தீ நட்பு

சகுனியும் துரியோதனனும்

மகாபாரதத்தில் துரியோதனனின் வாழ்வில் தீய நட்பு எவ்வாறு ஒரு பேரழிவுக்கு வழிவகுக்கும் என்பதற்கு சகுனி ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. காந்தாரியின் அண்ணனான சகுனி காந்தார நாட்டிலிருந்து அத்தினாபுரம் வந்து தங்கினான். தன் தங்கையின் புகுந்த வீட்டில் இருந்தாலும், அவன் நோக்கம் குருவம்சத்தின் அழிவே என்று மரபு கூறுகிறது. அவன் துரியோதனனுக்கு மாமனாக இருந்தாலும் நண்பனைப்போல நடித்துக்கொண்டு அவன் காதில் தீய ஆலோசனைகளைச் சொல்லி வந்தான்.

பீமனுக்கு நஞ்சு கொடுத்தது, அரக்கு மாளிகையில் பாண்டவர்களை எரிக்க முயன்றது போன்ற தீமைகளின் பின்னணியில் சகுனியின் சூழ்ச்சி இருந்தது. துரியோதனனின் மனதில் இருந்த பொறாமையைச் சகுனி மேலும் தூண்டினான். "உன் உரிமையைப் பாண்டவர்கள் பறிக்கிறார்கள்; நீ பொறுத்தால் இழப்பாய்" என்று அவன் அடிக்கடி சொன்னான். துரியோதனன் தன் மாமனின் அறிவில் நம்பிக்கை வைத்தான்.

சகுனியின் வாழ்வில் ஒரு தனிப்பட்ட துயரமும் இருந்ததாக மரபு கூறுகிறது. தன் தந்தை, சகோதரர்கள் கௌரவர்களால் சிறைவைக்கப்பட்டு பசியால் இறந்ததாகவும், அதனால் அவன் பழிவாங்கும் உறுதி பூண்டதாகவும் கதைகள் சொல்கின்றன. அவன் தந்தையின் எலும்புகளால் பகடை செய்தான் என்றும் அந்த பகடை அவன் சொல்படி விழுந்தது என்றும் பலர் கூறுவர். இவை எல்லாம் மரபில் மாறுபடும் வடிவங்கள்; எப்படியாயினும் அவன் நோக்கம் துரியோதனனின் நன்மை அல்ல என்பதே பொதுக்கருத்து.

துரியோதனன் மனத்தில் ஒரு நல்ல எண்ணம் எழுந்த தருணங்களும் இருந்தன. சிறுவயதில் அவன் பாண்டவர்களோடு ஒன்றாக விளையாடினான். கர்ணனுக்கு உதவும் நன்றி உணர்வு அவனிடம் இருந்தது. ஆனால் சகுனி அந்த நல்ல தருணங்களையெல்லாம் பொறாமையின் புகையால் மறைத்தான். ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு நல்ல எண்ணம் தோன்றும்போதும் அவன் காதில் ஒரு புதிய ஐயத்தை விதைத்தான். இவ்வாறு தீய நண்பன் ஒருவனுடைய நல்ல உள்ளத்தைக் கூட மெல்லக் கரைத்துவிடுகிறான்.

இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் பாண்டவர்களின் மயன் அமைத்த மாளிகையைப் பார்த்த துரியோதனன் தரை என்று நினைத்து நீரில் விழுந்தான்; திரௌபதி மற்றும் பிறர் சிரித்ததால் அவமானத்தால் எரிந்தான். திரும்பி வந்து சகுனியிடம் புலம்பினான். சகுனி அப்போது தன் தீய திட்டத்தைச் சொன்னான்: "போரால் அவர்களை வெல்ல முடியாது; ஆனால் சூதாட்டத்தில் நான் வெல்வேன். யுதிஷ்டிரனுக்குச் சூதாட்டத்தில் ஆசை உண்டு; பகடை எனக்கு அடிபணியும்."

சூதாட்ட மண்டபத்தில் சகுனி துரியோதனன் சார்பாகப் பகடை உருட்டினான். யுதிஷ்டிரன் நாட்டையும், செல்வத்தையும், தம்பிகளையும், தன்னையும் இழந்தான். இறுதியில் திரௌபதியையும் இழந்தான். அவள் அவமதிக்கப்பட்டாள். இவை எல்லாம் நடக்க சகுனியின் நட்புமுகம் துரியோதனனுக்கு ஒரு பாதுகாப்பாகத் தோன்றியது; உண்மையில் அது அவன் குலத்தை அழிக்கும் நஞ்சு.

போர்க்களத்தில் தன் பதினோரு அக்ஷௌகிணி படையும் அழிந்தபோது துரியோதனன் ஒரு குளத்தின் அடியில் ஒளிந்தான். அங்கே அவன் தனிமையில் தன் வாழ்வை எண்ணிப் பார்த்தான் என்று மரபு சொல்கிறது. இத்தனை நண்பர்களும் உறவுகளும் எங்கே போனார்கள்? தான் நம்பிய ஆலோசனைகள் தன்னை எங்கே கொண்டுவந்து நிறுத்தின? இவை அவன் மனத்தில் எழுந்திருக்கலாம். ஆனால் அப்போது திருத்தும் காலம் கடந்திருந்தது.

விதுரர், பீஷ்மர், துரோணர் போன்றோர் துரியோதனனை எச்சரித்தனர். "இந்த மாமன் உனக்கு நண்பன் அல்ல; உன் அழிவின் வழிகாட்டி" என்றனர். ஆனால் இனிய சொற்களில் மயங்கிய துரியோதனன் செவிகொடுக்கவில்லை. பாரதப் போரில் துரியோதனனும் அவன் தம்பிமாரும் அவன் படையும் அழிந்தனர்; சகுனியும் சகாதேவனால் கொல்லப்பட்டான்.

பாரதப் போரின் இறுதியில் எஞ்சியவர்கள் சிலரே என்பதை நினைத்தால் இந்தத் தீய நட்பின் விலை எவ்வளவு பெரியது என்பது புரியும். எத்தனை தாய்மார்கள் தம் மக்களை இழந்தனர்; எத்தனை நகரங்கள் அமைதி இழந்தன. இவை எல்லாம் ஒரு சகுனியின் சூழ்ச்சியால் மட்டுமல்ல, அதனை நம்பிய துரியோதனனின் முடிவாலும் நிகழ்ந்தன.

அத்தகைய தீய ஆலோசகர்களை நண்பர்களாகக் கொண்டவன் பெரும் சக்தி இருந்தாலும் அந்தச் சக்தியை அழிவுக்கே பயன்படுத்துகிறான். துரியோதனனின் வீழ்ச்சியில் தீய நட்பு எவ்வாறு ஒருவனை மெல்ல மெல்ல அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பது தெளிவாகிறது. அவனுக்குச் சகுனியின் நட்பு தொடக்கத்தில் இனிமையாகவே இருந்தது. ஆனால் அது வளர வளரத் துரியோதனனின் அறமும் குலமும் குன்றின.

Shakuni and Duryodhana

In the Mahabharata, Shakuni is the finest example of how an evil friendship can lead to the destruction of Duryodhana's life. Shakuni, brother of Gandhari, came from Gandhara to Hastinapura and settled there. Though living in his sister's marital home, his purpose, tradition says, was the destruction of the Kuru line. He was Duryodhana's maternal uncle, but behaved like a friend while whispering evil counsel into his ear.

Behind such wrongs as the poisoning of Bhima and the attempt to burn the Pandavas in the house of lac was Shakuni's scheming. He further inflamed the envy that already lived in Duryodhana's mind. "The Pandavas are taking away your right; if you endure, you will lose," he said often. Duryodhana placed faith in his uncle's cleverness.

Tradition also tells of a private grief in Shakuni's life. Stories say that his father and brothers were imprisoned by the Kauravas and died of hunger, and that he took a vow of revenge. Many say he made his dice from his father's bones and that the dice fell as he wished. These are varying forms in tradition; in any case the common view is that his purpose was never Duryodhana's good.

There were moments when a good thought arose in Duryodhana. As a boy he had played with the Pandavas, and he had a sense of gratitude in helping Karna. But Shakuni covered all those good moments with the smoke of envy. Each time a good thought appeared, he sowed a new suspicion in his ear. Thus an evil friend can slowly dissolve even a good heart.

When Duryodhana saw the palace built by Maya for the Pandavas at Indraprastha, he took the floor for water and fell into a pool; the laughter of others burned him with shame. He returned and lamented to Shakuni, who then revealed his wicked plan. "You cannot beat them by war, but I shall win at dice. Yudhishthira has a weakness for gambling, and the dice obey me."

In the gambling hall Shakuni rolled the dice on Duryodhana's behalf. Yudhishthira lost his kingdom, his wealth, his brothers and himself. Finally he lost Draupadi, who was insulted. To Duryodhana, through all this, Shakuni's friendly face seemed a protection; in truth it was a poison that would destroy his line.

Vidura, Bhishma and Drona warned Duryodhana. "This uncle is no friend to you; he is a guide to your ruin." But Duryodhana, charmed by sweet words, did not listen. In the great war Duryodhana, his brothers and his army were destroyed, and Shakuni was killed by Sahadeva.

In Duryodhana's fall we see how an evil friendship leads a man slowly to ruin. At first Shakuni's friendship was pleasant to him; but as it grew, Duryodhana's righteousness and his family shrank.