அதிகாரம் 109

தகை அணங்குறுத்தல்

The Pre-marital love · Thakaiyananguruththal

தலைவன் தலைவியின் அழகைக் கண்டு திகைத்து மயங்கும் நிலையை, அவள் கண்களின் வலிமையையும் நாணின் அழகையும் போற்றி இந்த அதிகாரம் பாடுகிறது. அது அகப்பொருள் மரபில் முதற் காட்சியின் கவிதை.

This chapter sings of the lover's bewilderment at first sight of his beloved, praising the power of her eyes and the beauty of her modesty. It is the poetry of the first glimpse in the akam tradition.

அறிமுகம்

காமத்துப்பாலின் முதல் அதிகாரமாகிய தகை அணங்குறுத்தல் களவியலைத் தொடங்கி வைக்கிறது. அறத்துப்பாலும் பொருட்பாலும் நாட்டையும் இல்லறத்தையும் பேசியபின், இன்பத்துப்பால் மனித வாழ்வின் மூன்றாம் புருஷார்த்தமான காமத்தை, அதாவது அன்பின் இன்பத்தைப் பாடுகிறது. வள்ளுவர் இதைக் கீழ்மை என்று ஒதுக்கவில்லை; தர்மத்தின் எல்லைக்குள் அமைந்த வாழ்வின் ஒரு சிறப்பான பகுதி என்றே காண்கிறார். அதனால் இங்குள்ள பாடல்கள் நாகரிகமான, கவிதை நயமுள்ள அகப்பாடல் மரபில் அமைந்துள்ளன.

'தகை' என்பது அழகும் பண்பும் இணைந்த தன்மை; 'அணங்குறுத்தல்' என்பது அணங்கு எனப்படும் தெய்வீக அழகால் மனத்தை வருத்துதல். தலைவன் தலைவியை முதன்முறை பார்க்கும்போது அவள் தெய்வமா, மயிலா, மானிடப் பெண்ணா என்று திகைக்கிறான். இந்தத் திகைப்பே அதிகாரத்தின் தொடக்கம். அடுத்த குறள்களில் அவளது பார்வை படை போலவும், கூற்றம் போலவும், பிணை மான் போலவும் அவன் மனத்தைத் தாக்குகிறது. கண்களே இந்த அதிகாரத்தின் நாயகன்.

அகப்பொருள் மரபில் களவு என்பது திருமணத்துக்கு முன் உள்ள காதல். அது சிறப்பாகத் தமிழ் இலக்கிய மரபில் போற்றப்படுகிறது. முருகன்-வள்ளி, இராமன்-சீதை, துஷ்யந்தன்-சகுந்தலை போன்ற இதிகாசக் காதல்கள் இதே மரபில் பாடப்பட்டவை. அதனால் இந்த அதிகாரத்தை நம் புராண, இதிகாசக் காதல் காட்சிகளோடு இணைத்துப் படிப்பதும் இயல்பே. இந்த அதிகாரத்தில் ஓர் அழகான நுட்பம் உள்ளது. தலைவியின் அழகு அவளுடைய அணிகலன்களால் அல்ல; அவளது நாணத்தாலும் மடமையாலும் தெரிகிறது என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார். உண்மையான அழகு இயற்கையான பண்பில் உள்ளது என்பது பெண்ணின் மதிப்பை உயர்த்தும் பார்வை. காதலின் இன்பம் பார்ப்பவனைப் பெரிதும் மகிழ்விக்கிறது என்றும், மதுவின் மகிழ்ச்சி குடித்தவனுக்கு மட்டுமே என்றும் ஒப்பிட்டு அதிகாரத்தை முடிக்கிறார்.

இக்குறள்களைப் படிக்கும்போது அவற்றின் உவமை நயங்கள், உணர்ச்சி நுட்பங்கள், சொல்லழகு ஆகியவற்றைப் போற்ற வேண்டும். எல்லாம் கவிதை மொழியில் உள்ளவை. அவற்றை நேரடிப் பொருளில் அல்ல, அகப்பாடல் மரபின் குறியீடுகளாகப் புரிந்துகொள்வதே சிறப்பு. கம்பர், காளிதாசர், அருணகிரிநாதர் போன்ற கவிஞர்களும் இதே உணர்வைத் தம் பாடல்களில் வெளிப்படுத்தினர். அதிகாரத்தின் அமைப்பை நோக்கினால் ஓர் அழகிய வளர்ச்சி தெரிகிறது. முதல் குறளில் திகைப்பு; இரண்டாம் குறளில் பார்வையின் தாக்கம்; மூன்று முதல் ஐந்து குறள்களில் கண்களின் கூற்று உருவகம்; ஆறாம் குறளில் புருவம் மறைக்கும் நிலை; ஏழாம் குறளில் யானை உவமை; எட்டாம் குறளில் தலைவனின் வீரம் வீழும் நிலை; ஒன்பதாம் குறளில் அணிகலன் தேவையின்மை; பத்தாம் குறளில் காதலின் இன்பம் பற்றிய தத்துவம். இவ்வாறு உணர்ச்சி படிப்படியாக உயர்ந்து சிந்தனையில் முடிகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் 'கூற்றம்' என்ற சொல் மும்முறை வருகிறது. தமிழ் மரபில் கூற்றுவன் எமனைக் குறிக்கிறான். காதலின் பார்வை உயிரைக் கவர்வதால் அதை எமனோடு ஒப்பிடுவது கவிதை மரபு. ஆனால் இது அச்சத்தை அல்ல, இன்பம் கலந்த திகைப்பை உணர்த்தும் உவமை. இந்தப் புரிதலோடு படிக்கும்போது குறள்களின் நயம் கூடுகிறது. இந்த அதிகாரத்தின் இன்னொரு சிறப்பு, அது பெண்ணை ஒரு பொருளாகப் பார்க்காமல் அவளது பார்வைக்கும் பண்புக்கும் மதிப்பளிப்பது. தலைவன் தலைவியால் வெல்லப்படுகிறான் என்ற காட்சி, அன்பு இருவழிப் பரிமாற்றம் என்பதைக் காட்டுகிறது. அவள் நாணம் அவளது வலிமை; அவள் கண் அவளது ஆயுதம்; அவள் இயல்பே அவள் அணிகலன். இத்தகைய பார்வை பெண்மையைப் போற்றும் பண்பாட்டின் அடையாளம். ஆகவே இந்த அதிகாரத்தைப் பெண்ணின் மதிப்பைப் போற்றும் கவிதையாகவும் படிக்கலாம். கம்பர், காளிதாசர், ஆண்டாள், அருணகிரிநாதர் ஆகியோரின் பாடல்களோடு இணைத்துப் படிப்பதும் நன்மை தரும். வள்ளுவர் தமிழ் இலக்கிய மரபின் உச்சியில் நின்று அன்பை நுட்பமாகச் சித்திரிக்கிறார்.

Introduction

The first chapter of the Kamattuppal, Thagai Anangurutthal, opens the Kaaviyal, the stage of pre-marital love. After the Aram and Porul sections spoke of the nation and the household, the Inbattuppal sings of the third purushartha, kama, the joy of love. Valluvar does not dismiss it as low; he sees it as an excellent part of a life set within the bounds of dharma. So the verses here are in the cultured, poetic akam tradition.

'Thagai' is the quality joining beauty and character; 'anangurutthal' is troubling the mind with the divine beauty called anangu. When the lover first sees the beloved he is bewildered whether she is a goddess, a peahen or a human woman. This bewilderment is the opening of the chapter. In the following verses her glance strikes his mind like an army, like Death, like a doe. The eyes are the hero of this chapter.

In the akam tradition 'kalavu' is love before marriage. It is especially honoured in Tamil literary tradition. Epic loves such as Murugan and Valli, Rama and Sita, Dushyanta and Shakuntala are sung in this same tradition. So it is natural to read this chapter alongside our Puranic and epic scenes of love. There is a lovely subtlety in this chapter. Valluvar says the beloved's beauty shows not in her ornaments but in her modesty and innocence. The view that true beauty lies in natural character raises a woman's worth. He closes the chapter comparing that love gives joy even to the one who merely looks, while the joy of wine is for the drinker alone.

In reading these verses we should appreciate their similes, subtleties of feeling and beauty of words. All is in the language of poetry. It is best to understand them not literally but as the symbols of akam poetry. Poets such as Kamban, Kalidasa and Arunagirinathar expressed the same feeling in their songs.

If we look at the structure of the chapter, a lovely growth appears. Bewilderment in the first verse; the impact of the look in the second; the metaphor of Death for the eyes in the third to fifth; the veiling of the eyebrows in the sixth; the elephant simile in the seventh; the fall of the lover's valour in the eighth; the needlessness of ornaments in the ninth; the philosophy of the joy of love in the tenth. Thus feeling rises step by step and ends in thought.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

முருகனும் வள்ளியும்

இது கந்த புராணம், வள்ளி திருமணம் ஆகிய தமிழ் மரபில் சொல்லப்படும் முருகன்–வள்ளி காதல் வரலாறு. திருத்தணிகை மலை அடிவாரத்தில் வேடர் தலைவன் நம்பிராஜன் தன் மகள் வள்ளியுடன் வாழ்ந்தான். வள்ளியம்மை, திருமாலின் மகள் எனப்படுபவள்; ஒரு பெண்மானின் வயிற்றில் பிறந்து வேடர் தலைவனால் வளர்க்கப்பட்டாள் என்று மரபு கூறுகிறது.

வள்ளி தினைப்புனத்தில் காவல் செய்து, கிளிகளை விரட்டும் பணியில் இருந்தாள். 'ஆலோலம், ஆலோலம்' என்று பாடியபடி கவண் வீசிக் கிளிகளை ஓட்டுவாள். அந்தப் பாடலும் அவளது குரலும் கேட்டு முருகப்பெருமான் அவளிடம் ஈர்க்கப்பட்டார் என்று மரபு சொல்கிறது.

முருகன் ஒரு வேடர் இளைஞனாகத் தினைப்புனத்துக்கு வந்தார். வள்ளியின் அழகைக் கண்டு திகைத்து நின்றார். 'நீ யார்? தெய்வமா, மயிலா, மானிடப் பெண்ணா?' என்ற நிலை அவர் உள்ளத்தில் எழுந்தது. அவர் வள்ளியிடம் உரையாட முயன்றார். ஆனால் அவள் நாணத்தோடு விலகிச் சென்றாள். அவளது தந்தையும் உறவினரும் அருகில் வந்ததும் முருகன் ஒரு வேங்கை மரமாக மாறி மறைந்தார் என்று கதை சொல்கிறது.

மறுநாள் அவர் ஒரு முதிய அந்தணராகவோ வேடராகவோ வந்து, வள்ளியிடம் உணவும் நீரும் கேட்டார். அவள் கனிவோடு அளித்தாள். இறுதியில் தம் மனத்தைத் திறந்தபோது வள்ளி நாணினாள். அந்த நேரத்தில் விநாயகர் யானை வடிவில் வந்து அவளைப் பயமுறுத்தினார் என்றும், அவள் அஞ்சி முருகனை அணைந்தாள் என்றும் மரபு கூறுகிறது.

இறுதியில் வள்ளியும் முருகனும் தம் உண்மை அன்பை உணர்ந்தனர். முருகன் தம் தெய்வ உருவைக் காட்டினார். நம்பிராஜன் அவர்களின் திருமணத்துக்கு இசைந்தான். தணிகையில் வள்ளி–முருகன் திருமணம் நடைபெற்றது. அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழ், 'வள்ளிமணாளா' என்று முருகனை இன்றும் போற்றுகிறது.

இந்த வரலாறு 'தகை அணங்குறுத்தல்' என்ற அதிகாரத்தின் உயிர். தலைவன் காணும் அழகு ஆடம்பரமின்றி இயற்கையான பண்பில் உள்ளது; அவள் நாணம் அதன் ஒளி; அவன் திகைப்பு அன்பின் தொடக்கம். வேடர் மகளான வள்ளியின் அழகும் பண்பும் தெய்வமாகிய முருகனையே மயக்கியது.

வள்ளி–முருகன் காதல் தமிழ் மரபில் மிகவும் போற்றப்படுவது. இது அகப்பொருள் மரபின் களவு வாழ்க்கையைப் புராணத்தோடு இணைக்கிறது. குறிஞ்சி நிலத்தின் தெய்வமாகிய முருகன், அதே நிலத்தின் மகளாகிய வள்ளியோடு இணைவது நிலத்தின் இயல்பையும் மனிதனின் இயல்பையும் ஒன்றாகக் காட்டுகிறது. முருகனுக்கு மற்றொரு துணைவி தெய்வானை; அவள் தேவலோகத்தவள். வள்ளி மண்ணின் மகள்; இருவரும் முருகனின் இரு அருட் சக்திகளான கிரியா சக்தியையும் இச்சா சக்தியையும் குறிப்பதாக மரபு கூறும். அதாவது வள்ளி இச்சா சக்தி, தெய்வானை கிரியா சக்தி என்பர்.

அருணகிரிநாதர் தம் கந்தர் அநுபூதியிலும் திருப்புகழிலும் இந்தக் காதலை ஆன்மாவுக்கும் இறைவனுக்கும் உள்ள உறவின் உருவகமாகவே பாடுகிறார். வள்ளி என்பது ஆன்மா; முருகன் அதைத் தேடி வருகிறான். பல தடைகளையும் சோதனைகளையும் தாண்டியே இறைவன் ஆன்மாவை ஆட்கொள்கிறான் என்பது அந்த ஆழ்ந்த பொருள். ஆகவே களவுக் காதல் வெறும் உலகியல் அல்ல; ஆன்மிக உருவகமும் ஆகிறது.

வள்ளியின் வாழ்வில் நாணம், எளிமை, அன்பு ஆகியவை நிறைந்தவை. அவள் அணிகலனில் அல்ல, குணத்தில் அழகு பெற்றவள். முருகன் அவளைத் தேடி வந்து பல வேடங்கள் தாங்கினார்; இது உண்மையான அன்பு கடவுளையும் தாழ வைக்கிறது என்பதற்குச் சான்று. வள்ளுவர் குறள் 1089-ல் கூறிய 'பிணையேர் மடநோக்கும் நாணும் உடையாட்கு அணி எவனோ' என்பதற்கு இது அழகிய எடுத்துக்காட்டு. ஆகவே வள்ளி–முருகன் கதை காதலை இழிவாகக் காட்டாமல் தெய்வீகமாக்குகிறது. தினைப்புனத்தின் ஒரு சிறு காட்சி ஆன்மிகத்தின் உயர் உண்மையைத் தாங்குகிறது. தணிகை மலையில் இன்றும் வள்ளிக்குத் தனிச் சன்னதி உண்டு; ஆடி கிருத்திகை, பங்குனி உத்திரம் போன்ற நாட்களில் இவ்வரலாறு பக்தர்களால் கொண்டாடப்படுகிறது. அந்த விழாக்களின் அடிப்படையில் அன்பும் அடக்கமும் உள்ள காதலே இறைவனின் அருளைப் பெறும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது. நாமும் அன்பில் எளிமையையும் நாணத்தையும் போற்றுவோம். இதுவே வள்ளுவரின் முதல் அதிகாரத்தின் உயிர். இந்தக் கதையை வள்ளுவரின் குறள்களோடு இணைத்துப் பார்ப்பவர் அன்பின் தொடக்கத்தை அழகுணர்வோடு உணர்வர்.

Chapter story

Murugan and Valli

This is the love story of Murugan and Valli told in the Tamil tradition, in the Kanda Puranam and the Valli Thirumanam. At the foot of the Tiruttani hill the hunter-chief Nambirajan lived with his daughter Valli. Valliammai, tradition says, is called the daughter of Vishnu; she was born in the womb of a doe and raised by the hunter-chief.

Valli kept watch over the millet field and drove away parrots. Singing 'Aalolam, aalolam', she would sling stones to chase the parrots. Hearing that song and her voice, tradition says, Lord Murugan was drawn to her.

Murugan came to the millet field as a young hunter. Seeing Valli's beauty he stood bewildered. 'Who are you? A goddess, a peahen, a human woman?' arose such a state in his heart. He tried to speak to her. But she moved away shyly. When her father and relatives came near, the tale says, Murugan became a Vengai tree and vanished.

The next day he came as an old brahmin or hunter and asked Valli for food and water. She gave kindly. When at last he opened his heart, Valli blushed. At that time, tradition says, Ganesha came in the form of an elephant and frightened her, and in fear she clung to Murugan.

At last Valli and Murugan realised their true love. Murugan showed his divine form. Nambirajan consented to their marriage. The wedding of Valli and Murugan took place at Tanigai. Arunagirinathar's Thiruppugazh even today hails Murugan as 'Valli-manaalan', the bridegroom of Valli.

This history is the life of the chapter 'Thagai Anangurutthal'. The beauty the lover sees lies not in show but in natural character; her modesty is its radiance; his bewilderment is the beginning of love. The beauty and virtue of Valli, a hunter's daughter, bewildered the god Murugan himself.

The love of Valli and Murugan is much honoured in Tamil tradition. It joins the kalavu life of the akam tradition with the Purana. Murugan, the god of the Kurinji land, uniting with Valli, the daughter of that same land, shows the nature of the land and the nature of man as one. Murugan has another consort, Deivayanai, who is of the celestial world. Valli is the earth's daughter; tradition says that the two stand for his two powers of grace, Kriya shakti and Iccha shakti. That is, Valli is Iccha shakti and Deivayanai Kriya shakti, they say.

Arunagirinathar in his Kandar Anubhuti and Thiruppugazh sings this love as a metaphor for the relation between soul and God. Valli is the soul; Murugan comes seeking it. The deep meaning is that God claims the soul only after crossing many obstacles and trials. So the kalavu love is not merely worldly but also a spiritual metaphor.

Valli's life is full of modesty, simplicity and love. She is beautiful not in ornament but in character. Murugan took many disguises to seek her, which is proof that true love makes even God stoop. This is a lovely illustration of Valluvar's verse 1089, 'what ornament does she need who has the fawn-like innocent look and modesty?'

முக்கியப் பாடங்கள்

காதலின் தொடக்கம் அழகும் பண்பும் சேர்ந்த தகையைக் கண்டு திகைப்பது.
தலைவியின் அழகு அணிகலனால் அல்ல; நாணமும் மடமையும் போன்ற இயற்கைப் பண்பால் விளங்குவது.
கண்களின் நோக்கு படை போலவும் கூற்றம் போலவும் மனத்தைத் தாக்கும் ஆற்றல் உடையது.
அகப்பாடல் மரபு காதலை நாகரிகமாகவும் குறியீடுகளோடும் பாடுகிறது.
மதுவின் இன்பம் உண்டவனுக்கு மட்டும்; காதலின் இன்பம் காண்பவரையும் மகிழ்விக்கும்.

Key lessons

Love begins in bewilderment at the grace that joins beauty and character.
A woman's beauty shines not by ornament but by natural qualities such as modesty and innocence.
The glance of the eyes has the power to strike the mind like an army or like Death.
The akam tradition sings of love with refinement and symbol.
The joy of wine is for the drinker alone; the joy of love delights even the beholder.