அதிகாரம் 128

குறிப்பறிவுறுத்தல்

The Reading of the Signs · Kuripparivuruththal

சொல்லாமலே கண்ணும் புன்னகையும் வளையலும் உணர்த்தும் குறிப்புகளால் காதலர் ஒருவர் உள்ளத்தை மற்றவர் அறிந்துகொள்ளும் நுட்பத்தை இந்த அதிகாரம் பாடுகிறது. மறைக்க முயன்றாலும் வெளிப்படும் அன்பின் அடையாளங்களை வள்ளுவர் நயமாகக் காட்டுகிறார்.

This chapter sings of the subtlety by which lovers read each other's hearts from signs that say nothing aloud: a glance, a half-smile, a slipping bangle. Valluvar shows with grace how the marks of love show through even when one tries to hide them.

அறிமுகம்

காமத்துப்பாலின் கற்பியலில் அமைந்த இந்த அதிகாரத்தின் பெயர் குறிப்பறிவுறுத்தல். 'குறிப்பு' என்பது சொல்லாமல் சொல்லப்படும் உள்ளக்கருத்து; முகக்குறி, கண்ணசைவு, புன்னகை, நடை, அணிகலன்களின் தளர்வு போன்றவற்றால் வெளிப்படும் அடையாளம். 'அறிவுறுத்தல்' என்பது அந்தக் குறிப்பை அறிவித்தல் அல்லது அறிந்துகொள்ளுதல். தமிழ் அகப்பாடல் மரபில் காதலர் தம் உள்ளத்தை வெளிப்படையாகப் பேசுவதில்லை; அவர்கள் பேசுவது கண்களாலும் குறிப்புகளாலும்தான். அந்த மௌன மொழியின் நுட்பத்தையே இந்த அதிகாரம் பாடுகிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் பேசுபவர்கள் பலர். முதல் குறளில் தலைவன் தலைவியின் கண்ணைப் பார்த்து, அவள் மறைக்க முயல்வதையும் அது மறைக்க முடியாததையும் சொல்கிறான். இரண்டு முதல் ஐந்து குறள்களில் தலைவன் தலைவியின் நாணத்தையும் புன்னகையையும் பார்த்து அவள் உள்ளத்தின் அன்பை ஊகிக்கிறான்; அவள் மௌனமாக இருக்க, அவன் தோழியிடமோ தனக்குள்ளோ பேசுகிறான். ஆறு முதல் எட்டு வரையிலான குறள்களில் தலைவி தன் தோழியிடம் தலைவனின் குறிப்புகளையும் தன் உடலில் தெரியும் மாற்றங்களையும் சொல்கிறாள். ஒன்பதாம் குறளில் தோழி தலைவனிடம் தலைவியின் குறிப்பைச் சொல்கிறாள்; பத்தாம் குறளில் தலைவன் அந்தக் குறிப்பின் நயத்தை வியக்கிறான். இவ்வாறு அன்பு மூவரிடையே சுழன்று வருகிறது.

குறிப்புகளுக்கு வள்ளுவர் தரும் உவமைகள் மிகச் சிறப்பானவை. மணிக்குள் தெரியும் நூல் போல, மொட்டுக்குள் இருக்கும் மணம் போல, உள்ளத்தின் செய்தி வெளியே தெரிகிறது என்கிறார். படிகமணியில் ஊடுருவும் நூல் மறைந்தும் தெரிவது போல, தலைவியின் மறைக்கப்பட்ட அன்பும் அவளது அணியிலும் புன்னகையிலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. மொட்டுக்குள் அடங்கிய மணம் மலர் விரியும் முன்பே நம்மை அடைவது போல, அவளது புன்னகை மொட்டிலும் ஒரு செய்தி இருக்கிறது. இந்த உவமைகள் நுட்பமும் இனிமையும் ஒருசேர உடையவை.

இன்றைய வாழ்வுக்கு இந்த அதிகாரம் சொல்வது, சொல்லுக்கு அப்பாலும் ஒரு மொழி உண்டு என்பதே. நெருங்கியவர்களின் முகமாற்றம், குரலின் தொனி, அமைதியின் பொருள் ஆகியவற்றை உணர்ந்து கேட்கும் பண்பு உறவுகளை வளர்க்கிறது. அதே நேரத்தில், குறிப்புகளை அதிகம் ஊகித்து எடுத்துக்கொள்வதும் குழப்பத்தைத் தரும் என்பதால், அன்போடு நேரடியாகவும் பேசும் சமநிலை தேவை என்பதை இதன் அடியில் உணரலாம்.

இந்த அதிகாரத்தின் கலை நுட்பம் மூன்று நிலைகளில் தெரிகிறது. முதலாவது, குறிப்பைக் கண்டறியும் ஆற்றல்: கண்ணையும் புன்னகையையும் கூர்ந்து நோக்கும் உணர்வு. இரண்டாவது, குறிப்பைக் காட்டும் நயம்: சொல்லாமல் சொல்லும் அழகு. மூன்றாவது, குறிப்பை மதிக்கும் பண்பு: ஒருவர் வெளிப்படையாகச் சொல்லாததை வலிந்து கேட்காமல், அவர் விருப்பத்தை மெல்ல அறிந்து நடப்பது. இவை மூன்றும் சேர்ந்தே அகப்பாடல்களின் நாகரிகத்தை உருவாக்குகின்றன.

உரையாசிரியர்கள் இந்த அதிகாரத்தின் குரல்களைப் பிரிப்பதில் சில இடங்களில் மாறுபடுகின்றனர். பரிமேலழகர் முதலியோர் ஒவ்வொரு குறளுக்கும் தனித்தனியாகத் துறையும் பேசுபவரும் கூறுவர். இங்கு மூல நூலின் அமைப்பையே பின்பற்றுகிறோம். எவ்வாறாயினும், எல்லா வகைப் பிரிப்பிலும் குறிப்பறிதல் என்ற மையக் கருத்து மாறாமல் நிற்கிறது; கண், புன்னகை, வளை, தோள், அடி ஆகியவை பேசும் மௌன மொழியே இந்த அதிகாரத்தின் இதயம்.

காமத்துப்பாலின் பிற அதிகாரங்களோடு ஒப்பிடும்போது, இது ஒரு மென்மையான, புன்னகை நிறைந்த அதிகாரம். துயரம் இங்கே கடுமையாக இல்லை; ஊகமும் நுட்பமும் மகிழ்ச்சியும் முன்னிற்கின்றன. ஆயினும் கடைசிக் குறள்களில் பிரிவின் நிழலும் மெல்ல விழுகிறது; அதைத் தலைவியின் வளையும் உடலும் முன்கூட்டியே உணர்த்துகின்றன. இதனால் குறிப்பறிவுறுத்தல் என்பது ஒரு தனித்த கலை; அதைக் கற்றவர் உறவுகளில் மென்மையையும் புரிதலையும் பெறுகின்றனர். எனவே இந்த அதிகாரத்தைப் படிப்பவர், வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாத அன்பையும் மதிக்கக் கற்றுக்கொள்வர். இது இந்த அதிகாரம் தரும் அமைதியான பாடம்.

Introduction

The name of this chapter, in the Karpiyal of the Kamathuppaal, is Kurippu-arivuruthal. 'Kurippu' is the thought of the heart that is spoken without being spoken: the sign shown by the face, a glance, a smile, a gait, the loosening of ornaments. 'Arivuruthal' is making known, or coming to know, that sign. In the Tamil akam tradition lovers do not speak their hearts openly; they speak by the eyes and by hints. This chapter sings of the delicacy of that silent language.

Several speakers appear in the chapter. In the first verse the hero looks into the heroine's eyes and says that she tries to hide and cannot. In the second to the fifth verses he guesses the love in her heart from her modesty and her smile; while she is silent, he speaks to her friend or to himself. In the sixth to the eighth verses the heroine tells her friend of the hero's hints and of the changes that show in her own body. In the ninth verse the friend tells the hero the heroine's sign, and in the tenth the hero marvels at the grace of that sign. Thus love circles among the three.

The images Valluvar gives for hints are very fine. Like the thread seen within a crystal bead, like the fragrance within a bud, the message of the heart shows outside. As the thread through the bead is hidden yet visible, so the heroine's hidden love is plain in her ornaments and her smile. As the fragrance within a bud reaches us before the flower opens, a message dwells even in the bud of her smile. These images join delicacy and sweetness.

What the chapter says to our life today is that there is a language beyond words. The habit of listening to the changed face, the tone of the voice and the meaning of silence in those close to us grows relationships. At the same time, since over-guessing at hints also brings confusion, we may sense beneath it the need for a balance in which we also speak lovingly and directly. Hence reading signs is an art of its own; those who learn it gain gentleness and understanding in their relationships.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

தினைப்புனத்தில் வள்ளியின் குறிப்புகள்

இது கந்தபுராணம் மற்றும் தமிழ் முருக பக்தி மரபில் சொல்லப்படும் முருகன்–வள்ளி கதையின் ஒரு பகுதி.

வள்ளிமலைக் காட்டில் வேடர் தலைவன் நம்பிராஜனின் மகளாக வள்ளி வளர்ந்தாள். அவள் தினைப்புனத்தைக் காவல் காத்து, கிளிகளையும் பறவைகளையும் ஓட்டும் பணியில் இருந்தாள். அவளது அழகும் எளிமையும் காட்டில் எங்கும் பேசப்பட்டன. ஒரு நாள் முருகப்பெருமான் ஒரு வேடனின் வடிவில் அந்தப் புனத்துக்கு வந்து அவளைக் கண்டார் என்று மரபு சொல்கிறது.

வேடன் வள்ளியிடம் பேச முயன்றபோது, அவள் நாணத்தால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவளோடு இருந்த தோழியர் அவனை வேடிக்கையாக விரட்டினர். ஆனால் வள்ளியின் கண்கள் மட்டும் அவனை ஒரு முறை நோக்கித் தாழ்ந்தன. அவளது வாய் மௌனமாக இருந்தாலும், அந்தப் பார்வையும் அவள் முகத்தில் விரிந்த மெல்லிய புன்னகையும் முருகனுக்குச் செய்திகளைச் சொல்லிவிட்டன. 'அவள் மறைக்க முயன்றாலும் அவளது கண் மறைக்கவில்லை' என்று அவர் உணர்ந்தார்.

பின்னர் முருகன் ஒரு வயதான வேடராக வந்து, தாகத்துக்குத் தண்ணீரும் பசிக்குத் தினைமாவும் கேட்டதாகக் கதை தொடர்கிறது. வள்ளி அன்போடு உணவளித்தாள். அவர் தம் அன்பை அவளிடம் சொன்னபோது, அவள் கோபம் காட்டுவது போல நடித்தாலும், அவளது முகம் மகிழ்ச்சியைக் காட்டியது. அப்போது ஒரு காட்டு யானை திடீரென வர, அஞ்சிய வள்ளி அவரைத் தழுவிக்கொண்டாள். விநாயகரே யானையாக வந்து இந்த நிகழ்வுக்கு உதவினார் என்று மரபு போற்றுகிறது.

இறுதியில் முருகன் தம் உண்மை வடிவில் தோன்றி, வள்ளியை மணம் புரிந்துகொண்டார். வள்ளியும் முருகனும் திருத்தணிகை மலையில் மகிழ்ந்து வாழ்ந்தனர் என்பது மரபு.

வள்ளுவர் சொல்லும் கண்ணின் மொழியும் புன்னகையின் மணமும் வள்ளியின் கதையில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. அவள் ஒரு சொல்லும் பேசாமலே தன் உள்ளத்தை முருகனுக்குத் தெரிவித்தாள். குறிப்பறிதல் என்பது ஒருவரின் மௌனத்தை மதித்துக் கேட்கும் பண்பு என்பதை இந்தக் கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

கந்தபுராணமும் அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழும் வள்ளியை முருகனின் அன்புக்குரிய தேவியாகப் போற்றுகின்றன. அவளது எளிமை, காட்டுத்தன்மை, நாணம் ஆகியவற்றுக்கு முருகன் தாமே வந்து சேர்ந்தார் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கை. இந்த நம்பிக்கையில் தெய்வம் எளிய உள்ளத்தின் அன்பிடம் இறங்கி வருகிறது என்ற ஆழ்ந்த பொருள் அடங்கியுள்ளது.

திருத்தணிகை, வள்ளிமலை, திருப்பரங்குன்றம் போன்ற தலங்களில் இன்றும் இக்கதை வழிபாட்டோடு இணைந்து நினைவுகூரப்படுகிறது. முருகனும் வள்ளியும் இணைந்து காட்சி தரும் திருமணக் கோலம் பக்தர்களுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சி தருகிறது. வள்ளியின் கதையில் வரும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் ஒரு குறிப்பாகவே அமைந்துள்ளது: பார்வை, புன்னகை, உணவளித்தல், அச்சத்தில் தழுவுதல் ஆகியவை சொற்களின்றிப் பேசும் அன்பின் அடையாளங்கள்.

வள்ளுவரின் அதிகாரமும் இதே பாதையில் செல்கிறது. தலைவியின் மௌனமே அவளது பேச்சாகிறது; தலைவனின் கூர்ந்த பார்வையே அவனது புரிதலாகிறது. இக்கதையைக் கேட்கும்போது அகத்துறையும் பக்தியும் எவ்வாறு ஒரே மொழியில் இணைகின்றன என்பதை உணரலாம்.

இன்றும் இக்கதை நமக்குக் கற்றுத்தரும் செய்தி, அன்பைக் காண எளிய உள்ளமும் கூர்ந்த கவனமும் வேண்டும் என்பதே. மற்றவரின் சிறு அசைவிலும் அவர் உள்ளத்தைக் காணும் பழக்கம் நம்மை அனைவரிடமும் மென்மையாகவும் அன்பாகவும் நடக்கச் செய்கிறது.

முருகன் வள்ளியை அவளது குறிப்புகளால் மட்டுமின்றி அவளது அன்பான உள்ளத்தாலும் ஏற்றுக்கொண்டார் என்று மரபு போற்றுகிறது. தினைப்புனத்தில் தொடங்கிய அந்தச் சிறு பார்வை, தெய்வீகத் திருமணமாக மலர்ந்தது. அவள் கிளிகளை ஓட்டிய தினைப்புனத்தின் நினைவு இன்றும் பக்திப் பாடல்களில் இனிமையாக ஒலிக்கிறது. இவ்வாறு ஒரு சிறு குறிப்பும் அன்பின் வழியே பெரிய நிகழ்வாக விரிகிறது என்பதை இக்கதை சுட்டுகிறது. இதுவே குறிப்பறிதலின் உண்மையான பயன்.

காட்டு வாழ்வின் எளிமையில் வளர்ந்த வள்ளிக்குச் சொற்களைவிட மௌனமே இயல்பான மொழியாக இருந்தது. பறவைகளின் குரலையும் காற்றின் அசைவையும் அறிந்த அவள், ஒருவரின் கண்ணில் தெரியும் கனிவையும் எளிதில் அறிந்தாள். அதனால் முருகனின் குறிப்புகளையும் அவள் புரிந்துகொண்டாள். இருவரின் குறிப்புகளும் ஒன்றையொன்று சந்தித்த இடத்தில்தான் அவர்களது அன்பு தொடங்கியது என்று அடியார்கள் இனிமையாகச் சொல்வர். அந்தத் தொடக்கமே தெய்வீகத் திருமணத்தின் வாசலாயிற்று.

Chapter story

Valli's Signs in the Millet Field

This is part of the story of Murugan and Valli told in the Kanda Puranam and in the Tamil devotional tradition of Murugan.

In the forest of Vallimalai, Valli grew up as the daughter of the hunter chief Nambirajan. She kept watch over the millet field, driving off parrots and other birds. Her beauty and simplicity were spoken of everywhere in the forest. One day Lord Murugan, tradition says, came to that field in the form of a hunter and saw her.

When the hunter tried to speak to Valli, she said nothing out of modesty. Her companions playfully drove him away. But Valli's eyes, just once, glanced at him and dropped. Though her lips were silent, that glance and the faint smile that spread on her face told Murugan the message. 'Though she tries to hide, her eye does not hide,' he understood.

The story goes on that Murugan then came as an aged hunter and asked for water for his thirst and millet flour for his hunger. Valli gave him food lovingly. When he told her of his love, she pretended anger, but her face showed joy. Then a wild elephant suddenly came, and Valli, frightened, clung to him. Tradition praises Ganesha himself as having come as the elephant to help in this event.

At last Murugan appeared in his true form and wedded Valli. Tradition says that Valli and Murugan lived happily on the hill of Tiruttani.

The language of the eye and the fragrance of the smile that Valluvar speaks of are clearly seen in Valli's story. Without speaking a single word she made her heart known to Murugan. The tale reminds us that reading signs is the quality of listening with respect to another's silence.

The Kanda Puranam and Arunagirinathar's Tiruppugazh honour Valli as the beloved consort of Murugan. Devotees believe that Murugan came of his own accord to her simplicity, her forest nature and her modesty. In this belief lies the deep sense that the Divine comes down to the love of a simple heart.

At Tiruttani, Vallimalai and Tirupparankundram the tale is still remembered together with worship. The wedding form in which Murugan and Valli appear together brings devotees great joy. Each event in Valli's story is itself a sign: the glance, the smile, the giving of food, the clinging in fear are marks of love speaking without words.

Tradition praises that Murugan accepted Valli not only by her signs but by her loving heart. The small glance that began in the millet field bloomed into a divine wedding.

முக்கியப் பாடங்கள்

சொல்லுக்கு அப்பாலும் ஒரு மொழி உண்டு; கண்ணும் புன்னகையும் உள்ளத்தின் செய்திகளைச் சொல்லும்.
மறைக்க முயன்றாலும் உண்மையான அன்பு தன் அடையாளங்களை வெளிப்படுத்திவிடும்.
அன்புக்குரியவரின் மௌனத்தையும் முகமாற்றத்தையும் கவனித்துக் கேட்பது உறவை ஆழமாக்கும்.
குறிப்புகளை மிகையாக ஊகிக்காமல், அன்போடு நேரடியாகப் பேசும் சமநிலையும் வேண்டும்.
நாணமும் மௌனமும் அன்பின் குறைவு அல்ல; அவை அதன் நுட்பமான வெளிப்பாடுகள்.

Key lessons

There is a language beyond words; the eye and the smile speak the messages of the heart.
Even when one tries to hide, true love shows its signs.
Attending to a loved one's silence and change of face deepens a relationship.
Without over-guessing at hints, there must be a balance of speaking directly and lovingly.
Modesty and silence are not a lack of love; they are its subtle expressions.