Kural 836 · பொய்படும் ஒன்றோ புனைபூணும் கையறியாப்

கட்டையைப் பிடுங்கிய குரங்கு

பஞ்சதந்திரத்தின் முதல் தந்திரத்தில் வரும் கதை இது. ஒரு வணிகன் ஒரு நகரத்தில் கோயில் ஒன்றைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தான். தச்சர்கள் ஒரு பெரிய மரக்கட்டையை இரண்டாகப் பிளந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் பிளவில் ஒரு சிறிய ஆப்பு அடித்து வைத்துவிட்டு உணவருந்தச் சென்றனர்.

அப்போது ஒரு குரங்குக் கூட்டம் அங்கே வந்து விளையாடத் தொடங்கியது. அவற்றுள் ஒரு குரங்கு தச்சர்கள் செய்த வேலையைக் கவனித்தது. அது அந்த மரப்பிளவின் மேல் ஏறி அமர்ந்து, தன் வாலை பிளவுக்குள் தொங்கவிட்டு, ஆப்பைப் பிடிக்கத் தொடங்கியது. மற்ற குரங்குகள் "அது ஆபத்து; தொடாதே" என்று எச்சரித்தன.

அந்தக் குரங்கு எச்சரிக்கையைக் கேளாமல் தன் கைகளால் ஆப்பைப் பிடித்து இழுத்தது. ஆப்பு வெளியே வந்தவுடன் மரப்பிளவு மூடிக்கொண்டது. குரங்கின் வால் மற்றும் உடலின் பின் பகுதி இடையில் சிக்கி நசுங்கியது. அது வலியால் கத்தி இறந்தது.

இக்கதையின் முடிவில் பஞ்சதந்திரம் சொல்கிறது: "தனக்குத் தொடர்பற்ற செயலில் தலையிடுபவன், ஆப்பைப் பிடுங்கிய குரங்கைப் போல அழிவான்." இது 'கை அறியாப் பேதை வினை மேற்கொளின்' என்ற குறளுக்கு மிகப் பொருத்தம். அந்தக் குரங்குக்கு ஆப்பின் தன்மை தெரியவில்லை; அதன் ஆற்றல் தெரியவில்லை; அதனால் அது தன் செயலுக்கே பலியானது.

இந்தக் கதை வணிகன் கட்டும் கோயிலில் நிகழ்ந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. நன்மையான செயலில் கூட தகுதியற்றவர் தலையிட்டால் தீங்கு நேரலாம். பிறருடைய வேலையின் நுட்பம் தெரியாமல் அதில் கை வைப்பது ஆபத்தாகும்.

எனவே ஒரு செயலில் இறங்குமுன் அதன் இயல்பையும், தன் தகுதியையும், அதில் உள்ள ஆபத்தையும் எண்ணுவதே அறிவு.

பஞ்சதந்திரம் இக்கதையை 'தன் தொழில் அல்லாததில் தலையிடாதே' என்ற பொது நீதியாகக் கூறுகிறது. ஆனால் அதை வள்ளுவரின் நோக்கிலிருந்து பார்த்தால் மூன்று பாடங்கள் தெரிகின்றன: ஒன்று, பிறர் எச்சரிக்கையைக் கேட்க வேண்டும். இரண்டு, செயலின் இயல்பை அறிந்தபின்பே கையை நீட்ட வேண்டும். மூன்று, விளையாட்டுக்கூட ஆபத்தாகலாம். மற்ற குரங்குகள் எச்சரித்தன; அவை பிழைத்தன. எச்சரிக்கையைக் கேளாத குரங்கு மட்டுமே அழிந்தது. நம் வாழ்விலும் ஆலோசனையைக் கேட்கும் பணிவு நம்மைப் பல ஆபத்துகளிலிருந்து காக்கிறது. அவ்வாறு இந்த எளிய கதை பெரிய எச்சரிக்கையாக ஊர்கள்தோறும் சொல்லப்பட்டு வருகிறது; தெரியாத செயலில் துணிந்து இறங்குபவர்களுக்கு இது அன்பான அறிவுரை.

The Monkey and the Wedge

This tale occurs in the first book of the Panchatantra. A merchant was building a temple in a town. Carpenters were splitting a large log into two. They had driven a small wedge into the split and gone away to eat.

Then a troop of monkeys came there and began to play. One of them noticed what the carpenters had done. It climbed up and sat on the split log, let its tail hang into the gap, and began to handle the wedge. The other monkeys warned, 'This is dangerous; do not touch it.'

The monkey did not heed the warning and tugged at the wedge with its hands. As the wedge came out, the split closed. The monkey's tail and hind body were caught and crushed in between. It cried out in pain and died.

At the end of the tale the Panchatantra says: 'He who meddles in a task that is not his own perishes like the monkey that pulled out the wedge.' This fits the verse 'kai ariyaap pedhai vinai merkolin'. The monkey did not know the wedge's nature, nor its own strength, and so fell victim to its own act.

It is worth noting that this happened in a temple being built by a merchant. Even in a good work, the interference of an unfit person may bring harm. To lay a hand on another's work without knowing its subtlety is dangerous.

So before entering a task, wisdom is to consider its nature, one's competence and the danger in it.