அதிகாரம் 78

படைச் செருக்கு

Military Spirit · Pataichcherukku

படைச்செருக்கு அதிகாரம், போர்க்களத்தில் வீரரின் உள்ளத்தில் பிறக்கும் மானம் மிக்க வீர உணர்வைப் பாடுகிறது. தம் தலைவனுக்காகப் பகைவரை அஞ்சாமல் எதிர்ப்பதும், காயத்தை அணிகலனாகக் கருதுவதும், உயிரைப் புகழுக்கு ஈடாக மதிப்பதும், வென்றபோது இரக்கம் காட்டுவதும் இதன் கருப்பொருள்கள். வீரம் என்பது வெறும் வெறியன்று; மானமும் பணிவும் இரக்கமும் சேர்ந்தால்தான் அது பேராண்மை என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

This chapter sings of the proud spirit that arises in a warrior's heart on the battlefield. Fearlessly facing the enemy for one's chief, counting wounds as ornaments, valuing fame above life, and showing mercy in victory are its themes. Valluvar says that valour is not mere fury; it becomes true greatness only when joined with honour, discipline and compassion.

அறிமுகம்

படைச்செருக்கு என்பது படையின் வீரர்களுக்கு இருக்க வேண்டிய மன எழுச்சி, அதாவது போர் வேட்கையும் தன்னம்பிக்கையும் மானமும் கலந்த ஊக்கம். படைமாட்சி என்ற முந்தைய அதிகாரம் படையின் அமைப்பையும் பண்பையும் கூறியது. இந்த அதிகாரம் அந்தப் படையில் நிற்கும் ஒவ்வொரு வீரனின் உள்ளத்தையும் ஆராய்கிறது. செருக்கு என்ற சொல் தமிழில் இரண்டு பொருள் தரும்: ஆணவம் என்ற இழிவான பொருளும், பெருமிதம் என்ற உயர்ந்த பொருளும். இங்கு வள்ளுவர் உயர்ந்த பொருளையே கொள்கிறார்; அதாவது அறநெறி சார்ந்த வீரப்பெருமிதம்.

இவ்வதிகாரத்தின் தொடக்கக் குறள் ஒரு வீரன் பகைவரை நோக்கி விடுக்கும் அறைகூவலாக அமைகிறது. தம் தலைவனின் எதிரே நிற்காதீர்கள்; அவ்வாறு நின்றவர் பலரும் இப்போது நடுகல்லாக நிற்கிறார்கள் என்பது அதன் பொருள். தமிழ்ப் பண்பாட்டில் போரில் உயிர் துறந்த வீரனுக்கு நடுகல் நட்டு வழிபடுவது பழைய மரபு. அதனையும் இங்கு காண்கிறோம். அடுத்த குறள்கள், பெரிய இலக்கை நோக்கித் தவறுவதும் சிறிய இலக்கை எட்டுவதைவிட மேல் என்றும், வீரத்துக்கு இரக்கமே கூர்மை என்றும், காயங்களே வீரனின் அணிகலன் என்றும், உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல் புகழை நாடுபவர்களின் மேன்மையையும் எடுத்துரைக்கின்றன.

இறுதிக் குறள்கள் வீரனின் மறுபக்கத்தையும் காட்டுகின்றன. தலைவன் கோபித்தாலும் ஒழுக்கம் குன்றாத வீரர், தாம் மேற்கொண்ட செயலுக்காக உயிர் துறப்பவர்கள் பழிக்குரியவர் அல்லர் என்ற கருத்து, தலைவன் கண்ணீர் விடும்படி இறப்பதே பெரும்பேறு என்ற கருத்து ஆகியவை அங்கு சொல்லப்படுகின்றன. இந்த அதிகாரம் போரைப் புகழ்வதற்காக அன்று; கடமைக்காக, மானத்துக்காக, தலைவன்மீது கொண்ட அன்புக்காக உயிரையும் துறக்கத் துணியும் உள்ளத்தின் உயர்வைப் போற்றுவதே இதன் நோக்கம்.

வீரன் ஒருவனுக்கு உடல் வலிமை மட்டும் போதாது; உள்ள உறுதியும் வேண்டும். போர்க்களத்தில் கண்ணெதிரே சாவு நிற்கும்போது அஞ்சாமல் நிற்பதற்கு மானம், கடமை உணர்வு, தலைவனிடம் அன்பு, தன் குடிப்பெருமையைக் காக்கும் வேட்கை ஆகியவை துணை நிற்கின்றன. அவற்றையே வள்ளுவர் செருக்கு என்று அழைக்கிறார். இது அவ்வளவு எளிதாக வந்துவிடுவதில்லை; பயிற்சியாலும் நல்ல தலைமையாலும் வளர்வது.

இன்றைய காலத்தில் போர்க்களம் பெரும்பாலானவருக்கு இல்லை. ஆயினும் மருத்துவர், ஆசிரியர், காவலர், பொறியாளர், உழவர் என ஒவ்வொருவரும் தத்தம் துறையில் சவால்களை எதிர்கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் இந்த அதிகாரத்தின் செய்தி பொருந்தும்: பெரிய இலக்கை நோக்கி முயல்வது, நேருக்கு நேர் அச்சத்தை எதிர்கொள்வது, வெற்றியில் இரக்கம் காட்டுவது, தலைவன் சினந்தாலும் கடமையில் தளராமல் இருப்பது, நம்மைக் காத்தவருக்கு நன்றியுடன் வாழ்வது. இவ்வாறு படித்தால் இந்த அதிகாரம் போரைப் பற்றியதாக மட்டுமின்றி, துணிவுடன் வாழும் நெறியைப் பற்றியதாகவும் அமையும்.

இவ்வதிகாரத்தின் பத்துக் குறள்களையும் ஒரு தொடராகப் பார்த்தால், ஒரு வீரனின் வாழ்க்கைப் பயணம் தெரிகிறது. தொடக்கத்தில் தலைவன்மீது நம்பிக்கை; பிறகு பெரிய இலக்கை நாடும் ஆர்வம்; வெற்றி கிடைத்தபோது இரக்கம்; காயங்களைப் பொருட்படுத்தாத துணிவு; கண்ணெதிரே ஆபத்து வந்தாலும் இமையாமை; புகழுக்காக உயிரை மதியாமை; தலைவன் சினந்தாலும் ஒழுக்கம் குன்றாமை; தன் செயலுக்காக உயிர்விடுதல்; இறுதியாக, தலைவனின் கண்ணீரே தன் வாழ்வின் பயன் என்ற நிறைவு. இந்தப் படிப்படியான வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொண்டு குறள்களை வாசிக்கலாம். ஒவ்வொரு குறளுக்கும் பொருத்தமான இதிகாசக் கதைகளும், தமிழ்ப் பண்பாட்டுக் கதைகளும் இங்கே தரப்பட்டுள்ளன. இக்கருத்துகளை மனத்தில் கொண்டு ஒவ்வொரு குறளையும் அதன் கதையோடு இணைத்துப் படிப்பது நல்லது. அப்போது வீரம் என்பது வெறும் ஆயுத ஆற்றல் அன்று, அறமும் அன்பும் கலந்த மன உயர்வு என்பது நன்கு புரியும். படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தம் வாழ்வில் துணிவுக்கும் நன்றிக்கும் உரிய இடத்தை எண்ணிப் பார்க்கலாம். வள்ளுவரின் இந்த அதிகாரம் அதற்கு அழகிய வழிகாட்டியாகும்.

Introduction

Padaichcherukku means the proud spirit that must live in the soldiers of an army: a lift of heart made of eagerness for battle, self-confidence and honour. The preceding chapter, Padaimaatchi, spoke of the make-up and character of the army. This chapter examines the heart of each soldier standing in it. The word 'cherukku' has two senses in Tamil, the low sense of arrogance and the high sense of lofty pride. Here Valluvar takes the high sense, a heroic pride rooted in dharma.

The opening couplet of the chapter is a warrior's challenge to the enemy. Do not stand before my chief, it says, for many who stood before him now stand as memorial stones. In Tamil culture it is an old custom to set up a hero-stone for a warrior who died in battle and to worship it, and we meet that custom here. The next couplets say that missing a great target is better than hitting a small one, that compassion is what gives valour its edge, that wounds are the warrior's ornaments, and they praise those who seek fame without regard for life.

The closing couplets show the other side of the warrior. They say that soldiers keep their discipline even when their chief is angry with them, that those who die in the task they undertook are not to be blamed, and that it is a great fortune to die so that one's chief weeps. The chapter does not glorify war for its own sake. Its aim is to honour the loftiness of a heart that dares to give even life for duty, honour and love of one's leader.

A warrior needs not only bodily strength but also firmness of heart. When death stands before his eyes on the battlefield, honour, the sense of duty, love for his chief and the wish to guard the glory of his lineage support him in standing unafraid. These are what Valluvar calls cherukku. They do not come so easily; they grow through training and good leadership.

Today most people have no battlefield. Yet doctors, teachers, police, engineers and farmers each meet challenges in their own field. The message of this chapter applies to them too: to strive for a great aim, to face fear directly, to be merciful in victory, to remain steady in duty even when the chief is angry, and to live gratefully toward those who protected us. Read thus, the chapter is about the way of living with courage and not only about war.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

இலங்கையில் அனுமனின் வீரம்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டம் அனுமனின் வீரச் செயல்களை விரிவாகப் பாடுகிறது. சீதையைத் தேடிச் செல்லும் பொறுப்பை வானரர்கள் ஏற்றபோது, நூறு யோசனை அகலக் கடலைத் தாண்ட யாரால் முடியும் என்ற கேள்வி எழுந்தது. ஜாம்பவான் அனுமனுக்கு அவன் ஆற்றலை நினைவூட்டினார். அனுமன் மகேந்திர மலையின் மீது நின்று பெருவடிவம் கொண்டு, இராமரின் பெயரை நினைத்து வானில் தாவினான்.

வழியில் மைநாக மலை அவனை ஓய்வெடுக்க அழைத்தது; அவன் அன்புடன் மறுத்தான். சுரசை என்ற நாகர் தாய் அவனை விழுங்க முயன்றாள்; அவன் தன் அறிவால் அவளை வென்றான். சிம்ஹிகை என்ற அரக்கி அவன் நிழலைப் பற்றி இழுத்தாள்; அவன் அவளைக் கொன்றான். இலங்கையில் இலங்கணி என்னும் காவல் தெய்வம் அவனைத் தடுத்தாள்; அனுமன் அவளை ஒரு அடியால் அடக்கினான். இத்தனை தடைகளையும் அவன் தனியாகவே கடந்தான்.

அசோகவனத்தில் துயரத்துடன் இருந்த சீதையைக் கண்டு இராமரின் மோதிரத்தைக் கொடுத்து ஆறுதல் கூறினான். பின்னர் அவன் வேண்டுமென்றே அந்தத் தோட்டத்தை அழித்தான். அதைத் தடுக்க வந்த அரக்கர்களையும், இராவணனின் மகன் அக்ஷகுமாரனையும் அவன் வீழ்த்தினான். இந்திரஜித் பிரம்மாஸ்திரத்தால் அவனைக் கட்டியபோது, அனுமன் அதன் மதிப்பை உணர்ந்து அமைதியாக அடங்கினான். இராவணனின் சபையில் தூதனாக நின்று தலைவன் இராமரின் செய்தியைச் சொன்னான். இராவணன் அவனைக் கொல்ல ஆணையிட்டான்; விபீடணன் தூதனைக் கொல்வது முறையன்று என்று தடுத்தான். தீ வைக்கப்பட்ட வாலுடன் அனுமன் இலங்கை நகரையே எரித்துவிட்டுத் திரும்பினான்.

அனுமனின் செருக்கு தன்னலமற்றது. அவன் ஒவ்வொரு செயலையும் இராமருக்கான தொண்டாகச் செய்தான். 'என் தலைவன் இராமரின் எதிரே நிற்பவர் எவரும் வாழ மாட்டார்' என்ற உணர்வு அவன் சொற்களிலும் செயல்களிலும் வெளிப்பட்டது. வெற்றிக்குப் பிறகும் அவன் பெருமை பேசவில்லை; 'எல்லாம் இராமரின் அருள்' என்றே கூறினான்.

இக்கதை படைச்செருக்கு அதிகாரத்தின் உயிர்ப்பைக் காட்டுகிறது. உயிரைப் பொருட்படுத்தாத துணிவு, தலைவன்மீது கொண்ட பற்று, எதிரிகளிடம் அஞ்சாமை, வெற்றியிலும் பணிவு ஆகியவை ஒருங்கே அமைந்த வீரனாக அனுமன் திகழ்கிறான்.

அனுமனின் செருக்கைச் சிறப்பாக்குவது அவன் பணிவும்தான். அவன் ஆற்றல் மிகுந்தவனாக இருந்தும், இராமரின் தொண்டன் என்றே தன்னை அறிமுகம் செய்தான். வானர வீரர்கள் கடலைத் தாண்ட இயலாது தவித்தபோது, அவன் தன் வலிமையை அறியாதவனாகவே இருந்தான்; ஜாம்பவான் நினைவூட்டிய பின்பே தன் ஆற்றலை உணர்ந்தான். இது பெரிய செய்தி: உண்மையான வீரன் தன் வலிமையைப் பறைசாற்றுவதில்லை; தலைவனின் பணி வந்தபோது அதைச் செயலில் காட்டுகிறான்.

அசோகவனத்தில் சீதையைச் சந்தித்தபோது அவன் மிகுந்த மரியாதையுடன் பேசினான். இராமர் தந்த மோதிரத்தைக் காட்டி அவளுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டினான். அவள் தன் தோளில் ஏறி இராமரிடம் செல்லலாம் என்று அவன் கூறியபோது, சீதை தன் தலைவன் வந்து மீட்பதே முறை என்று மறுத்தாள். அனுமனும் அதனை ஏற்றான். தன் ஆற்றலால் எல்லாவற்றையும் தானே முடித்துவிட வேண்டும் என்ற ஆசையை அவன் விடுத்தான். இதுவும் செருக்கின் உயர்ந்த வடிவம்: தலைவனின் வெற்றிக்கு இடம் தருதல்.

இறுதியில் இலங்கையை எரித்த பின்னரும் அவன் தன் செயலுக்காக அஞ்சினான்; அந்தத் தீ சீதையைத் தாக்குமோ என்று கலங்கினான். சீதை பாதுகாப்பாக இருக்கிறாள் என்று அறிந்த பின்பே மகிழ்ந்தான். இவ்வாறு அவனுடைய வீரம் அன்பும் பொறுப்பும் இணைந்ததாக இருந்தது.

வால்மீகி சுந்தர காண்டத்தை மிக அழகாக முடிக்கிறார். அனுமன் கடலைத் தாண்டித் திரும்பி வந்து, 'கண்டேன் சீதையை' என்ற செய்தியை இராமருக்குச் சொன்னான். இராமர் அவனைத் தழுவி, தம்மிடம் அவனுக்குத் தருவதற்கு வேறு பரிசு இல்லை என்று கூறினார். அந்தத் தழுவலே பெரிய பரிசு. வீரனுக்கு உயர்ந்த மரியாதை தலைவனின் அன்பே என்பதையும் இங்கு காண்கிறோம். கம்பரும் இவ்வாறே 'கண்டனன் கற்பினுக்கு அணியை' என்று அனுமன் சொன்ன சொல்லைப் பாடுகிறார்.

இவ்வாறு அனுமனின் கதை படைச்செருக்கு அதிகாரத்தின் எல்லாக் கூறுகளையும் ஒரே வாழ்வில் காட்டுகிறது. தலைவனுக்காகத் தனியாகப் புறப்படும் துணிவு, தடைகளைத் தாண்டும் முயற்சி, எதிரியின் அவையிலும் அஞ்சாமை, வெற்றிக்குப் பின் பணிவு என்ற பண்புகளை நாம் அவனிடம் கற்கலாம். வானர வீரனாக இருந்தும் அவன் தமிழ்ப் பண்பாட்டிலும் இந்தியப் பண்பாட்டிலும் அறிவு, வலிமை, தொண்டு ஆகியவற்றின் அடையாளமாகப் போற்றப்படுகிறான். ஊர்தோறும் அனுமன் கோயில்கள் இருப்பதும், இளைஞர்கள் வீரத்துக்காக அவனை வணங்குவதும் இதற்குச் சான்று.

Chapter story

Hanuman's Valour in Lanka

The Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana sings in detail of Hanuman's heroic deeds. When the vanaras took up the task of searching for Sita, the question arose who could leap across the sea a hundred yojanas wide. Jambavan reminded Hanuman of his own strength. Standing on Mount Mahendra, Hanuman took a mighty form and, thinking of Rama's name, sprang into the sky.

On the way the mountain Mainaka invited him to rest, and he lovingly declined. Surasa, mother of the nagas, tried to swallow him, and he overcame her by wit. The rakshasi Simhika seized his shadow and dragged him down, and he killed her. In Lanka the guardian goddess Lankini barred his way, and Hanuman subdued her with a single blow. All these obstacles he crossed alone.

In the Ashoka grove he saw Sita in sorrow, gave her Rama's ring and comforted her. Then he deliberately laid waste the garden. He struck down the rakshasas who came to stop him and also Ravana's son Akshakumara. When Indrajit bound him with the Brahmastra, Hanuman, honouring the weapon, submitted calmly. Standing in Ravana's court as an envoy, he delivered the message of his master Rama. Ravana ordered him killed, and Vibhishana objected that it is not right to kill an envoy. With his tail set afire, Hanuman burned the city of Lanka and returned.

Hanuman's pride was selfless. Every act he did as service to Rama. The feeling that none who stand before his lord Rama will live showed in his words and deeds. Even after victory he did not boast; he said, 'All is Rama's grace.'

This story shows the life of the chapter. Daring that disregards life, devotion to the leader, fearlessness before enemies and humility in victory are all united in Hanuman.

What makes Hanuman's pride so fine is also his humility. Though full of strength, he introduced himself as Rama's servant. When the vanara warriors were stuck, unable to cross the sea, he himself did not know his strength; only after Jambavan reminded him did he realise it. This is a great message: the true warrior does not proclaim his strength; when his leader's work comes, he shows it in action.

When he met Sita in the Ashoka grove he spoke with great respect. Showing the ring Rama had given, he gave her confidence. When he said she could ride on his shoulder to Rama, Sita refused, saying it was proper for her lord himself to come and rescue her. Hanuman accepted. He gave up the wish to finish everything alone by his own strength. This too is a high form of pride: to leave room for the leader's victory.

Even after burning Lanka he feared for his act, worried whether the fire might have harmed Sita. Only on learning she was safe did he rejoice. Thus his valour was joined with love and responsibility.

முக்கியப் பாடங்கள்

வீரம் என்பது தலைவனுக்காகவும் அறத்துக்காகவும் உயிரைப் பொருட்படுத்தாத துணிவு.
பெரிய இலக்கை நோக்கித் தவறுவது சிறிய இலக்கை எட்டுவதைவிட மேல்.
பகைவரிடம் இரக்கம் காட்டுவதே வீரத்துக்குக் கூர்மை.
தலைவன் கோபித்தாலும் ஒழுக்கம் குன்றாதவரே உண்மையான வீரர்.
தலைவன் கண்ணீர் சிந்தும்படி மேற்கொண்ட கடமைக்காக உயிர்விடுவது பெரும்பேறு.

Key lessons

Valour is the daring that disregards life for one's leader and for dharma.
To miss a great aim is better than to hit a petty one.
Mercy toward the foe is what gives valour its edge.
One who keeps discipline even when the chief is angry is the true warrior.
To die in the duty one has undertaken, so that one's leader weeps, is great good fortune.