அண்ணலும் நோக்கினான்
இது கம்பரின் இராமாவதாரத்தில் பாலகாண்டத்தின் 'எழுச்சிப் படலம்', 'கோலம் காண் படலம்' ஆகிய பகுதிகளில் சொல்லப்படும் இராமன்–சீதை முதற்காட்சி. விஸ்வாமித்திரர் இராமனையும் இலக்குவனையும் மிதிலை நகருக்கு அழைத்துச் சென்றார். மிதிலையின் அரசன் ஜனகன் தன் மகள் சீதைக்குச் சுயம்வரம் ஏற்பாடு செய்திருந்தான்; சிவ தனுசை வளைத்து நாணேற்றுபவனே மணாளன் என்பது நிபந்தனை.
மிதிலை நகரின் வீதியில் இராமனும் இலக்குவனும் முனிவருடன் நடந்து வந்தனர். அந்த நேரத்தில் சீதை தன் தோழியருடன் அரண்மனை மாடத்தில் இருந்தாள். அவள் வீதியில் சென்ற அழகிய இளைஞனைக் கண்டாள். இராமனும் மேலே நோக்கினான். 'அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள்' என்று கம்பர் ஒரே வரியில் அந்த முதற்பார்வையைச் சொல்கிறார்.
கம்பர் தொடர்ந்து அந்தப் பார்வையின் ஆற்றலை அற்புதமாகப் பாடுகிறார்: இருவரின் கண்களும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தபோது 'இருவரும் மாறிப் புக்கு இதயம் எய்தினர்' என்கிறார் — அதாவது இருவரும் தம் உள்ளங்களை மாற்றிக்கொண்டனர். சொல் எதுவும் பேசாமலே அவர்கள் உள்ளங்கள் ஒன்றாயின. இதனால்தான் தமிழ் இலக்கிய மரபில் இந்த வரி காலம் கடந்து நிற்கிறது.
அந்தப் பார்வைக்குப் பின் சீதை நாணத்தால் தலை குனிந்தாள். இராமனும் தன் மனத்தை அடக்கிக்கொண்டு குருவுடன் நடந்தான். வள்ளுவர் கூறும் 'நோக்கினாள் நோக்கி இறைஞ்சினாள்' என்ற நிலை இங்கே காட்சியாகிறது. பார்த்தாள், பணிந்தாள். அந்த இரண்டு செயல்களிலேயே அவளது முழு அன்பும் வெளிப்பட்டது.
பின்னர் சுயம்வர மண்டபத்தில் இராமன் சிவ தனுசை எளிதில் எடுத்து நாணேற்ற முயன்றபோது அது முறிந்தது. ஜனகன் மகிழ்ந்து சீதையை இராமனுக்கு மணம் செய்து தந்தான். வால்மீகி இராமாயணத்தில் அவர்கள் மண்டபத்திலேயே முதலில் சந்திக்கின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது; கம்பர் தம் கவித்திறனால் வீதிக் காட்சியைச் சேர்த்துள்ளார்.
இந்தக் கதை 'கண்ணொடு கண்ணிணை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள் என்ன பயனும் இல' என்ற குறளின் மிகச் சிறந்த விளக்கம். சொல் எதுவும் வேண்டாமல் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டனர். அதுவே குறிப்பறிதல்.
மிதிலை நகர் அக்காலத்தில் கல்வியும் கலையும் நிறைந்த நகராக விளங்கியது என்று கம்பர் பாடுகிறார். அந்த அழகிய சூழலில் நடந்த இந்தச் சிறு நிகழ்ச்சி இருவரின் வாழ்வையே மாற்றியது. இராமன் அப்போது தன் குருவின் பின் அடக்கமாக நடந்தவன்; சீதையும் தந்தையின் அரண்மனையில் வளர்ந்த நாணமிக்க இளம் பெண். இருவரும் தம் மரியாதையை விடாமலே தம் உள்ளத்தைப் பார்வையில் பகிர்ந்துகொண்டனர். இதுவே அகப்பொருள் மரபு விரும்பும் அழகு; எல்லை மீறாத, ஆனால் ஆழமான உணர்ச்சி. வள்ளுவர் கூறும் 'இருநோக்கு' என்பதையும் இங்கே காணலாம்: சீதையின் ஒரு பார்வை இராமன் உள்ளத்தில் காதல் நோயை உண்டாக்கியது; அவளுடைய மறு பார்வையே அந்த நோய்க்கு ஆறுதலாக அமைந்தது. சுயம்வரம் வரை இருவரும் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. அந்தக் காத்திருப்பிலும் அந்த ஒரு பார்வையின் நினைவு அவர்களைத் தாங்கியது. ஆகவே இந்தக் கதை குறிப்பறிதலின் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. இராமாயணத்தை உணர்வோடு படிப்பவர் இந்த ஒரு வரியில் இருக்கும் ஆழத்தை உணர்வர். சில மரபுகளில் இந்தக் காட்சி வேறு விதமாக விளக்கப்படுவதையும் குறிப்பிட வேண்டும். வான்மீகி இராமாயணத்தில் இருவரும் சுயம்வரச் சபையிலேயே முதலில் சந்திக்கின்றனர். மிதிலை வீதியில் நோக்கும் காட்சி கம்பரின் கவிதைக் கற்பனையின் சிறப்பு. இரண்டு மரபுகளும் இராமன்–சீதை இணைப்பின் தெய்வீகத்தை ஒரே விதமாகப் போற்றுகின்றன. நாம் எந்த மரபைப் படித்தாலும் இருவரின் அடக்கமும் அன்பும் வெளிப்படுவது பொதுவான உண்மை. கம்பர் பார்வையையே இந்த அன்பின் தொடக்கமாகக் கொண்டு, அதன் ஆற்றலைச் சொற்களில் அடங்காத அளவு உயர்த்துகிறார். இந்தச் சிறு பார்வையின் விளைவாகவே பின்னர் அயோத்தி முதல் இலங்கை வரை விரிந்த பெரிய காவியம் நடந்தது. தொடக்கம் எளிது; முடிவு மிகப் பெரிது. அன்பின் இயல்பும் அதுவே. ஒரு நொடிப் பார்வையில் தொடங்கும் உறவு வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கும் உறுதியாக மாறுகிறது. அதனாலேயே கம்பரின் அந்த ஒரு வரி இன்றும் தமிழ் மனத்தில் நிற்கிறது; பலரும் அதை மேற்கோளாகக் கூறுகின்றனர். இதுவே குறிப்பறிதலின் உண்மை.