Kural 1306 · துனியும் புலவியும் இல்லாயின் காமம்

மாமரம் சொன்ன பாடம்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

நாகர்கோவிலுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் சண்முகம் என்ற ஆசிரியர் வாழ்ந்தார். அவர் மனைவி செல்வி. இருவருக்கும் திருமணமாகி பத்து ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. அவர்கள் வீட்டுப் பின்புறம் ஒரு பெரிய மாமரம் இருந்தது. ஒவ்வொரு வருடமும் அதில் தொடக்கத்தில் இளங்காய்கள் தோன்றும்; பின்னர் பழுக்கும்.

அந்த ஆண்டு சண்முகத்துக்கும் செல்விக்கும் ஒரு சிறு பிணக்கு வந்தது. சண்முகம் தம் மாணவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொடுக்க நேரம் ஒதுக்கிக்கொண்டு, வீட்டில் எதையும் கவனிக்கவில்லை என்று செல்வி குறைபட்டாள். இரண்டு நாள் இருவரும் மௌனமாகவே இருந்தனர். சண்முகம் ஏதோ ஒன்றை இழந்தவர் போல உணர்ந்தார்.

மூன்றாம் நாள் மாலை செல்வி மாமரத்தடியில் நின்று இளங்காய்களைப் பறித்துக்கொண்டிருந்தாள். சண்முகம் மெல்ல அருகே வந்து, 'இந்த ஆண்டு இளங்காய் நிறைய காய்த்திருக்கிறது' என்றார். செல்வி பேசவில்லை. சண்முகம் ஒரு காயை எடுத்து, உப்பும் மிளகாய்த்தூளும் தொட்டுக்கொண்டு கடித்தார். 'புளிப்பு என்றாலும் சுவையாக இருக்கிறது. ஏன் தெரியுமா? கனி வரப்போகிறது என்ற நம்பிக்கை இதில் இருக்கிறது' என்றார்.

செல்வி திரும்பிப் பார்த்தாள். 'நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?' என்றாள். சண்முகம் புன்னகைத்து, 'நம் இந்த இரண்டு நாள் மௌனம் இளங்காய் போன்றது. புளிக்கிறது; ஆனால் கனிக்கான வழி இதுவே' என்றார். செல்வி சிரித்துவிட்டாள்.

அன்றிரவு உணவுக்குப் பின் செல்வி மாமரத்தைப் பார்த்தபடி, 'இந்த மரம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இதையே சொல்கிறதோ?' என்று கேட்டாள். சண்முகம், 'ஆம்; நாம்தான் கவனிப்பதில்லை. காய் முற்றாமல் கனி கிடைக்காது; பிணக்கு இல்லாமல் நெருக்கம் ஆழமாகாது' என்றார். செல்வி தன் தாயிடம் கேட்ட பழமொழி ஒன்றை நினைவுகூர்ந்து, 'புளிப்பில்லாமல் இனிப்பில்லை' என்றாள். இருவரும் மீண்டும் சிரித்தனர். அதன் பின் வீட்டில் பிணக்கு எழுந்தாலும் அவர்கள் அச்சப்படவில்லை; கனிக்காகக் காத்திருக்கும் பொறுமையோடு இருந்தனர்.

அன்று முதல் இருவரும் தம் பிணக்கை மாமரத்தின் பருவங்களோடு ஒப்பிட்டுச் சிரித்துக்கொள்வது வழக்கமாயிற்று. அடுத்த சித்திரையில் பழுத்த மாம்பழத்தை இருவரும் சேர்ந்து உண்டனர். ஊடலின் புளிப்பே கூடலின் இனிமைக்கு வழி என்பதை அந்த மரம் அவர்களுக்குச் சொன்னது. அடுத்த ஆண்டு மரம் மீண்டும் பூத்தபோது இருவரும் அதன் அடியில் நின்று புன்னகையோடு நோக்கினர்; ஒவ்வொரு பூவும் ஒரு பழத்தின் வாக்குறுதி என்று சண்முகம் சொன்னார்.

What the Mango Tree Taught

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a village near Nagercoil lived a teacher named Shanmugam. His wife was Selvi. Ten years had passed since their marriage. Behind their house stood a large mango tree. Every year tender fruits appeared on it at first, and later they ripened.

That year a small quarrel arose between Shanmugam and Selvi. She complained that he gave all his time to teaching his pupils and noticed nothing at home. For two days the two stayed silent. Shanmugam felt like a man who had lost something.

On the evening of the third day Selvi was standing under the mango tree picking tender fruits. Shanmugam came near softly and said, 'This year the tree has borne many tender mangoes.' Selvi did not speak. Shanmugam took one fruit, dipped it in salt and chilli powder, and bit it. 'It is sour, yet delicious. Do you know why? There is a hope in it that the ripe fruit is coming,' he said.

Selvi turned. 'What are you trying to say?' she asked. Shanmugam smiled and said, 'These two silent days of ours are like a tender fruit. It is sour; but this is the only way to the ripe fruit.' Selvi burst out laughing.

From then on the two made a habit of laughing at their quarrels by comparing them to the seasons of the mango tree. The next Chithirai they ate the ripened mango together. The tree had told them that the sourness of the sulk is the way to the sweetness of union.