பேதைமை

சிங்கத்தை உயிர்ப்பித்த அறிஞர்கள்

பஞ்சதந்திரத்தின் ஐந்தாம் தந்திரத்தில் ஒரு கதை வருகிறது. ஒரு ஊரில் நான்கு பிராமண நண்பர்கள் இருந்தனர். அவர்களில் மூவர் சாத்திரங்களிலும் மந்திரங்களிலும் மிகத் தேர்ந்தவர்கள். நான்காமவன் அவ்வளவு நூல் கற்கவில்லை; ஆனால் உலக அனுபவமும் நல்ல புத்தியும் உடையவன். நால்வரும் செல்வம் தேடிப் புறப்பட்டனர். வழியில் காட்டில் ஒரு சிங்கத்தின் எலும்புகள் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்டனர்.

முதல்வன் "என் கல்வியைச் சோதிக்க இதுவே வாய்ப்பு" என்று கூறி எலும்புகளைச் சேர்த்து உடலமைப்பை உருவாக்கினான். இரண்டாமவன் தோல், சதை, குருதி ஆகியவற்றை உண்டாக்கினான். மூன்றாமவன் உயிர் கொடுக்க மந்திரம் ஓதத் தொடங்கினான். அப்போது நான்காமவன் தடுத்தான். "நண்பர்களே, இது சிங்கம்; உயிர் பெற்றால் நம்மையே கொன்றுவிடும். நிறுத்துங்கள்" என்றான்.

இக்கதையில் முதல் மூவருக்கும் தம் கல்வியில் எவ்விதக் குறையும் இல்லை. அவர்கள் எலும்புகளைச் சேர்த்து உடலை உருவாக்கினார்கள்; தோல், சதை, குருதி ஆகியவற்றைப் படைத்தார்கள்; உயிர் கொடுக்கவும் மந்திரம் அறிந்திருந்தார்கள். அவர்களின் அறிவை யாரும் குறை கூற முடியாது. குறை இருந்தது அந்த அறிவைப் பயன்படுத்தும் விவேகத்தில். 'இதைச் செய்யலாமா' என்பதற்கும் 'இதைச் செய்ய முடியுமா' என்பதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அவர்கள் உணரவில்லை. செய்ய முடிவதெல்லாம் செய்யத் தகுந்தவை அல்ல என்பதே நான்காம் நண்பன் அறிந்த உண்மை.

நான்காமவன் தம் நண்பர்களை மூன்று முறை எச்சரித்தான் என்று சில வடிவங்கள் சொல்கின்றன. அவன் அவர்களை இகழவில்லை; "நீங்கள் என்னை விட அறிஞர்கள்" என்றே சொன்னான். ஆனாலும் அவர்களின் செருக்கு அவன் சொல்லுக்குச் செவி கொடுக்கவில்லை. இதுவே பேதைமையின் இன்னொரு முகம்: தன் அறிவைப் பற்றிய செருக்கு பிறர் ஆலோசனையைக் கேட்கவிடாமல் செய்கிறது. எளியவனின் எச்சரிக்கை உயிரைக் காக்கும் என்று உணராதவர்கள் இறுதியில் தங்கள் கல்வியால் தாங்களே அழிந்தனர்.

மூவரும் சிரித்தனர். "நீ படிக்காதவன்; எங்கள் கல்வியின் பெருமையை உன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாது" என்றனர். நான்காமவன் "சரி, நான் மரத்தில் ஏறிக்கொள்கிறேன். அதன்பின் தொடருங்கள்" என்று கூறி ஒரு மரத்தில் ஏறினான். மூன்றாமவன் மந்திரம் முடித்ததும் சிங்கம் எழுந்தது. பசியோடு இருந்த அது மூவரையும் அடித்துக் கொன்றது. மரத்தில் இருந்தவன் பிறகு பாதுகாப்பாக இறங்கி வீடு திரும்பினான்.

இக்கதை 'ஓதி உணர்ந்தும் பிறர்க்குரைத்தும் தானடங்காப் பேதையின் பேதையார் இல்' என்ற குறளைப் பிரதிபலிக்கிறது. அறிவு இருந்தும் விவேகம் இல்லாதவர்கள் தம் கல்வியாலேயே அழிகிறார்கள். நான்காமவனிடம் இருந்தது சிறிய கல்வி; ஆனால் அது நன்மையையும் தீமையையும் பகுத்தறியும் அறிவாக இருந்தது. பேதைமை என்பது கல்வி இன்மை அல்ல, பகுத்தறிவின்மை என்பதை இக்கதை தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

பஞ்சதந்திரத்தை இயற்றிய விஷ்ணு சர்மா, அரசகுமாரர்களுக்கு உலக ஞானத்தைப் புகட்டுவதற்காக இக்கதைகளைச் சொன்னதாக மரபு கூறுகிறது. இந்தக் கதை ஐந்தாம் தந்திரமாகிய 'அபரீட்சித காரகம்' என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டு; அதாவது ஆராயாமல் செய்தல் எவ்வாறு அழிவில் முடிகிறது என்பதைக் கூறுகிறது. வள்ளுவர் இதே கருத்தைப் பேதைமை என்ற பெயரில் சொல்கிறார்.

அறிவுடையோர் தம் ஆற்றலைச் சோதிப்பதில் காட்டும் ஆர்வத்தை விட, அதன் விளைவை ஆராய்வதில் காட்ட வேண்டும் என்பதே இதன் பாடம்.

இதே கருத்தை நம் நாட்டுப்புறக் கதைகளும் சொல்கின்றன. அறிவு வேறு, விவேகம் வேறு என்பதே இவற்றின் நடுப்பொருள். ஒருவன் நூறு நூல்களைக் கற்றிருக்கலாம்; ஆனால் ஒரு கணத்தில் எது சரி என்பதை உணரும் தெளிவு இல்லையென்றால் அந்தக் கல்வி அவனுக்குப் பயன்படாது. பஞ்சதந்திரக் கதையின் மூவரைப் போல நாமும் நமது திறமையின் பெருமையில் மயங்கி, அதன் விளைவை எண்ணாமல் செயல்படும் தருணங்கள் வாழ்வில் வரக்கூடும். அத்தருணத்தில் ஒரு எளிய நண்பனின் சொல்லுக்குச் செவி கொடுக்கும் பணிவு நம்மைக் காக்கும்.

அதனால்தான் திருவள்ளுவர் கற்றும் அடங்காதவனைப் பேதைகளுள் பேதை என்று கடிந்தார். கற்றல் ஒரு தொடக்கம் மட்டுமே; அடக்கமும் பகுத்தறிவும் அதன் நிறைவு. இந்த நிறைவு இல்லாத கல்வி சிங்கத்துக்கு உயிர் தரும் மந்திரம் போல ஆபத்தானது. மேலும், மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்லும் ஆசிரியர்கள், தாங்களே அந்த அறிவுரைப்படி நடக்கிறார்களா என்று எண்ணிப் பார்க்கவும் இக்கதை நம்மைத் தூண்டுகிறது.

The Scholars Who Revived the Lion

In the fifth book of the Panchatantra there is a tale. In a certain town lived four Brahmin friends. Three of them were highly skilled in the sciences and in mantras. The fourth had not studied as much, but he had worldly experience and good sense. The four set out in search of fortune. On the way, in a forest, they saw the scattered bones of a lion.

The first said, 'This is the chance to test my learning,' and joined the bones into the frame of a lion. The second produced skin, flesh and blood. The third began to chant the mantra that would give it life. Then the fourth objected. 'Friends, this is a lion. If it gets life it will kill us. Stop.'

In the story the first three have no flaw in their learning. They joined the bones into a body, they created skin, flesh and blood, and they knew the mantra to give life. No one can fault their knowledge. The fault lay in the judgement with which they used it. They did not perceive the difference between 'Can this be done?' and 'Should this be done?' Not everything that can be done is worth doing, and that is what the fourth friend knew.

Some versions say that the fourth man warned his friends three times. He did not insult them; he even said, 'You are greater scholars than I.' Yet their pride would not give ear to his words. This is another face of folly: pride in one's own learning stops one from listening to another's counsel. Those who did not realise that the warning of a simple man can save a life were in the end destroyed by their own education.

The three laughed. 'You are unlettered; you cannot understand the greatness of our learning.' The fourth said, 'Very well, let me climb a tree. Then you may continue,' and he climbed a tree. When the third finished his mantra, the lion rose. Hungry, it struck down all three. The one in the tree came down safely afterwards and went home.

The story reflects the verse 'Odhi unarndhum pirarkkuraiththum thaanadangaap pedhaiyin pedhaiyaar il.' Those who have knowledge but no discernment are destroyed by their own learning. The fourth man had only a little learning, but it was the sense to distinguish good from harm. The tale shows clearly that folly is not lack of learning but lack of discernment.

Tradition says that Vishnu Sharma composed the Panchatantra to impart worldly wisdom to young princes. This story illustrates the fifth book, 'Aparikshitakarakam', which tells how acting without examination ends in ruin. Valluvar says the same under the name of folly.

The lesson is that the learned should show less eagerness to test their power than to examine its consequences.