சத்தியபாமாவின் கோபம்
இது விஷ்ணு புராணம் மற்றும் ஹரிவம்சத்தில் சொல்லப்படும் பாரிஜாதக் கதையைச் சார்ந்த ஒரு பகுதி.
கிருஷ்ணனின் மனைவியரில் சத்தியபாமா மிகுந்த அன்பும் தன்மானமும் கொண்டவள். ஒருநாள் நாரத முனிவர் தேவலோகத்தின் பாரிஜாத மலரைக் கொண்டுவந்து கிருஷ்ணனிடம் கொடுத்தார். கிருஷ்ணன் அதை ருக்மிணிக்குக் கொடுத்தார் என்ற செய்தி சத்தியபாமாவை எட்டியது. அதனால் அவள் மனம் புண்பட்டது.
அவள் கோபம் கொள்ளும் அறைக்குள் சென்று, 'இனி நான் அவரிடம் பேசமாட்டேன்; அவர் வரும்போது முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்வேன்' என்று உறுதி செய்துகொண்டாள். அலங்காரங்களைக் களைந்து தரையில் அமர்ந்தாள். கோபத்தை எவ்வாறு காட்டுவது என்று பல வழிகளையும் சிந்தித்தாள்.
கிருஷ்ணன் அங்கு வந்தபோது, அவள் தன் திட்டத்தை நினைத்தாள். ஆனால் அவனைக் கண்ட கணத்தில் அவளது நெஞ்சு உருகியது. 'பாரிஜாத மரத்தையே கொண்டு வருகிறேன்' என்று கிருஷ்ணன் இனிமையாகச் சொன்னதும், அவள் கோபம் நீங்கி அவனை நோக்கி மலர்ந்து புன்னகைத்தாள். பின்னர் அவன் தேவலோகத்திலிருந்து அந்த மரத்தைக் கொண்டுவந்து அவள் முற்றத்தில் நட்டதாகப் புராணங்கள் உரைக்கின்றன.
சத்தியபாமா ஊடலுக்குத் திட்டமிட்டுச் சென்றாலும், அவளது நெஞ்சு முன்பே கலக்கும் நிலையில் இருந்தது. வள்ளுவரின் தலைவி 'புலப்பல் எனச் சென்றேன்; புல்லினேன்' என்பது போலவே, இதுவும் அன்பின் இனிய தோல்வி.
இக்கதை, அன்புடையவர்களிடையே சினம் எவ்வளவு குறைந்த ஆயுள் கொண்டது என்பதைச் சுவையாகக் காட்டுகிறது.
பாகவதம் மற்றும் விஷ்ணு புராணம் சத்தியபாமாவை ஒரு மானமுள்ள, பெருமிதமுள்ள மனைவியாகவே காட்டுகின்றன. அவளது ஊடல் குற்றம் அல்ல; அன்பின் ஒரு வடிவம். கிருஷ்ணன் அவளது சினத்தை இகழாமல் அதை மதித்து, அதற்கேற்ற அன்பான செயலால் மறுமொழி தருகிறான்.
வைணவ மரபு இதை இறைவன் தன் அடியாரின் சினத்தையும் அன்பாகவே ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மையின் அடையாளமாகவும் கொள்கிறது. ஆகவே இந்தக் கதை இனிமையான உலகியல் காட்சியாகவும் ஆழமான பக்தி உண்மையாகவும் ஒரே நேரத்தில் விளங்குகிறது.
வள்ளுவர் சொல்லும் ஊடலும் இங்கே அதே இனிமையோடு நம் முன் நிற்கிறது; அன்புடையவர்களிடையே கோபம் நீடிக்காது என்பதே இரண்டின் முடிவு.
இவ்வாறு சினத்தை எடுத்துச் செல்லும் மனமும் அன்பைக் கண்டவுடன் தானாகவே தன் திட்டத்தை மாற்றிக்கொள்கிறது என்பதையே இந்த இரண்டு காட்சிகளும் சொல்கின்றன.