Kural 821 · சீரிடம் காணின் எறிதற்குப் பட்டடை

ஆந்தைகளும் காகங்களும்

பஞ்சதந்திர மரபில் காகங்களுக்கும் ஆந்தைகளுக்கும் இடையிலான பகையின் கதை மிகப் புகழ்பெற்றது. ஒரு பெரிய ஆலமரத்தில் காகங்களின் அரசன் மேகவர்ணன் தன் குடும்பத்துடன் வாழ்ந்தான். அருகில் இருந்த குகையில் ஆந்தைகளின் அரசன் அரிமர்த்தனன் வசித்தான். இருவருக்கும் நீண்ட பகை. இரவில் ஆந்தைகள் காகங்களைத் தாக்கி அழித்தன. காகங்கள் அச்சத்தில் வாழ்ந்தன.

மேகவர்ணனுக்கு ஐந்து அமைச்சர்கள் இருந்தனர். அவர்களில் மூத்தவர் ஸ்திரஜீவி. அவர் ஒரு சூழ்ச்சியைச் சொன்னார். "என்னை ஆந்தைகள் இருக்கும் இடத்துக்குப் போலியாக எறிந்துவிடுங்கள். நான் அவர்களிடம் பாதிப்பட்டவன் போல நடித்து, அவர்கள் நம்பிக்கையைப் பெற்றுப் பின்னர் அவர்களுக்குள் இருந்து அழிப்பேன்." மேகவர்ணன் அவரை வலுவிழந்தவர் போலக் குற்றம் சாட்டி வெளியே தள்ளினான். ஸ்திரஜீவி இரத்தக் காயங்களுடன் ஆந்தைகளிடம் சென்றார்.

ஆந்தை அரசன் அவரைக் கண்டு கேட்டான்: "நீ யார்?" ஸ்திரஜீவி பணிவாகக் கூறினார்: "நான் காக அரசனின் அமைச்சன்; அவன் என்னை அவமதித்துத் தாக்கினான். நான் உங்களிடம் சரண்புகுந்தேன். என்னை நண்பனாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; உங்கள் பகைவர் அழிய நான் உதவுவேன்." ஆந்தை அரசனின் அமைச்சர்களில் ஒருவன் எச்சரித்தான்: "இவன் பகைவரின் ஆள்; நம்பக் கூடாது." ஆனால் அரசன் அவர் இனிய பேச்சில் மயங்கி ஏற்றுக்கொண்டான்.

ஸ்திரஜீவி ஆந்தைகளின் குகைக்கு அருகில் தங்கி அவர்களின் பழக்கங்கள், பலவீனங்கள், இரவு நேரங்கள் எல்லாவற்றையும் கவனித்தார். சிறிது சிறிதாகக் குகையின் வாசலில் விறகுகளைச் சேர்த்தார். ஒரு நாள் ஆந்தைகள் உறங்கும் பகல் வேளையில் காகங்கள் எரியும் கொள்ளிக்கட்டைகளை எடுத்து வந்து குகையின் வாசலில் போட்டன. புகையும் தீயும் ஆந்தைகளை அழித்தன.

இந்தக் கதையின் மூலம் பஞ்சதந்திரம் ஒரு பாடம் தருகிறது: போலி நட்பைக் காட்டும் பகைவன் சரியான வாய்ப்புக்காகக் காத்திருக்கிறான். அவன் பட்டடை போலத் தங்கியிருந்து நம் பலவீனங்களை அறிகிறான். வாய்ப்புக் கிடைத்தவுடன் ஒரே அடியில் வீழ்த்துகிறான். வள்ளுவர் சொன்ன எச்சரிக்கை இங்கே கதையாக விரிகிறது.

இக்கதை பஞ்சதந்திரத்தின் மூன்றாம் தந்திரமான 'காகோலூகியம்' பகுதியில் வருகிறது. வெளிப்பார்வைக்குத் தாழ்ந்து பணிந்து பேசியவன் உள்ளத்தில் தன் இனத்தின் பழிவாங்கலையே சுமந்திருந்தான் என்பதே அதன் நுட்பம். ஆந்தை அரசனின் மற்ற அமைச்சர்கள் அவன் பணிவையும் காயத்தையும் கண்டு மயங்கினர்; அறிவுடைய ஓர் அமைச்சர் மட்டுமே எச்சரித்தார். கூடா நட்பு பட்டடை போல் வாய்ப்புக் கிடைக்கும் வரை அமைதியாகக் காத்திருக்கும் என்பதற்கு இது சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

The Crows and the Owls

In the Panchatantra tradition the tale of the enmity between crows and owls is famous. In a great banyan tree lived the crow-king Meghavarna with his family. In a cave nearby lived the owl-king Arimardana. The two were in long enmity. At night the owls attacked the crows and destroyed them. The crows lived in fear.

Meghavarna had five ministers. The eldest was Sthirajivi. He proposed a stratagem. "Pretend to cast me out and throw me where the owls dwell. I shall act as one wronged, win their trust, and then destroy them from within." Meghavarna feigned to accuse him of weakness and pushed him out. Sthirajivi went to the owls with bloody wounds.

The owl-king saw him and asked, "Who are you?" Sthirajivi said humbly, "I am a minister of the crow-king. He insulted and attacked me. I have come to you for refuge. Accept me as a friend; I shall help in destroying your enemy." One of the owl-king's ministers warned, "This one is an enemy's man; he must not be trusted." But the king, charmed by his sweet speech, accepted him.

Sthirajivi stayed near the owls' cave and observed all their habits, weaknesses and night timings. Little by little he gathered firewood near the cave mouth. One day, when the owls slept in the daytime, the crows brought burning brands and dropped them at the cave entrance. Smoke and fire destroyed the owls.

By this tale the Panchatantra teaches that an enemy showing false friendship waits for the right chance. He stays like an anvil, learning our weaknesses, and when the chance comes he brings us down in one blow. The warning of Valluvar unfolds here as a story.