அட்சயபாத்திரம் ஏந்திய யுதிஷ்டிரன்
இது மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் வரும் யுதிஷ்டிரனின் காட்டு வாழ்வின் வரலாறு. சூதாட்டத்தில் நாடிழந்த பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசம் செய்தனர். காம்யக வனத்தில் தங்கியபோது, அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து பல அந்தணர்களும் வந்தனர். யுதிஷ்டிரன் அவர்களை விடாமல் ஆதரிக்க விரும்பினான்; ஆனால் காட்டில் அத்தனை பேருக்கும் உணவு எப்படி?
யுதிஷ்டிரன் அரசனாக இருந்தவன். இன்று இந்த அந்தணர்களுக்காக மற்றவரிடம் இரந்து உணவு கேட்க அவன் மனம் ஒப்பவில்லை. தன் குலப்பெருமையும் தன் தர்மமும் அதற்கு இடம் தரவில்லை. அவன் தன் குருவான தௌம்யரிடம் தன் கவலையைச் சொன்னான். தௌம்யர் சூரிய தேவனை வழிபடும்படி அறிவுறுத்தினார்.
தௌம்யர் உபதேசித்த சூரியனின் நூற்றெட்டு திருநாமங்களை யுதிஷ்டிரன் கங்கைக் கரையில் நீரில் நின்று, உணவின்றி விரதத்தோடு ஓதினான். சூரிய தேவன் மனமகிழ்ந்து அவன் முன் தோன்றி ஒரு செப்புப் பாத்திரத்தை அளித்தான். 'பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இதில் திரௌபதி உண்ணும் வரை உணவு குறையாது' என்று அருளினான். அதுவே அட்சயபாத்திரம்.
அன்றுமுதல் திரௌபதி அந்தணர்கள், விருந்தினர்கள், சகோதரர்கள் அனைவரும் உண்டபின்பே தான் உண்பாள். அவள் உண்ட பின் பாத்திரம் அன்றைய நாளுக்கு வெறுமையாகும். இவ்வாறு கையேந்தாமல், தர்மத்தின் அருளால் அவர்கள் விருந்தோம்பலைத் தொடர்ந்தனர்.
ஒருநாள் துரியோதனனின் தூண்டுதலால் பத்தாயிரம் சீடர்களோடு துர்வாச முனிவர் வந்தார்; அப்போது திரௌபதி உண்டு முடித்திருந்தாள். பாத்திரம் வெறுமையாக இருந்தது. அவள் கண்ணனை நினைத்து வேண்டினாள். கண்ணன் வந்து பாத்திரத்தில் ஒட்டியிருந்த ஒரு கீரை இலையை உண்டு, 'உலகம் அனைத்தும் திருப்தியடையட்டும்' என்றான். ஆற்றில் நீராடச் சென்ற துர்வாசரின் சீடர்களுக்கு வயிறு நிறைந்த உணர்வு தோன்றி, அவர்கள் அங்கிருந்து விலகினர்.
இந்த வரலாற்றில் யுதிஷ்டிரன் இரவச்சத்தின் உருவம். அரசனாக இருந்தவன் காட்டில் வறுமையில் வாழ்ந்தாலும் பிறரிடம் கையேந்தாமல் தவத்தால் அன்னத்தைப் பெற்றான். தன் மானத்தை இழக்காமல் பிறருக்கு உணவளித்தான். அவன் தவம் தன் கடமையைத் தாங்கும் உழைப்பாக மாறியது.
இந்த வரலாற்றின் அழகு யுதிஷ்டிரனின் மனப்போராட்டத்தில் உள்ளது. அந்தணர்களை விட்டுவிட அவனுக்கு மனமில்லை; இரந்து பெறவும் அவன் மனம் இடம் தரவில்லை. இரண்டுக்கும் இடையே அவன் தேர்ந்தெடுத்த பாதை தவம். தன் ஆற்றலால், தன் பக்தியால், தன் தர்மத்தால் தேவையை நிறைவு செய்ய முயன்றான். வள்ளுவர் கூறும் இரவச்சம் இந்த உயர்ந்த தன்மானத்தையே குறிக்கிறது. அவன் வறுமையில் இருந்தாலும் அந்த வறுமை அவன் மானத்தைத் தாழ்த்தவில்லை.
திரௌபதியின் பங்கும் கவனிக்கத்தக்கது. அட்சயபாத்திரத்தின் ரகசியம் அவள் கடைசியாக உண்ணும் விதியில் உள்ளது. அதாவது பிறர் உண்டபின் உண்ணும் அடக்கமும் கருணையும் உள்ளவளிடம் அந்தப் பாத்திரம் பயன்பட்டது. துர்வாசர் வந்த நெருக்கடியில் அவள் அச்சமின்றி இறைவனை நினைத்தாள். கண்ணன் தம் ஒரு கீரை இலை உணவால் உலகையே நிறைவு செய்தது கொடையின் ஆழ்ந்த உண்மை: பகிரும் மனத்தில் உணவு குறைவதில்லை. நம் வாழ்விலும் உழைப்பால் ஈட்டியதைப் பகிர்வதே நிறைவின் வழி. பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசத்தில் பாண்டவர்கள் பெற்ற வறுமையும் துயரும் அவர்களை உயர்த்தவே செய்தன. மானத்தைக் காத்து அறத்தைக் கைவிடாமல் நின்றவர்களுக்கு இறைவனே துணை வருவான் என்பதற்கு இந்த வரலாறு சான்று. இரவச்சம் அறிந்தவன் கையேந்தும் நிலையைவிட தவத்தையும் உழைப்பையும் நாடுகிறான் என்பதையும், அந்த நாட்டத்தை இறை ஏற்கும் என்பதையும் இது காட்டுகிறது. அதே சமயம் தன் தேவையைத் தானே தீர்க்க இயலாதவர்களுக்கு உதவுவதே சமுதாயத்தின் கடமை என்பதை யுதிஷ்டிரன் அந்தணர்களை ஆதரித்த செயல் உணர்த்துகிறது. தன்மானமும் கருணையும் ஒன்றாக நிற்கும் இடம் அதுவே. இக்கதையைப் படிப்பவர் எவரும் வறுமையிலும் தலை நிமிர்ந்து நிற்கும் துணிவைப் பெறலாம். அட்சயபாத்திரத்தின் நினைவாக இன்றும் பல கோயில்களில் நித்ய அன்னதானம் நடைபெறுகிறது. அது கையேந்துவோர்க்கு மட்டுமின்றி, உழைப்பால் களைத்து வருவோர்க்கும் அமைதி தரும் வழி. பாண்டவர்களின் அந்த வாழ்க்கை நமக்கு எப்போதும் ஒரு தூண்டுதலாக நிற்கிறது. இடர் வந்தபோதும் கடமையில் நிற்கும் மனமே இறையருளுக்குத் தகுதியுடையது என்பதே அதன் சாரம். இதனை நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் அளவில் செயல்படுத்த முயலலாம்.