Kural 774 · கைவேல் களிற்றொடு போக்கி வருபவன்

அம்புப் படுக்கையில் பீஷ்மர்

மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வத்தில் பத்தாம் நாள் போர் வருணிக்கப்படுகிறது. பீஷ்மர் கௌரவப் படையின் தலைமைத் தளபதியாகப் பத்து நாட்கள் போர் செய்தார். பத்தாம் நாள் அர்ஜுனனின் அம்புகள், சிகண்டியை முன்னிறுத்தியபோது, அவர் உடல் முழுவதும் பாய்ந்தன. அவர் உடலில் இரண்டு விரல் அளவுகூட அம்பு படாத இடம் இல்லை என்று வியாசர் வருணிக்கிறார்.

அவர் தேரிலிருந்து விழுந்தபோது, உடலில் தைத்திருந்த அம்புகள் அவரைத் தரையைத் தொடவிடாமல் தாங்கின. அவர் அம்புப் படுக்கையில் கிடந்தார். அவரது உள்ளம் அமைதியாகவே இருந்தது. வலியில் அவர் புலம்பவில்லை. தாம் விரும்பும் வரையில் உயிர் துறக்கலாம் என்ற வரம் அவருக்கு உண்டு; அதனால் வடக்கு நோக்கிச் சூரியன் நகரும் உத்தராயணம் வரை அவர் காத்திருக்க முடிவு செய்தார்.

தலை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. 'தலையணை வேண்டும்' என்றார். அரசர்கள் மென்மையான தலையணைகளைக் கொணர்ந்தனர்; அவர் ஏற்கவில்லை. 'வீரனுக்கு ஏற்ற தலையணை வேண்டும்' என்று அர்ஜுனனைக் கேட்டார். அர்ஜுனன் மூன்று அம்புகளால் அவர் தலைக்குத் தாங்கல் அமைத்தான். பீஷ்மர் மகிழ்ந்து அவனைப் பாராட்டினார். தாகம் எடுத்தபோதும் அர்ஜுனன் பூமியில் அம்பு பாய்ச்சி கங்கை நீரை வரவழைத்தான்.

அம்புப் படுக்கையிலும் பீஷ்மர் யுதிஷ்டிரருக்கு அரச தர்மத்தையும் மோட்ச தர்மத்தையும் உபதேசித்தார் (சாந்தி பர்வம்). உடல் முழுவதும் தைத்த அம்புகளை அவர் அலங்காரமாகவே கொண்டார் என்று உரையாசிரியர்கள் கற்பனை செய்வர்.

இக்கதை 'மெய்வேல் பறியா நகும்' என்ற குறளின் உணர்வை உணர்த்துகிறது. உடலில் பல அம்புகள் இருந்தும் அமைதியுடனும் மனமகிழ்வுடனும் நின்ற பீஷ்மரின் செருக்கு, காயத்தை வென்ற மனநிலை.

பீஷ்மரின் அமைதி பாரத மரபில் மிகவும் போற்றப்படுகிறது. பின்னர் சாந்தி பர்வத்தில் யுதிஷ்டிரர் அவரிடம் அரசியல், அறம், மோட்சம் பற்றி எத்தனையோ கேள்விகளைக் கேட்டார். உடல் முழுவதும் அம்புகள் தைத்த நிலையிலும் அவர் தெளிவாகப் பேசினார். கிருஷ்ணரும் வியாசரும் அவரிடம் வந்து வணங்கினர். ஒரு வீரனின் மனம் வலியை வென்றால் அது உபதேசத்துக்கும் ஒளி தரும் என்பதையே இது காட்டுகிறது. சூரியன் உத்தராயணம் தொடங்கிய பிறகே அவர் உயிர் துறந்தார் என்பது மரபு.

அம்புப் படுக்கையில் பீஷ்மர் கொண்டிருந்த நிலை பாரத மரபில் 'சரசயனம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. பீஷ்மரின் இந்த நிலையைக் காண வந்தவர்கள் அவரது அமைதியால் கவரப்பட்டனர். எனவே காயம் ஒரு வீரனின் வலிமைக்கு அடையாளமாக மாறுகிறது.

Bhishma on the Bed of Arrows

The tenth day's battle is described in the Bhishma Parva of the Mahabharata. Bhishma fought for ten days as supreme commander of the Kaurava army. On the tenth day Arjuna's arrows, loosed while Shikhandi stood in front, pierced his whole body. Vyasa describes that there was no spot on his body, even two fingers wide, that an arrow had not struck.

When he fell from his chariot, the arrows lodged in his body held him up and did not let him touch the ground. He lay on a bed of arrows. His mind stayed calm. He did not cry out in pain. He had the boon of dying at will, and so decided to wait until the Uttarayana, when the sun turns northward.

His head hung down. He asked for a pillow. Kings brought soft pillows, and he did not accept them. 'I want a pillow fit for a warrior,' he said, asking Arjuna. Arjuna made a support for his head with three arrows. Bhishma was pleased and praised him. When he was thirsty too, Arjuna shot an arrow into the earth and brought forth the water of the Ganga.

Even on the bed of arrows Bhishma taught Yudhishthira the dharma of kings and the dharma of liberation (Shanti Parva). Commentators imagine that he took the arrows pierced in his body almost as ornaments.

This story conveys the feeling of the couplet 'plucks the spear from his body and smiles.' Bhishma standing, with many arrows in his body, in calm and good cheer shows the pride of a mind that has conquered the wound.