கூடா நட்பு

காலநேமியின் துறவு வேடம்

இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் வரும் இந்தக் காட்சியைக் கம்பர் உள்ளிட்ட பல கவிஞர்கள் பாடியுள்ளனர். இலங்கைப் போரில் இலக்குவன் இராவணனின் மகன் இந்திரசித்தின் அம்பால் மயங்கி வீழ்ந்தான். அவனை உயிர்ப்பிக்க இமயமலையிலுள்ள சஞ்சீவி மூலிகை வேண்டும் என்று வைத்தியர் கூறினார். அனுமன் அதைக் கொண்டுவர வானில் புறப்பட்டான். விடியலுக்குள் மூலிகை வந்து சேராவிட்டால் இலக்குவன் பிழைக்க மாட்டான்.

இதனை அறிந்த இராவணன் அனுமனைத் தடுக்க ஒரு சூழ்ச்சி செய்தான். தன் மாமன் காலநேமி என்ற அரக்கனை அழைத்து, "நீ வழியில் துறவி வேடம் போட்டு அவனைத் தடு" என்றான். காலநேமி முதலில் மறுத்தான். "நான் இராமனைக் கொல்ல முடியாது; ஆயினும் உன் ஆணையை ஏற்கிறேன்" என்று கூறி, அனுமன் செல்லும் வழியில் ஒரு மலைச் சாரலில் ஆசிரமம் அமைத்தான். அங்கே ஜடாமுடி, காவி உடை, உருத்திராட்சம், தண்டு, கமண்டலத்துடன் ஒரு முனிவர் போல அமர்ந்தான்.

அனுமன் அந்த நேரத்தில் ஆழ்ந்த கவலையில் இருந்தான். இலக்குவனின் உயிர் அவன் கையில் இருந்தது. ஒவ்வொரு கணமும் விலையுயர்ந்தது. காலநேமியின் ஆசிரமத்தைப் பார்த்ததும் தாகமும் களைப்பும் அவனை வாட்டின. இனிய சொல்லும் குளிர்ந்த நீரும் அவனுக்கு மிகவும் தேவையானவை போலத் தோன்றின. வஞ்சகர் எப்போதும் நம் தேவையையே தங்கள் வலையாக்குகிறார்கள். பசி உள்ளவனிடம் உணவையும், களைப்புள்ளவனிடம் ஓய்வையும் காட்டி அவனை நிறுத்துகிறார்கள்.

காலநேமி தன் வேடத்தில் மிகத் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தான். அவன் பேச்சில் வேத மந்திரங்கள் கலந்திருந்தன. கண்களை மூடி தவம் செய்வது போல அமர்ந்திருந்தான். அனுமனுக்கு முதலில் ஐயமே எழவில்லை. ஆனால் இராமனின் பெயரை உச்சரித்தபோது அந்த முனிவரின் குரலில் ஒரு நடுக்கம் தெரிந்ததை அனுமன் கவனித்திருக்கலாம். எனினும் அவசரத்தில் அதனைப் பொருட்படுத்தவில்லை. எச்சரிக்கை தெய்வ அருளாக வந்தது.

வானத்தில் பறந்து வந்த அனுமன் தொலைவில் தெரிந்த அந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டு இறங்கினான். முனிவர் இனிய குரலில் வரவேற்றார். "வா மகனே, உன் பயணம் எனக்குத் தெரியும். நீ இராமனுக்காகச் சஞ்சீவி கொண்டுவரப் போகிறாய். மிகவும் களைப்பாகத் தெரிகிறாய். இதோ என் குளத்தில் நீராடிவிட்டு, நீர் அருந்தி, ஓய்வெடுத்துவிட்டுச் செல்" என்றார்.

அனுமன் அவரது அன்பான சொற்களை நம்பினான். அவன் குளத்தில் இறங்கியபோது ஒரு முதலை அவன் காலைப் பற்றிக்கொண்டது. அனுமன் அதை இருகூறாகக் கிழித்தபோது அந்த முதலையிலிருந்து ஒரு தேவகன்னிகை தோன்றினாள். அவள் சாபம் நீங்கி விடுதலை பெற்றதாகச் சொல்லி, "அனுமனே, இது துறவி அல்ல, காலநேமி என்னும் அரக்கன். இராவணன் அனுப்பிய வஞ்சகன். அவனை நம்பாதே" என்று எச்சரித்தாள்.

அனுமன் காலநேமியைக் கொன்ற பின் மீண்டும் வானில் எழுந்தான். இரவு நாழிகைகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. இமய மலையை அடைந்து சஞ்சீவி மூலிகையை அடையாளம் காண முடியாததால் முழு மலையையும் பெயர்த்து எடுத்துக்கொண்டு வந்தான் என்பது மரபு. விடியலுக்கு முன்பே அவன் இலங்கை திரும்பினான். இலக்குவன் உயிர் பெற்றான். ஒரு வஞ்சக நட்பைத் தாண்டி வந்த ஒரு எச்சரிக்கையான அடியே ஒரு வீரனின் உயிரைக் காத்தது.

அனுமன் உடனே அந்தப் போலித் துறவியிடம் திரும்பினான். "என் குருவே, உமக்குத் தட்சிணை தருகிறேன்" என்று கூறி அவனை வாலால் சுற்றிப் பிடித்துத் தரையில் மோதிக் கொன்றான். அவன் இறக்கும்போது தன் உண்மை வடிவில் தோன்றினான். வஞ்சகம் அழிந்தது. அனுமன் மூலிகை மலையை நோக்கிப் பறந்தான்.

இந்தக் கதை கூடா நட்பின் ஆபத்தையும், விழிப்பின் பயனையும் காட்டுகிறது. இனிய சொல், காவி உடை, விருந்து, ஓய்வு எல்லாம் அனுமனைத் தாமதப்படுத்த அமைக்கப்பட்ட வலை. உள்ளத்தில் பொருந்தாத இந்த நட்பு பட்டடை போலக் காத்திருந்தது. நல்ல வேளையாக ஒரு எச்சரிக்கை கிடைத்தது.

இவ்வாறு அனுமன் தப்பியதற்குக் காரணம் அவனது வலிமை மட்டும் அல்ல; தன் பணியில் அவன் வைத்திருந்த கவனமும் விழிப்பும். அவன் தாகத்தால் வருந்தியபோதும் தன் இலக்கை மறக்கவில்லை. காலநேமியின் இனிய உபசரிப்பை நம்பியிருந்தால் இலக்குவன் உயிர் பிழைத்திருக்க மாட்டான். ஆகவே இனிய உபசரிப்பு எப்போதும் அன்பின் அடையாளம் அல்ல; அது சில சமயம் வலையின் முதல் இழையாகவும் இருக்கலாம்.

Kalanemi in a Hermit's Guise

This scene from the Yuddha Kanda of the Ramayana has been sung by Kamban and many other poets. In the war of Lanka, Lakshmana was felled by an arrow of Ravana's son Indrajit. The physician said that the Sanjeevani herb from the Himalaya was needed to revive him. Hanuman set out through the sky to bring it. If the herb did not reach before dawn, Lakshmana would not live.

Hearing this, Ravana devised a ruse to hinder Hanuman. He called his maternal uncle, the demon Kalanemi, and said, "Take the guise of a hermit on the way and stop him." Kalanemi first refused: "I cannot kill Rama's messenger; yet I accept your order." He set up a hermitage on a mountain slope along Hanuman's route, and sat there with matted locks, saffron robe, rudraksha beads, staff and water pot like a sage.

Hanuman was deeply anxious at that moment. Lakshmana's life was in his hands, and every moment was precious. When he saw Kalanemi's hermitage, thirst and weariness afflicted him. Sweet speech and cool water seemed just what he needed. Deceivers always make our need their net, showing food to the hungry and rest to the weary in order to stop them.

Kalanemi was skilled in his disguise. Vedic mantras were mixed into his speech and he sat with closed eyes as if in penance. At first Hanuman felt no doubt at all. In haste he overlooked any tremor in the sage's voice when Rama's name was spoken. The warning came as divine grace.

Flying through the sky, Hanuman saw the hermitage in the distance and descended. The sage welcomed him in a gentle voice. "Come, son, I know your journey. You are going to bring the Sanjeevani for Rama. You seem very tired. Bathe in my pond here, drink water and rest a while before you go."

Hanuman trusted the loving words. When he stepped into the pond a crocodile seized his leg. Hanuman tore it in two, and from it appeared a celestial maiden. Freed from a curse, she warned him: "Hanuman, this is no hermit but the demon Kalanemi, a deceiver sent by Ravana. Do not trust him."

Hanuman turned at once to the false ascetic. "My teacher, let me give you your fee," he said, wound his tail around him and dashed him against the ground. As he died he appeared in his true form. The deceit was ended. Hanuman flew on towards the herb mountain.

The story shows the danger of unreal friendship and the benefit of vigilance. Sweet speech, saffron robe, hospitality and rest were all a net set to delay Hanuman. This friendship that did not join in heart waited like an anvil. Luckily a warning came.