Kural 823 · பலநல்ல கற்றக் கடைத்து மனநல்லர்

துரியோதனனின் ஒப்புதல்

மகாபாரத மரபில் துரியோதனனின் ஒரு புகழ்பெற்ற வாக்கியம் உண்டு. அவன் கல்வி கற்கவில்லை என்பதல்ல. அவன் துரோணர், கிருபர் போன்ற மிகச் சிறந்த ஆசிரியர்களிடம் வில், வாள், கதை, அரசியல், தர்மம் ஆகிய பலவற்றையும் கற்றான். பீமனோடு சமமாகக் கதை சுழற்றுவதில் தேர்ச்சி பெற்றான். சாஸ்திரங்களின் பொருளை அறிந்திருந்தான்.

ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் பொறாமையும் பேராசையும் குடிகொண்டிருந்தன. போருக்கு முன், கண்ணன் அவனிடம் சமாதானத்தை வலியுறுத்தித் தூது வந்தபோது, "துரியோதனா, நீ தர்மத்தை அறிந்தவன். அதன்படி நட" என்றான். அப்போது துரியோதனன் ஒரு கசப்பான உண்மையைச் சொன்னதாக மரபு கூறுகிறது. "தர்மம் எது என்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அதில் என் மனம் செல்லவில்லை. அதர்மம் எது என்றும் தெரியும்; ஆனால் அதிலிருந்து என் மனம் விலகவில்லை. என் உள்ளத்தில் இருக்கும் ஒருவன் என்னை இவ்வாறு இயக்குகிறான்" என்றான்.

இந்த ஒப்புதல் ஆழமானது. அறிவு இருந்தும் நடத்தை மாறாத நிலையை அவன் தானே வெளிப்படுத்துகிறான். பல நல்லவற்றைக் கற்றான்; ஆனால் மனம் நல்லதாகவில்லை. அவன் தன் அறிவைப் பயன்படுத்தி வஞ்சனைக்கு நியாயம் கற்பித்தான். சூதாட்டத்துக்குச் சட்ட நுணுக்கங்களை எடுத்துக்காட்டினான். பாண்டவர்களுக்கு நிலம் தர மறுத்தபோது, "ஊசி முனை அளவு நிலமும் தர மாட்டேன்" என்றான்.

கண்ணன் தூது சென்றபோது அவையில் துரியோதனன் முறையாக வரவேற்றான். இனிய சொற்களில் உபசரித்தான். ஆனால் அந்த இனிமைக்குள் எந்த உண்மையும் இல்லை. கற்ற அறிவு அவன் முகத்துக்கு அலங்காரம் ஆனது; உள்ளத்துக்குப் பாடமாகவில்லை.

இங்கே 'பலநல்ல கற்றக் கடைத்து மனநல்லர் ஆகுதல் மாணார்க்கு அரிது' என்ற குறளின் உண்மை தெளிவாகிறது. துரியோதனனின் கல்வி அவனை நல்லவனாக மாற்றவில்லை. அதனால் கற்றவர் என்பதாலேயே ஒருவரை நம்பிவிடக் கூடாது.

இக்கதை சொல்வதுபோலவே துரியோதனனின் 'தர்மம் அறிவேன் ஆனால் அதில் நடக்க இயலாது; அதர்மம் அறிவேன் ஆனால் அதிலிருந்து விலக இயலாது' என்ற புகழ்பெற்ற ஒப்புதலும் மரபில் சொல்லப்படுகிறது. அறிதலுக்கும் நடத்தலுக்கும் இடையிலான இடைவெளியே அவன் வீழ்ச்சியின் காரணம். அவ்வளவு கற்றும் வெறுப்பு அவன் உள்ளத்தை விட்டு நீங்கவில்லை என்பதே குறளின் உண்மை. இக்கதையைக் கேட்கும் இளையோர் தாம் கற்பவற்றை வாழ்வில் செயல்படுத்த வேண்டும் என்ற உறுதியை எடுத்துக்கொள்ளலாம். அறிவு ஆபரணமாக இருக்கக் கூடாது; வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டும்.

Duryodhana's Admission

In the tradition of the Mahabharata there is a famous utterance of Duryodhana. It is not that he lacked education. He learnt archery, swordsmanship, mace-fighting, statecraft and dharma from the finest teachers such as Drona and Kripa. In mace-play he equalled Bhima. He knew the meaning of the sacred texts.

But envy and greed had settled in his heart. Before the war, when Krishna came as envoy urging peace, he said, "Duryodhana, you know dharma. Act accordingly." Then, tradition says, Duryodhana spoke a bitter truth. "I know what dharma is, but my mind does not incline to it. I know what adharma is, but my mind does not turn away from it. Someone within my heart drives me thus."

This admission is profound. He himself reveals the state of conduct unchanged despite knowledge. He learnt many good things, but his mind did not become good. He used his knowledge to justify deceit. He cited legal subtleties for the dice game. When he refused to give the Pandavas land, he said, "I will not give even as much land as the point of a needle."

When Krishna went as envoy, Duryodhana welcomed him formally in court and hosted him with sweet words. But inside that sweetness there was no truth. The learning he had was an ornament for his face, not a lesson for his heart.

Here the truth of the verse 'palanalla katrakkadaith thu mananallar aaguthal maanaarkku arithu' becomes clear. Duryodhana's learning did not make him good. So we must not trust a person merely because he is learned.