Kural 1301 · புல்லா திராஅப் புலத்தை அவர்உறும்

தோழியின் சிறு யோசனை

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் மாலதி என்ற இளம்பெண் வாழ்ந்தாள். அவள் கணவன் செல்வன் வணிகம் செய்யும் பொருட்டு ஒரு மாதம் வெளியூர் சென்றிருந்தான். அந்த மாதம் முழுவதும் மாலதி வாசலில் அவன் வருகையை எதிர்பார்த்தபடியே இருந்தாள். அவளுடைய தோழி அன்பரசி அவளுக்குத் துணையாக அடிக்கடி வந்து பேசிக்கொண்டிருப்பாள்.

ஒரு மாலை தெருவில் மாட்டுவண்டியின் மணியோசை கேட்டது. செல்வன் வந்துவிட்டான். மாலதியின் முகம் விளக்குப்போல் மலர்ந்தது. அவள் ஓடிச் சென்று அவனை வரவேற்கத் துடித்தாள். அப்போது அன்பரசி அவள் கையைப் பிடித்து, 'அவசரப்படாதே மாலதி. ஒரு மாதம் உன்னைத் தனியே விட்டுச் சென்றவர் இவர். முதலில் சற்று ஊடிக் காட்டு. அவர் எவ்வளவு ஏங்குகிறார் என்று பார்ப்போம்' என்று மெல்லக் கூறினாள்.

மாலதி சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டாள். செல்வன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, அடுப்படியில் பாத்திரங்களை ஒழுங்குபடுத்துவது போல நின்றாள். செல்வன் தயங்கி நின்றான். 'மாலதி, உனக்கு மல்லிகைப் பூ வாங்கி வந்தேன்' என்றான். அவள் பேசவில்லை. அவன் கையிலிருந்த பையை மெதுவாக வைத்துவிட்டு, அவளருகே வந்து, 'என்மேல் கோபமா? வர நாளாகிவிட்டது, மன்னித்துவிடு' என்றான். அவன் குரலில் இருந்த ஏக்கத்தை மாலதி கேட்டாள்; அவள் உள்ளம் இனிமையாகக் கலங்கியது.

கதவருகே நின்ற அன்பரசி புன்னகையோடு பார்த்தாள். சிறிது நேரத்தில் மாலதியால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. அவள் திரும்பி, 'மல்லிகையை என் கூந்தலில் சூடிவிடுங்கள்' என்றாள். செல்வன் முகம் மலர்ந்தது. அன்று இரவு அவர்கள் இருவரும் நெடுநேரம் பேசி மகிழ்ந்தனர்.

அன்றிரவு மாலதி அன்பரசியிடம், 'நீ சொன்னது உண்மைதான். அவர் ஏங்கியது கண்டபோது அவர் அன்பின் ஆழம் எனக்குப் புரிந்தது' என்றாள். அன்பரசி சிரித்து, 'ஊடல் தண்டனை அல்ல மாலதி; அது அன்பை அளந்து பார்க்கும் ஒரு சிறு தராசு. ஆனால் அதிக நேரம் வைத்திருந்தால் தராசே உடைந்துவிடும்' என்றாள். மாலதி அதைத் தன் மனத்தில் வைத்துக்கொண்டாள். அதன்பின் அவள் எப்போதாவது ஊடினாலும் ஒரு நாழிகைக்கு மேல் அதை நீட்டியதில்லை.

சிறு ஊடல் தாழ்ந்து நின்ற அன்பை உயர்த்தியது என்பதை அன்பரசி அன்று கண்டாள்.

The Friend's Small Counsel

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a town near Madurai lived a young woman named Malathi. Her husband Selvan had gone to another town for a month on business. Through that month Malathi kept watching the doorway for his return. Her friend Anbarasi came often to keep her company and talk with her.

One evening the bell of a bullock cart sounded in the street. Selvan had come. Malathi's face bloomed like a lamp. She longed to run and welcome him. Then Anbarasi caught her hand and said softly, 'Do not hurry, Malathi. He is the one who left you alone for a month. First sulk a little, and let us see how much he yearns.'

Malathi held back her laughter. Selvan came into the house. She turned her face away and stood in the kitchen as though arranging the vessels. Selvan hesitated. 'Malathi, I have brought you jasmine flowers,' he said. She did not speak. He set down the bag slowly, came near her, and said, 'Are you angry with me? I was late in coming, forgive me.' Malathi heard the yearning in his voice, and her heart grew sweetly troubled.

Anbarasi, standing by the door, watched with a smile. After a little while Malathi could not hold back her laughter. She turned and said, 'Put the jasmine in my hair yourself.' Selvan's face bloomed. That night the two talked happily for a long time.

That day Anbarasi saw that a small sulk had raised a love that was standing low.