Kural 1308 · நோதல் எவன்மற்று நொந்தாரென்று அஃதறியும் – Tamilone

குறள் 1308 · புலவி · Pouting

நோதல் எவன்மற்று நொந்தாரென்று அஃதறியும்காதலர் இல்லா வழி.

Nodhal Evanmatru Nondhaarendru Aqdhariyum / Kaadhalar Illaa Vazhi

The Husband to Himself but in the Hearing of the WifeOf what avail is my grieving when there is no loving one nigh to see how much I suffer?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நான் நொந்திருக்கிறேன் என்பதை அறிந்து தணிக்கும் காதலர் அருகில் இல்லாதபோது, வருந்துவதால் என்ன பயன்?

Meaning

What is the use of grieving when there is no loved one near who would know that I am hurt?

சொற்பொருள் Word by word

நோதல்: grieving, suffering
எவன்: what use
மற்று: moreover
நொந்தார் என்று: that I am hurt
அஃது அறியும்: who would know that
காதலர்: the loved one
இல்லா வழி: when absent, when there is none

விளக்கம்

இந்தக் குறள் தலைவன் தனக்குள் பேசுவதாகத் தோன்றினாலும், தலைவி கேட்கும்படியாகவே சொல்லப்படுகிறது. 'நொந்தார் என்று அஃதறியும் காதலர் இல்லா வழி நோதல் எவன்?' என்பதன் பொருள்: நான் வருந்துகிறேன் என்பதை அறிந்து இரங்கும் காதலர் இல்லாத இடத்தில் வருந்துவதால் என்ன பயன்? இது குறைபாட்டை வெளிப்படையாகக் கூறும் நயமான சொல். அருகிலிருப்பவளையே 'காதலர் இல்லா வழி' என்று குறிப்பிடுவது ஒரு விளையாட்டுக் குற்றச்சாட்டு.

இங்கே கவனிக்கத்தக்கது சொல்லும் விதம். நேரடியாக 'நீ என்னை அறியவில்லை' என்று குற்றம் சொல்லாமல், 'அறிபவர் இல்லாதபோது வருந்தி என்ன பயன்' என்று பொதுவாகப் பேசுவது போல் சொல்கிறான். அவளுக்கு அது புரியும்; புரிந்து நெகிழவும் செய்யும். இது அன்பர்களுக்கு இடையே நடக்கும் மென்மையான உரையாடல் வகை.

பரிமேலழகர் முதலியோர் இதைத் தலைவன் ஊடிய தலைவி கேட்கும்படி தனக்குள் சொல்வதாகக் கொள்வர். அதாவது ஊடலைத் தணிக்க அவளது இரக்கத்தை எழுப்பும் முயற்சி இது. தன் வருத்தத்தை அவளுக்குப் புரிய வைக்கும் நயம் இதில் உள்ளது.

நம் வாழ்விலும் குறைகளை நேரடியாக வெளிப்படுத்துவதைவிட, நயமாகவும் புன்னகையோடும் சொன்னால் எதிரில் இருப்பவர் மனம் எளிதில் இளகும் என்பதை இந்தக் குறள் உணர்த்துகிறது. வருத்தத்தை மறைப்பதும் வேண்டாம், குத்திக்காட்டுவதும் வேண்டாம்; அன்போடு வெளிப்படுத்துவதே சிறந்த வழி.

வள்ளுவர் இங்கே 'காதலர் இல்லா வழி' என்று சொல்வதன் உள்நோக்கம் நுட்பமானது. தலைவனுக்குத் தலைவி அருகிலேயே இருக்கிறாள்; ஆனால் அவள் ஊடலில் இருப்பதால் அவளது உள்ளம் அவனுக்கு எட்டாத தொலைவில் இருக்கிறது. உடல் அருகில் இருந்தும் உள்ளம் தொலைவில் இருப்பதே இங்குள்ள ஏக்கம். எனவே 'இல்லா வழி' என்பது இடத்தின் தூரத்தை அல்ல, இரக்கத்தின் தூரத்தைக் குறிக்கிறது. அந்தத் தூரத்தை ஒரு நயமான சொல் குறைத்துவிடும் என்றே தலைவன் நம்புகிறான்.

Explanation

Though this verse seems to be the hero speaking to himself, it is said so that the heroine will hear it. 'Nondhaar endru aqdhariyum kaadhalar illaa vazhi nodhal evan' means: what is the use of grieving where there is no loved one who knows that I am hurt and takes pity? This is an artful speech that states the lack openly. To call the woman near him 'one who is not a lover' is a playful accusation.

What deserves notice is the manner of saying it. Instead of directly accusing, 'You do not understand me,' he speaks as if in general: 'what use is grieving when no one is there who knows'. She will understand it, and understanding, she will also soften. This is a gentle kind of talk that goes on between lovers.

Parimelazhagar and others take this as the hero saying to himself, within the hearing of the sulking heroine. That is, it is an effort to arouse her pity and soothe her sulk. There is the charm of making her understand his hurt.

In our own lives, too, this verse teaches that complaints voiced gracefully and with a smile soften the other's heart more easily than direct accusation. Neither hiding the hurt nor pointing at it is needed; to voice it with love is the best way.

கதை

கிளியிடம் சொன்ன குறை

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

கும்பகோணத்துக்கு அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் இராமசாமி என்ற கோயில் மேளக்காரர் வாழ்ந்தார். அவர் மனைவி அகிலா. ஒரு நாள் கோயில் திருவிழாவுக்கு நேரமாகிவிட்டதால் அகிலாவுக்குச் சொல்லாமல் இராமசாமி விரைந்து சென்றுவிட்டார். மாலை திரும்பியபோது அகிலா வாசலில் முகத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு நின்றாள். 'எனக்கு ஒன்றும் சொல்லக் கூடாதா?' என்றாள். பிறகு உள்ளே சென்று கதவைச் சாத்திக்கொள்ளாமல், சமையலறையில் வேலை செய்யத் தொடங்கினாள்.

இராமசாமிக்கு அகிலாவின் கோபம் புரிந்தது. ஆனால் நேரடியாக மன்னிப்பு கேட்கக் கூச்சமாக இருந்தது. அவர் வீட்டுத் திண்ணையில் தொங்கிய கிளிக் கூண்டருகே சென்றார். அகிலா கேட்கும்படி உரத்த குரலில் கிளியிடம் பேசினார்: 'கிளியே, உன்னிடம்தான் சொல்ல முடியும். நான் மனம் நொந்திருக்கிறேன். ஆனால் அதை அறிந்து இரங்கும் ஆள் இந்த வீட்டில் இல்லை போலிருக்கிறது. நோதல் என்ன பயன்?'

கிளி 'ராமா, ராமா' என்று கத்தியது. அடுப்படியில் அகிலாவின் கை நின்றது. அவள் உதடுகளில் புன்னகை அரும்பியது. அவள் ஒரு குவளை மோரை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்து, 'கிளியிடம் சொல்லாதீர்கள்; என்னிடம் சொல்லுங்கள்' என்றாள். இராமசாமி நாணத்துடன் சிரித்தார். 'அடுத்த முறை சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறேன்' என்றார்.

அன்று இரவு அகிலா இராமசாமியிடம், 'கோயில் மேளம் வாசிக்கும் உங்களுக்கு என் மனம் ஏன் வாசிக்கத் தெரியவில்லை?' என்று செல்லமாகக் கேட்டாள். இராமசாமி, 'மேளத்துக்கு தாளம் உண்டு; உன் மனத்துக்கு நீயே தாளம் சொல்லித்தர வேண்டும்' என்றார். அகிலா, 'என் தாளம் இதுதான்: போகும் முன் ஒரு சொல் சொல்லுங்கள்' என்றாள். அது எளிய கோரிக்கை; ஆனால் அன்றிலிருந்து இராமசாமி எங்கு சென்றாலும் வாசலில் நின்று 'போய் வருகிறேன்' என்று குரல் கொடுக்கும் பழக்கத்தைக் கொண்டார். கிளியும் அதைக் கற்றுக்கொண்டு காலைதோறும் 'போய் வருகிறேன்' என்று கத்தத் தொடங்கியது; அண்டை வீட்டார் அதைக் கேட்டுச் சிரித்தனர்.

நயமாகச் சொன்ன குறை நேரடியான குற்றச்சாட்டைவிட வேகமாகக் கரையும் என்பதை அன்று அந்தக் கிளியும் அறிந்தது. அந்த எளிய மாற்றம் அவர்கள் வீட்டில் பல ஊடல்களை முளையிலேயே தணித்தது என்று அண்டை வீட்டார் சொல்வர். இவ்வாறு ஒரு சிறு கிளிப் பேச்சு அவர்கள் வாழ்வின் தாளத்தையே மாற்றியது; அதை நினைத்து இருவரும் அடிக்கடி சிரிப்பது வழக்கம்.

A story

The Complaint Told to the Parrot

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a town near Kumbakonam lived a temple drummer named Ramasamy. His wife was Akila. One day, because it was time for the temple festival, Ramasamy hurried off without telling Akila. When he returned in the evening she was standing at the door with her face lifted in a sulk. 'Could you not have told me anything?' she said. Then she went inside and, without shutting the door, began to work in the kitchen.

Ramasamy understood Akila's anger. But he felt shy to ask for forgiveness directly. He went near the parrot's cage hanging on the verandah and spoke to the parrot in a loud voice so that Akila could hear: 'Parrot, I can tell only you. I am hurt at heart. But there seems to be no one in this house who knows it and takes pity. What use is grieving?'

The parrot cried 'Rama, Rama'. In the kitchen Akila's hand stopped. A smile budded on her lips. She took a cup of buttermilk, came outside and said, 'Do not tell the parrot; tell me.' Ramasamy laughed shyly. 'Next time I will tell you before I go,' he said.

That night Akila asked Ramasamy fondly, 'You who play the temple drum, why can you not read my heart?' 'The drum has its beat; you must teach your heart its beat yourself,' said Ramasamy. 'My beat is this: say a word before you go,' said Akila. From then on, wherever he went, Ramasamy stood at the door and called out, 'I am going and will return.' The parrot too learned it and began to cry it each morning, and the neighbours laughed to hear it.

That day even the parrot learned that a complaint told gracefully melts faster than a direct accusation.

சிந்தனைக்கு

மௌனத்துக்கோ குத்தலுக்கோ பதிலாக, புன்னகையோடு வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஒரு வருத்தம் உங்களிடம் உண்டா?

To reflect on

Is there a hurt you could voice with a smile instead of a silence or a sting?