Kural 1260 · நிணந்தீயில் இட்டன்ன நெஞ்சினார்க்கு உண்டோ

பங்குனி உத்திரத் தேரோட்டம்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

காஞ்சிபுரத்தின் அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் தேவகி என்பவளும் அவளது கணவன் வேலனும் வாழ்ந்தனர். பங்குனி உத்திரத் திருநாளில் ஊர்க் கோயிலில் தேரோட்டம் நடந்தது. வேலன் தேர் இழுக்கும் குழுவில் இருந்ததால், காலையிலிருந்து இரவு வரை வீடு திரும்பவில்லை. நாள் முழுவதும் தேவகி அவனுக்காகக் காத்திருந்து உணவு சமைத்து வைத்தாள்.

இரவு நெடுநேரம் ஆன பின்பு வேலன் களைத்துத் திரும்பினான். தேவகிக்கு மனம் வருந்தியது. 'இன்று அவன் வந்தவுடன் ஒரு வார்த்தையும் பேசமாட்டேன்; அவன் முகத்தைக்கூடப் பார்க்கமாட்டேன்; பிறகு தான் உணவு பரிமாறுவேன்' என்று தன் அத்தை மகளிடம் சொன்னாள்.

அத்தை மகள் புன்னகையோடு, 'முதலில் அவன் முகத்தைப் பார்; பிறகு என்ன செய்வது என்று யோசிக்கலாம்' என்றாள். வேலன் வாசலில் நின்று, கையில் கோயில் பிரசாதமான சர்க்கரைப் பொங்கலை நீட்டினான். 'தேர் வடம் பிடித்த கையால் உனக்காக இதை வாங்கி வந்தேன்' என்றான்.

அந்தக் கணத்தில் தேவகியின் எல்லா உறுதிகளும் கரைந்துபோயின. அவள் அவனது கையிலிருந்த தொன்னையை வாங்கிக்கொண்டு, விளக்கு ஒளியில் அவன் சோர்வடைந்த முகத்தை நோக்கிக் கனிவாகப் புன்னகைத்தாள். 'ஊடலுக்குக் கூடிய பின் இடம் உண்டோ' என்று அத்தை மகள் சிரித்தாள்.

இந்த எளிய குடும்பக் காட்சி, அன்பால் உருகும் நெஞ்சுக்கு ஊடல் நீடிக்காது என்பதை அழகாகக் காட்டுகிறது.

பங்குனி உத்திரம் தமிழ்நாட்டில் பல கோயில்களில் கொண்டாடப்படும் திருநாளாகும். சிவன்–பார்வதி திருமணம், முருகன்–தெய்வானை திருமணம், ரங்கநாதர்–ஆண்டாள் திருமணம் போன்ற தெய்வத் திருமணங்கள் அந்நாளில் நினைவுகூரப்படுகின்றன என்பது மரபு. அதனால் குடும்பங்களில் அன்பு, ஒற்றுமை பற்றிய நினைவு அந்நாளில் இயல்பாக எழுகிறது.

தேவகி–வேலன் போன்ற சாதாரணத் தம்பதியரின் சிறு ஊடல்கள் இத்தகைய திருநாட்களின் இனிய பகுதிகளாக ஊர்களில் நிகழ்கின்றன. அவை பெரிய கோயில் கதைகளுக்குச் சற்றும் குறையாத நெகிழ்ச்சியை உடையவை.

அன்பால் உருகும் நெஞ்சுக்கு ஊடல் ஒரு விளையாட்டே என்பதையே இந்தக் குடும்பக் காட்சி மென்மையாக உணர்த்துகிறது.

இவ்வாறு தெய்வத் திருமணங்களும் இல்லத் திருமண வாழ்வும் ஒரே திருநாளில் கலந்து, அன்பின் இனிமையை அனைவருக்கும் நினைவூட்டுகின்றன. ஆகவே ஊடல் அன்பின் அழகிய ஒரு பகுதி என்பதே எளிய மக்களின் வாழ்வும் காட்டும் உண்மை; அதனை ஏற்கும் நெஞ்சமே நிறைவான இல்லறத்தைப் பெறுகிறது.

The Panguni Uthiram Chariot Festival

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a small village near Kanchipuram lived a woman named Devaki and her husband Velan. On the festival of Panguni Uthiram the chariot of the village temple was drawn through the streets. Because Velan was in the team that pulled the chariot, he did not return home from morning till night. All day Devaki waited for him and kept the food cooked.

Long after night had fallen, Velan returned, tired. Devaki felt hurt. 'Today I shall not speak a word when he comes; I shall not even look at his face; only afterwards will I serve the food,' she told her cousin.

The cousin smiled and said, 'First look at his face; then we can think about what to do.' Velan stood at the doorway holding out the temple prasad of sweet pongal. 'I brought this for you, with the very hand that held the chariot rope,' he said.

In that moment all of Devaki's resolutions melted. She took the leaf cup from his hand and, in the lamplight, looked at his tired face and smiled tenderly. 'Is there room for a sulk after the meeting?' her cousin laughed.

This simple household scene shows beautifully that for a heart that melts with love, a sulk does not last.

Panguni Uthiram is a festival kept in many temples of Tamil Nadu, and in tradition it recalls divine weddings such as those of Shiva and Parvati and of Murugan and Deivanai. Small quarrels of ordinary couples take place in the same festive air.