Kural 1097 · செறாஅச் சிறுசொல்லும் செற்றார்போல் நோக்கும்

குறள் 1097 · குறிப்பறிதல் · Recognition of the Signs

செறாஅச் சிறுசொல்லும் செற்றார்போல் நோக்கும்உறாஅர்போன்று உற்றார் குறிப்பு.

Seraaach Chirusollum Setraarpol Nokkum / Uraaarpondru Utraar Kurippu

HeThe halfhearted reproach and the offended look are the marks of those who pretend to spurn but who really love us in their hearts.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வெறுப்பில்லாத சிறு கடுஞ்சொல்லும், பகைவர் போன்ற பார்வையும், நெருக்கமானவர் தொடர்பற்றவர் போல நடிக்கும் குறிப்புகளே.

Meaning

A mild, unhating harsh word and a look as of an enemy are the signs of those who are near pretending to be unconnected.

சொற்பொருள் Word by word

செறாஅச் சிறுசொல்: வெறுப்பில்லாத சிறு கடுஞ்சொல்
செற்றார்போல் நோக்கும்: பகைவர் போல் பார்க்கும் பார்வை
உறாஅர்போன்று: தொடர்பற்றவர் போல்
உற்றார்: நெருக்கமானவர்
குறிப்பு: அறிகுறி

விளக்கம்

இக்குறளில் தலைவன் தலைவியின் மற்றொரு வகை நடிப்பைக் குறிப்பிடுகிறான். அவள் சில சமயம் அவனிடம் கடுமையான சிறு சொல் சொல்கிறாள். பகைவரைப் போலவும் நோக்குகிறாள். ஆனால் அந்தச் சொல்லில் வெறுப்பு இல்லை என்பதை அவன் அறிகிறான். 'செறாஅச் சிறுசொல்' என்பது வெறுப்பின்றிச் சொல்லும் சிறு சொல் என்று பொருள்.

சிலர் இதை 'செறாஅ' என்பதற்கு 'சினம் கொள்ளாத' எனப் பொருள் கொள்வர். எவ்வாறு கொண்டாலும் சொல்லின் வடிவம் கடுமையாக இருந்தாலும் உள்ளம் மென்மையானது என்பதே பொருள். பகை போன்ற பார்வை, கடுஞ்சொல் ஆகியவை காதலர் தம் உள்ளத்தை மறைக்கச் செய்யும் நடிப்பு. அவற்றை உண்மைப் பகை என்று எண்ணுவது அறியாமை; அன்பின் அறிகுறி என்று அறிவதே அறிவு.

இது காதலின் ஒரு நுட்பமான மொழி. சில சமயம் அதிக அன்பு உள்ளவர் தம் அன்பை மறைக்க முயன்று கடுமையாகப் பேசுவர். வெளிப்படையாக அன்பு காட்டினால் நாணம் வெளிப்பட்டுவிடும் என்ற அச்சம் அதற்கு ஒரு காரணம். அதனால் கோபம் போன்ற நடிப்பு அன்பின் கவசமாகிறது. தலைவன் அதை உணர்ந்து புன்னகைக்கிறான். இதுவே குறிப்பறிதலின் ஆழம்; அவனது புரிதல் அவளுடைய நாணத்தை மதிக்கிறது. இக்குறளில் வரும் 'உற்றார்' என்ற சொல் மிக நெருக்கமானவர் என்பதைக் குறிக்கிறது. 'உறாஅர்போன்று' என்றால் தொடர்பற்றவர் போல நடித்து. ஆகவே நெருக்கத்தின் நடுவே தோன்றும் தூரம் போன்ற நடிப்பையே இங்கு வள்ளுவர் குறிக்கிறார். இதைப் புரியாதவர்க்கு அது வேதனையாகவும், புரிந்தவர்க்கு அது இனிமையாகவும் இருக்கும். தலைவன் புரிந்தவன் என்பதால் அவன் மனம் அமைதியாகிறது. கோபத்துக்குள் இருக்கும் காதலைக் காண்பதே இங்குள்ள குறிப்பறிதல். ஆகவே கோபத்தின் வடிவில் வரும் அன்பு காதலர்க்கே புலப்படும் என்பதை இக்குறள் சொல்கிறது. இதை உணர்ந்து நடப்பதே அன்பின் நல்ல பண்பு; அவசரம் இன்றி அமைதியோடு அறிவதே அறிவுடைமை.

Explanation

In this verse the lover mentions another kind of pretence of the beloved. Sometimes she says a small harsh word to him. She even looks at him as at an enemy. But he knows that there is no hatred in that word. 'Seraaach chirusol' means a small word spoken without hatred.

Some take 'seraa' as 'not angered'. However taken, the sense is that though the form of the word is harsh the heart is tender. The enemy-like look and the harsh word are pretences lovers make to hide their hearts. To think them real enmity is ignorance, while to know them as signs of love is wisdom.

This is a subtle language of love. Sometimes those with great love try to hide it and speak harshly. One reason is the fear that showing affection openly would reveal their modesty. So an act like anger becomes the armour of affection. The lover understands this and smiles. This is the depth of perceiving signs, and his understanding honours her modesty. The word 'utraar' here means those who are very near, and 'uraaarponru' means pretending to be unconnected. So Valluvar means the kind of pretence of distance that appears in the midst of closeness. To one who does not understand it, it is painful, and to one who does, it is sweet. Since the lover understands, his mind becomes calm. Seeing the love within the anger is the perceiving of signs in this verse.

கதை

சத்தியபாமையின் ஊடல்

பாகவத புராணம், விஷ்ணு புராணம், ஹரிவம்சம் ஆகியவற்றில் கண்ணனின் தேவியரில் ருக்மிணியும் சத்தியபாமையும் சிறப்புப் பெறுபவர்கள். நாரதர் ஒருமுறை தேவலோகத்தின் பாரிஜாத மலரைக் கண்ணனுக்கு அளித்தார்; கண்ணன் அதை ருக்மிணிக்குக் கொடுத்தார் என்று கதை சொல்லப்படுகிறது. அதை அறிந்த சத்தியபாமை ஊடல் கொண்டாள்.

அவள் கோபம் போல் பேசினாள்; கண்ணனை வெறுப்பது போல் நோக்கினாள். ஆனால் அவளது கடுஞ்சொல்லில் வெறுப்பில்லை என்பதை கண்ணன் உடனே அறிந்தான். அவளது ஊடல் அன்பின் மிகுதியால் வந்தது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். அவளைச் சமாதானம் செய்யப் பாரிஜாத மரத்தையே தேவலோகத்திலிருந்து அவள் தோட்டத்துக்குக் கொண்டுவந்தான் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன.

இங்கே கண்ணனின் புரிதலே முக்கியம். அவன் அவளது ஊடலை உண்மைக் கோபமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அதன் உள்ளே இருந்த அன்பைக் கண்டான். அவள் சீற்றம் அவனுக்கு அன்பின் குறிப்பாகவே இருந்தது. 'செறாஅச் சிறுசொல்லும் செற்றார்போல் நோக்கும் உறாஅர்போன்று உற்றார் குறிப்பு' என்ற குறள் இக்காட்சியில் பொருந்துகிறது.

புராணங்களின் வடிவம் வேறுபட்டாலும் இக்கதையின் பாடம் ஒன்றே: அன்பு உள்ள இடத்தில் ஊடலும் அழகாகிறது. அதைப் புரிந்துகொள்வதே காதலனின் அறிவு. இந்தக் கதையில் வரும் சில விவரங்கள் நூல்களுக்கு நூல் மாறுவதால், பொதுவான பொருளையே இங்கு எடுத்துக்கொள்கிறோம். சத்தியபாமையின் ஊடலைப் புரிந்த கண்ணன் போல நாமும் ஒருவரின் சினத்துக்குள் இருக்கும் அன்பை அறிய வேண்டும். சத்தியபாமையின் ஊடல் தமிழ் மரபிலும் பாடப்படுகிறது; ஊடல் காதலுக்கு உப்புப் போன்றது என்று இலக்கியம் கூறுகிறது. ஊடலில் தோன்றும் கடுஞ்சொல் அன்பின் எதிர்ப்பக்கமே என்பதை அறிவதற்கு அன்பு செய்பவனுக்கே கண் வேண்டும். கண்ணன் அதைக் கொண்டிருந்தான். ஆகவே சமாதானம் எளிதில் நிகழ்ந்தது. இக்கதை குடும்ப வாழ்விலும் பொருந்தும்: சினம் காட்டுபவரிடம் சினத்தால் பதில் சொல்லாமல் அதன் காரணமான அன்பைத் தேடுவது நல்லது. அப்போது வீடு அமைதியாகும், உறவு வலுப்பெறும், மனம் தெளிவடையும். தமிழ்ப் பாடல் மரபில் கண்ணன் தன் தேவியரிடம் காட்டிய அன்பு பல இடங்களில் போற்றப்படுகிறது. அந்த அன்பின் அடிப்படையே புரிதல் என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது. அவளது கடுஞ்சொல்லைக் கேட்டுக் கண்ணன் சிரித்தானே தவிர வருந்தவில்லை என்று கற்பனை செய்யலாம். இதனால் குறிப்பறிதல் என்பது ஒருவரின் உள்ளத்தை மதிக்கும் பண்பு என்பதையும், அதற்குப் பொறுமை வேண்டும் என்பதையும் இக்கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

A story

Satyabhama's Sulk

Among Krishna's consorts, Rukmini and Satyabhama are especially honoured in the Bhagavata Purana, the Vishnu Purana and the Harivamsa. The tale is told that Narada once gave Krishna a parijata flower from the heavens, and Krishna gave it to Rukmini. On learning this, Satyabhama sulked.

She spoke as if angry and looked at Krishna as if she hated him. But Krishna at once knew there was no hatred in her harsh word. He understood that her sulk came from an excess of love. To appease her, the Puranas say, he brought the parijata tree itself from the heavens to her garden.

Krishna's understanding is the important thing here. He did not take her sulk for real anger. He saw the love within it. Her fury was for him a sign of affection. The verse 'a small unhating word and an enemy-like look are the signs of near ones pretending to be strangers' fits this scene.

Though the Puranas differ in form, the lesson of the tale is one: where there is love, even a sulk becomes beautiful, and to understand it is the lover's wisdom. Since some details in this tale vary from text to text, we take only the general meaning here. Like Krishna who understood Satyabhama's sulk, we too must know the love within another's anger. The Puranas make clear his love.

சிந்தனைக்கு

கோபத்தின் உள்ளே இருந்த அன்பை நீ எப்போது கண்டாய்?

To reflect on

When did you see the love hidden inside someone's anger?