Kural 1302 · உப்பமைந் தற்றால் புலவி அதுசிறிது

சர்க்கரைப் பொங்கலில் ஒரு சிட்டிகை உப்பு

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

தஞ்சாவூர் அருகிலுள்ள கிராமத்தில் கமலாம்பாள் என்ற மூதாட்டி வாழ்ந்தாள். தை முதல் நாள் அவள் வீட்டில் பொங்கல் பொங்கும்போது ஊரே மணக்கும். அவள் பேத்தி வள்ளி அன்று அவளுக்குத் துணையாக அடுப்படியில் நின்றாள்.

வள்ளிக்கு அன்று காலை தன் கணவன் முத்துவோடு சிறு வாக்குவாதம் நடந்திருந்தது. அவன் அவளைக் கேட்காமலே நண்பர்களோடு திருவிழாவுக்குப் போகத் திட்டமிட்டிருந்தான். அதனால் வள்ளி முகம் தூக்கி நின்றாள். 'அவரோடு பேசவே மாட்டேன் பாட்டி' என்றாள்.

கமலாம்பாள் பதில் சொல்லாமல் சர்க்கரைப் பொங்கலைக் கிளறிக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு சிறிது உப்பை எடுத்து, 'இதோ பார் வள்ளி, இந்தப் பொங்கலில் ஒரு சிட்டிகை உப்புப் போட்டால் இனிப்பு இன்னும் எடுப்பாகத் தெரியும். ஆனால் ஒரு பிடி போட்டால் வாயில் வைக்க முடியாது' என்று சொல்லிக்கொண்டே அளவாகப் போட்டாள். 'ஊடலும் இப்படித்தான். ஒரு சிட்டிகை இருந்தால் அன்பு எடுப்பாகத் தெரியும். நாள்கணக்கில் நீண்டால் வீடே கசக்கும்' என்றாள்.

வள்ளி அமைதியாகக் கேட்டாள். சற்று நேரம் கழித்து அவள் ஒரு கிண்ணத்தில் பொங்கலை எடுத்துக்கொண்டு முத்துவிடம் சென்றாள். 'திருவிழாவுக்குப் போவதானால் என்னிடம் சொல்லிவிட்டுப் போங்கள்' என்று புன்னகையோடு சொன்னாள். முத்து நாணத்துடன் 'இனிமேல் சொல்லிவிட்டே செல்வேன்' என்றான்.

அன்று மாலை கமலாம்பாள் வள்ளியை அருகில் அமர்த்தி தன் இளமைக் காலத்தைப் பற்றிப் பேசினாள். 'உன் தாத்தாவும் நானும் ஐம்பது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தோம். எத்தனையோ முறை ஊடியிருக்கிறேன். ஆனால் எந்த ஊடலும் இரவைத் தாண்டி நீடித்ததில்லை. இரவு விளக்கணைவதற்குள் யாராவது ஒருவர் முதலில் பேசிவிடுவோம். அதுதான் எங்கள் வீட்டின் உப்பு விதி' என்று சிரித்தாள். வள்ளி வியப்போடு, 'இரவைத் தாண்டாத ஊடலா?' என்றாள். 'ஆம் கண்ணே. உப்பு எப்போதும் உணவோடு கரைந்துவிட வேண்டும்; தனியாகத் தட்டில் கிடக்கக் கூடாது' என்றாள் பாட்டி. வள்ளி அந்த உவமையை மனத்தில் பதித்துக்கொண்டாள். முத்துவும் மாலையில் திரும்பி வந்து பாட்டியின் கையால் பொங்கல் வாங்கி உண்டான்.

அன்று பொங்கலின் இனிமை எல்லாருக்கும் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. அவள் கற்ற இந்தப் பாடத்தை வீட்டுப் பெண்கள் அனைவரும் பொங்கல் நாளில் நினைவுகூர்வதும் வழக்கமாயிற்று; சிறு பிணக்கு வந்தால் 'உப்பு அளவு பார்' என்று சிரித்துக்கொள்வார்கள்.

A Pinch of Salt in the Sweet Pongal

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a village near Thanjavur lived an old woman named Kamalambal. When pongal boiled over in her house on the first day of Thai, the whole village was fragrant. Her granddaughter Valli stood beside her in the kitchen that day.

That morning Valli had had a small quarrel with her husband Muthu. Without asking her, he had planned to go to the festival with his friends. So Valli stood with a sulky face. 'I will not speak to him at all, Paatti,' she said.

Kamalambal made no reply and went on stirring the sweet pongal. Then she took a little salt and said, 'See, Valli, if a pinch of salt goes into this pongal, the sweetness stands out more. But if a fistful goes in, it cannot be put in the mouth,' and as she spoke she put in only a measure. 'Sulking is like this. If there is a pinch, love stands out. If it drags on for days, the whole house turns bitter.'

Valli listened quietly. After a while she took pongal in a bowl and went to Muthu. 'If you are going to the festival, tell me before you go,' she said with a smile. Muthu said shyly, 'From now on I will go only after telling you.'

That day the sweetness of the pongal seemed a little greater to everyone.