அதிகாரம் 131

புலவி

Pouting · Pulavi

காதலர் இடையே கொள்ளும் சிறு ஊடலே அன்பின் உப்பு என்பதை இந்த அதிகாரம் காட்டுகிறது. ஊடலின் சுவையையும் அதன் எல்லையையும், ஊடலை உணர்ந்து தணிக்கும் அன்பின் நயத்தையும் வள்ளுவர் தோழி, தலைவி, தலைவன் ஆகியோரின் குரல்களில் இனிமையாகப் பாடுகிறார்.

This chapter shows that the small sulk between lovers is the salt of love. Through the voices of the friend, the heroine and the hero, Valluvar sweetly sings the flavour of sulking and its limit, and the grace of love that senses the sulk and soothes it.

அறிமுகம்

காமத்துப்பாலின் கற்பியலில் அமைந்த இந்த அதிகாரத்தின் பெயர் புலவி. புலவி என்பது காதலர் இடையே ஏற்படும் சிறு பிணக்கு, ஊடல். இது சண்டை அல்ல; பகை அல்ல; அன்பினால் ஏற்படும் மெல்லிய கோபம், விளையாட்டுப் போன்ற முகம் திருப்புதல். முந்தைய அதிகாரத்தில் தலைவி தன் நெஞ்சோடு புலந்தாள்; இந்த அதிகாரத்தில் தலைவனோடு கொள்ளும் ஊடல் பாடப்படுகிறது. இதிலிருந்து தொடங்கும் புலவி, புலவி நுணுக்கம், ஊடலுவகை ஆகிய மூன்று அதிகாரங்களும் ஊடலை ஒரு தனிக் கலையாக விரிவாகக் காட்டுகின்றன.

அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் தோழி தலைவிக்கு ஓர் நயமான அறிவுரை சொல்கிறாள்: 'தலைவனைத் தழுவாமல் சற்று ஊடிக் காட்டு; அவன் எவ்வாறு வருந்துகிறான் என்று பார்ப்போம்.' இது தந்திரம் அல்ல; அன்பின் சுவையைக் கூட்டும் ஒரு விளையாட்டு. அடுத்து வரும் குறளில் புலவியின் தன்மை உப்புக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது. உணவுக்கு உப்பு அளவாக இருந்தால் சுவை; அளவு மிகுந்தால் உணவே கெடும். அதுபோல ஊடல் அளவாக இருந்தால் அன்பு இனிக்கும்; நீண்டால் கசக்கும்.

அதிகாரத்தின் நடுவில் தலைவியின் குரலும் தலைவனின் குரலும் மாறி மாறி வருகின்றன. ஊடிய மனைவியைத் தழுவாமல் விடுவது, ஏற்கனவே துன்பப்படுபவருக்கு மேலும் துன்பம் தருவது போன்றது என்றும், வாடிய கொடியின் வேரை அறுப்பது போன்றது என்றும் அவள் தலைவனுக்குச் சொல்கிறாள். மறுபுறம், ஊடல் இல்லாத காதல் கனியாத காய் போன்றது என்றும், ஊடலில் ஒரு சிறு துன்பம் இருக்கிறது என்றும் தலைவன் தனக்குள் உணர்கிறான். நீரும் நிழலில் இனிது; புலவியும் உண்மையாக அன்பு செலுத்துபவரிடம் இனிது என்று கூறுகிறான்.

அதிகாரத்தின் இறுதியில் தலைவன் தன் பலவீனத்தை நகைச்சுவையோடு ஒப்புக்கொள்கிறான்: தன்னை ஊடலில் வாட விடுபவளோடு கூடவே தன் நெஞ்சு விரும்புவது ஆசையின் விந்தை என்கிறான். இவ்வாறு ஊடலும் கூடலும் ஒன்றோடொன்று பின்னிய அன்பின் இயற்கையை வள்ளுவர் அழகாகக் காட்டுகிறார்.

இந்த அதிகாரத்தின் பாடம் இன்றும் பொருந்தும். உறவுகளில் சிறு கருத்து வேறுபாடுகள் இயல்பானவை; அவற்றை அளவாகவும் அன்போடும் கையாண்டால் உறவு இன்னும் ஆழமாகும். ஆனால் அவை நீண்டால் அன்பையே உலர்த்திவிடும். எனவே ஊடுவதிலும் தணிப்பதிலும் கலை வேண்டும்.

காமத்துப்பாலில் வள்ளுவர் ஊடலை மூன்று அதிகாரங்களில் விரித்துப் பாடுவதற்குக் காரணம் உண்டு. கூடல் மட்டுமே இருந்தால் காதல் ஒரே சுவையில் நின்றுவிடும்; பிரிவு மட்டுமே இருந்தால் அது துன்பமாகிவிடும். ஊடல் இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் நிற்கும் இனிய இடைவெளி. அங்கே காதலர் ஒருவரின் அருமையை மற்றவர் மீண்டும் உணர்கிறார்கள். பிணங்கிய பின் கூடும்போது அன்பின் இனிமை இன்னும் கூடுகிறது என்பது இந்த அதிகாரத்தின் உள்ளோட்டம். அதனால்தான் இங்கே கோபம் வருவதில்லை; சிணுங்கலும் ஓரக்கண் பார்வையும் மட்டுமே வருகின்றன. தமிழ் இலக்கிய மரபில் அகத்திணையின் மருதத் திணைக்கு உரியது ஊடலே; வயல்வெளியும் ஆற்றங்கரையும் அதன் களம். வள்ளுவரும் அந்த மரபின் நயத்தையே ஒரு முழு அதிகாரமாக வடிக்கிறார்.

இந்த அதிகாரத்தைப் படிக்கும்போது ஒன்றை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். வள்ளுவர் ஊடலைப் புகழ்வது அதில் பிடிவாதமாக நிற்பதற்காக அல்ல; அதன் அழகை உணர்ந்து, உரிய நேரத்தில் தணிந்து கூடுவதற்காகவே. ஊடுபவர் தணியும் வழியை அறிந்திருக்க வேண்டும்; தணிப்பவர் ஊடலின் உள்ளார்ந்த அன்பைப் புரிந்திருக்க வேண்டும். இந்த இருவகை அறிவும் இருந்தால் சிறு பிணக்கு பெரிய இன்பமாக மலரும். அடுத்து வரும் அதிகாரங்களில் இதே கருத்து இன்னும் நுட்பமாக விரியும்; இங்கே அதன் அடித்தளம் அமைகிறது. பத்துக் குறள்களும் உவமைகளால் நிரம்பியுள்ளன: உப்பு, வாடிய வள்ளிக்கொடி, கனியாத காய், நிழலில் நீர் ஆகியவை அன்றாட வாழ்விலிருந்து எடுத்த காட்சிகள்; அதனால் எளிய மக்களும் இவற்றை எளிதில் உணர்கின்றனர்.

Introduction

The name of this chapter, in the Karpiyal of the Kamathuppaal, is Pulavi. Pulavi is the small quarrel that arises between lovers, the sulk. It is not a fight; it is not enmity; it is a gentle anger born of love, a playful turning away of the face. In the previous chapter the heroine sulked with her own heart; in this chapter the sulk with the hero is sung. From here the three chapters Pulavi, Pulavi Nunukkam and Oodaluvakai show sulking at length as an art of its own.

At the beginning of the chapter the friend gives the heroine a charming counsel: 'Do not embrace him at once; sulk a little and let us see how he suffers.' It is not a trick but a game that adds flavour to love. In the next verse the nature of pulavi is compared to salt. If salt in food is in measure, there is taste; if too much, the food is spoiled. So if sulking is in measure, love is sweet; if long, it turns bitter.

In the middle of the chapter the voices of the heroine and the hero alternate. She tells him that to leave unembraced a wife who sulks is like giving more pain to one already in pain, like cutting the root of a withered creeper. On the other side the hero feels within himself that love without sulking is like unripe fruit, and that there is a small pain in sulking. Water is sweet in the shade, he says; and sulking is sweet in one who truly loves.

At the end of the chapter the hero admits his weakness with humour: that his heart wants to be united even with one who lets him wither in her sulk is the wonder of desire. Thus Valluvar beautifully shows the nature of love in which sulking and union are woven together.

The lesson of this chapter applies even today. Small differences in relationships are natural; handled in measure and with love they deepen the bond. But if they last, they dry up love itself. So both in sulking and in soothing there must be art.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

கயிலாயத்தில் சொக்கட்டான் ஆட்டம்

இது சிவபுராண மரபிலும் தமிழ்நாட்டுப் பக்தர்களின் வாய்மொழிக் கதைகளிலும் பல வடிவங்களில் சொல்லப்படும் சிவன்–பார்வதி சொக்கட்டான் ஆட்டத்தின் கதை. இதன் விவரங்கள் மரபுக்கு மரபு சற்று மாறுபடும்; இங்கே அதன் அடிப்படைக் கருத்தை மட்டும் மரியாதையோடு சொல்கிறோம்.

கயிலாய மலையில் ஒரு நாள் சிவபெருமானும் பார்வதியும் சொக்கட்டான் ஆடத் தொடங்கினர். அது ஒரு விளையாட்டாகவே தொடங்கியது. ஆட்டம் முன்னேறும்போது இருவரும் ஒருவரையொருவர் நகைச்சுவையோடு சீண்டிக்கொண்டனர். தோல்வியின் போது சிவன் தன் ஆபரணங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பணயமாக வைத்தார் என்று கதை கூறுகிறது.

ஆட்டம் நீண்டது. யார் வெற்றி பெற்றார் என்பதில் இருவருக்கும் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. பார்வதி தனக்கு வெற்றி என்றாள்; சிவன் அதை மறுத்தார். விளையாட்டாகத் தொடங்கிய வாக்குவாதம் சிறிது கடுமையாகியது. பார்வதி முகம் திருப்பிக்கொண்டு, ஊடலோடு தனியே ஒரு பக்கம் சென்று அமர்ந்தாள். சிவபெருமானும் சற்றுத் தள்ளிப்போய் அமர்ந்தார்.

சிறிது நேரம் கயிலாயம் அமைதியாக இருந்தது. நந்தியும் கணங்களும் ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் இருவரின் உள்ளமும் ஒருவரை ஒருவர் நாடியது. பார்வதி மறைவாகச் சிவனைப் பார்த்தாள்; சிவனும் அவளை நோக்கினார். இருவர் முகத்திலும் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.

சிவபெருமான் அவளிடம் சென்று, 'ஆட்டத்தில் வெற்றி தோல்வி என்பது இல்லை; நாம் இருவரும் ஒன்றே' என்று கனிவோடு கூறினார். பார்வதியின் ஊடல் கரைந்து, அவள் புன்னகைத்தாள். இருவரும் மீண்டும் இணைந்தனர். இவ்வாறு ஊடல் அவர்களது அன்பை மேலும் அழகாக்கியது.

சைவ மரபு இந்தக் கதையை சிவனும் சக்தியும் பிரிக்க இயலாதவர்கள் என்ற உண்மையின் இனிய வெளிப்பாடாகக் கொள்கிறது. பல கோயில்களில் இந்தச் சொக்கட்டான் ஆட்டம் சிற்பங்களிலும் ஓவியங்களிலும் காணப்படுகிறது.

வள்ளுவர் சொல்லும் புலவியின் உப்புச் சுவையும் இந்தக் கதையில் தெரிகிறது: சிறு ஊடல் அன்பைக் கெடுக்கவில்லை, இனிமையாக்கியது.

கதையில் இன்னொரு நயமும் உண்டு. இருவரும் ஒருவரே என்றாலும், ஊடல் என்னும் சிறு திரை அவர்களுக்கு இடையே விழுவது அன்பை இன்னும் ஆழமாக உணரச் செய்யவே. திரை விலகும்போது தெரியும் முகம் முன்னைவிடப் பிரகாசமாக இருக்கிறது. தமிழ் வீடுகளில் பெரியவர்கள் கணவன் மனைவியரின் சிறு பிணக்கைப் பார்த்து, 'கயிலாயத்திலேயே ஊடல் உண்டு, நம் வீட்டில் இருப்பதில் வியப்பென்ன' என்று புன்னகையோடு சொல்வதுண்டு. அந்தச் சொல்லில் ஊடலைக் குற்றமாகக் காணாமல் இயல்பாக ஏற்கும் தமிழ் மனம் தெரிகிறது.

இந்தக் கதை நமக்குக் கற்றுத்தருவது இது: ஊடல் வந்தவுடன் அஞ்சவோ வெறுக்கவோ வேண்டாம். அதை விளையாட்டாக எடுத்துக்கொள்ளும் மனம் இருந்தால், அது அன்பை உடைக்காமல் மெருகேற்றும். கயிலாயத்தின் அந்த மாலைப்பொழுதில் தோன்றிய புன்னகையே புலவியின் முடிவு; அதுவே வள்ளுவர் விரும்பும் முடிவும் ஆகும். ஊடலை எவ்வளவு நீட்டலாம், எப்போது தணிக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்தவர்களே அன்பின் கலையை அறிந்தவர்கள்.

கயிலாயக் கதை வெறும் சமயக் கதை மட்டுமல்ல; இல்லற வாழ்வின் ஓர் உண்மையையும் சொல்கிறது. உலகையே காக்கும் தெய்வத் தம்பதியே விளையாட்டில் வெல்வது யார் என்று சிறிது பிணங்கும்போது, எளிய மனிதர்களின் வீட்டில் பிணக்கு வருவது குற்றமோ குறையோ ஆகாது. முக்கியமானது பிணக்கை எப்படிக் கையாள்கிறோம் என்பதே. சிவபெருமான் வெற்றி தோல்வியைப் பற்றி வாதிடவில்லை; முதலில் பேசி அன்பை நினைவூட்டினார். பார்வதியும் தன் பிடிவாதத்தில் நிற்காமல் புன்னகையோடு ஏற்றாள். இந்த இருவர் நடத்தையிலேயே ஊடலின் அழகும் அதன் எல்லையும் தெரிகின்றன.

இன்றைய குடும்பங்களும் இதையே பின்பற்றலாம். சிறு பேச்சு வேறுபாடு வந்தால், யார் சரி என்று வாதிடுவதை விட்டு, அன்பை நினைவூட்டும் ஒரு சொல்லால் தணிக்கலாம்.

சைவ அடியார்கள் இக்கதையைத் திருவிழாக் காலங்களில் கேட்டு மகிழ்வர். ஊடல் உற்சவம் என்று சில கோயில்களில் இறைவனும் இறைவியும் சிறிது நேரம் பிரிந்து நின்று பின் கூடுவதாக ஒரு வழிபாட்டு நிகழ்வே நடத்தப்படுகிறது. அதைக் காணும் மக்கள் சிரித்து மகிழ்கின்றனர். தெய்வமே ஊடலை அனுபவிக்கிறது என்றால், மனிதர் அதைக் கண்டு நாணத் தேவையில்லை என்ற தெளிவு அவர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. வள்ளுவரும் அதே தெளிவோடு ஊடலை இனிய பொருளாகப் பாடுகிறார்.

Chapter story

The Game of Dice on Kailasa

This is the tale of the game of dice between Shiva and Parvati, told in various forms in the Shaiva Puranic tradition and in the oral stories of devotees in Tamil Nadu. Its details vary somewhat from tradition to tradition; here we tell only its basic idea, with respect.

One day on Mount Kailasa, Lord Shiva and Parvati began to play dice. It began as a game. As the play went on, the two teased each other with humour. In the course of losing, Shiva staked his ornaments one by one, says the tale.

The game went on long. A difference of opinion arose between them over who had won. Parvati said the victory was hers; Shiva denied it. An argument begun in play grew a little sharp. Parvati turned her face away and, in a sulk, went and sat alone on one side. Lord Shiva too moved a little apart and sat.

For a while Kailasa was quiet. Nandi and the ganas watched without understanding. But the heart of each sought the other. Parvati looked secretly at Shiva; Shiva too looked at her. A faint smile appeared on both faces.

Lord Shiva went to her and said tenderly, 'In the game there is no victory or defeat; we two are one.' Parvati's sulk melted, and she smiled. The two were united again. So the sulk made their love still more beautiful.

The Shaiva tradition takes this tale as a sweet expression of the truth that Shiva and Shakti are inseparable. In many temples this game of dice is seen in sculpture and painting.

The salt-savour of pulavi that Valluvar speaks of shows in this story too: the small sulk did not spoil love but made it sweet.

The tale holds one more charm. Though the two are one, the thin veil of a sulk falls between them only to make them feel their love more deeply. When the veil lifts, the face that appears is brighter than before. In Tamil homes elders sometimes watch the small quarrel of a husband and wife and say with a smile, 'Even on Kailasa there is sulking; why wonder that it is in our house?' In that saying one sees the Tamil mind, which does not count a sulk as a fault but accepts it as natural.

What the story teaches is this: when a sulk comes, do not fear it or resent it. If the mind can take it as play, it will polish love without breaking it. The smile that rose in that evening on Kailasa is the ending of pulavi, and it is the ending Valluvar desires. Those who know how long a sulk may be held, and when it must be soothed, know the art of love.

முக்கியப் பாடங்கள்

சிறு ஊடல் அன்பின் உப்பு; அளவாக இருந்தால் உறவு இனிக்கும்.
ஊடல் நீண்டால் அன்பு உலர்ந்துவிடும்; எனவே தணிக்கும் கலையும் வேண்டும்.
ஊடியவரைத் தணிக்காமல் விடுவது ஏற்கனவே வருந்தியவருக்கு மேலும் வருத்தம் தருவது போன்றது.
ஊடலும் கூடலும் அன்பின் இருபுறங்கள்; ஒன்றில்லாமல் மற்றொன்றின் சுவை முழுமையாகாது.
ஊடலை விளையாட்டாகவும் மென்மையாகவும் கையாள்வது உறவுகளை ஆழமாக்கும்.

Key lessons

A small sulk is the salt of love; in measure it sweetens a relationship.
If sulking lasts, love dries up; so the art of soothing is also needed.
To leave unsoothed one who sulks is to add pain to one already pained.
Sulking and union are two sides of love; without one the taste of the other is not complete.
Handling a sulk with play and gentleness deepens relationships.