனால் அவள் அவனோடு பேச மறுத்தாள். வேடர் குலப் பெண்ணாயினும் அவளது நிறை உறுதியானது. தன் தோழிகளிடமும் தன் உணர்வைச் சொல்லவில்லை. அன்றைய பகல் முழுவதும் அவள் எப்போதும்போல் கிளிகளை விரட்டி, புனத்தைக் காத்துவந்தாள்.

ஆனால் இரவு வந்தபோது எல்லாம் மாறியது. குடிசையில் எல்லோரும் உறங்கினர். வெளியே நிலவு பொழிந்தது; காடு அமைதியாக இருந்தது. வள்ளியோ உறங்க முடியாமல் புரண்டாள். அந்த வேட்டைக்காரனின் முகமும் சொற்களும் அவள் நெஞ்சில் மீண்டும் மீண்டும் வந்தன. அவன் யார், ஏன் தன்னிடம் அப்படிப் பேசினான் என்ற எண்ணங்கள் ஓயவில்லை. 'இது என்ன நோய்?' என்று அவள் தனக்குள்ளேயே கேட்டாள். பகலில் மறைத்த உணர்வு இரவில் அவளை ஆளத் தொடங்கியது.

அவள் எழுந்து குடிசைக்கு வெளியே வந்து வானத்தைப் பார்த்தாள். விண்மீன்கள் மின்னின; தினைக்கதிர்கள் காற்றில் ஆடின. தொலைவில் எங்கோ ஒரு மயிலின் குரல் கேட்டது. அவளது நெஞ்சு அதில் முருகனின் நினைவையே கேட்டது என்று அவள் பாடல்களில் வரும் மரபு சொல்கிறது. அவள் தன் நிறையை நினைத்துக்கொண்டாள்; ஆனால் அந்த நிறையை உடைத்து அன்பு உள்ளே நுழைந்துவிட்டதை உணர்ந்தாள்.

அடுத்த நாளும் அவள் முன்போலவே தன் வேலைகளைச் செய்தாள். ஆனால் இப்போது அவள் கண்கள் வழியில் தொலைவில் யாரையோ தேடின. அவள் தோழிகள் இதை உணர்ந்து அவளைக் கேலி செய்தனர்; அவள் நாணத்தால் முகம் சிவந்தாள்.

பின்னர் முருகன் பல வடிவங்களில் வந்து அவளை ஆட்கொண்டான் என்பதே அவர்கள் கதை. அவன் வருவதற்கு முன்பே அவளது நெஞ்சு அவனுக்கு உரியதாகிவிட்டது.

இரவின் நள்ளிருளிலும் ஆளும் அந்த உணர்வை வள்ளுவர் 'யாமத்தும் ஆளும் தொழில்' என்று பாடுகிறார். வள்ளியின் ஒவ்வோர் இரவும் அதன் எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது.

இன்றும் முருகன் கோயில்களில் வள்ளி திருமணம் நடைபெறும் விழாக்களில் இந்தக் காட்சி நினைவுகூரப்படுகிறது; அன்பு எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை அது அமைதியாக எடுத்துரைக்கிறது.

Valli's Night

This is a part of the story of Valli and Murugan, honoured in the Kanda Puranam and in Tamil devotional tradition.

Valli, who lived in the millet field on Valli Hill as the foster daughter of the hunter chief Nambirajan, first saw Murugan as a hunter. There was a charm in his speech, but she refused to talk with him. Though she was a girl of a hunter clan, her restraint was firm. She did not tell even her friends of her feeling. All that day she drove away parrots and guarded the field as usual.

But when night came everything changed. Everyone in the hut slept. Moonlight poured outside; the forest was quiet. Valli could not sleep and tossed from side to side. The face and words of that hunter came back to her heart again and again. Thoughts of who he was and why he had spoken to her so would not cease. 'What sickness is this?' she asked herself. The feeling hidden by day began to rule her at night.

She rose, came outside the hut and looked at the sky. Stars shone and millet ears swayed in the wind. Far away she heard the cry of a peacock. Tradition in the songs about her says her heart heard in it the memory of Murugan. She thought of her nirai, but knew that love had broken it and entered.

The next day too she did her work as before. But now her eyes searched the distant road for someone. Her friends sensed it and teased her; she blushed with shyness.

Later Murugan came in various forms and won her, that is their story. Before he came her heart had already become his.

Valluvar sings of that feeling which rules even in the deep darkness of midnight as 'yaamaththum aalum thozhil'. Each night of Valli is its example.