Kural 13 · விண்இன்று பொய்ப்பின் விரிநீர் வியனுலகத்து

ரிஷ்யசிருங்கரும் அங்க நாட்டு மழையும்

புராணங்களில் மழையின் வரத்தையும் தடையையும் குறித்த பல நிகழ்ச்சிகள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று, இராமாயணம் சொல்லும் அங்க நாட்டின் கதை. அந்த நாட்டில் நேர்ந்த கொடிய வறட்சியும், அது நீங்கிய விதமும் இன்றும் நமக்குப் பாடமாகின்றன.

இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்திலிருந்து. அங்க நாட்டை ஆண்ட மன்னன் ரோமபாதனின் காலத்தில் ஒருமுறை பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழை பெய்யவில்லை என்று மரபு கூறுகிறது. ஆறுகள் வற்றின; வயல்கள் வெடித்தன; கால்நடைகள் தாகத்தால் மடிந்தன. மக்கள் ஒவ்வொரு நாளும் பசியோடு அரண்மனை வாசலில் வந்து நின்றனர். அரசன் முனிவர்களையும் அந்தணர்களையும் அழைத்து வழி கேட்டான்.

அவர்கள் கூறினர்: "மன்னா, விபாண்டக முனிவரின் மகனான ரிஷ்யசிருங்கர் என்னும் இளந்துறவி காட்டில் வளர்கிறார். தம் தந்தையையன்றி வேறு மனிதரை அவர் கண்டதில்லை. அவர் உன் நாட்டுக்கு வந்து கால் வைத்தால், மழை பெய்யும்." ரோமபாதன் தன் அமைச்சர்களை அனுப்பி, அந்த இளந்துறவியை மரியாதையோடு நகருக்கு வரவழைத்தான்.

அவர் அங்க நாட்டு எல்லையில் காலடி வைத்த கணமே வானம் இருண்டது. இடி முழங்கியது. குளிர்ந்த காற்று வீசியது. கனத்த மழை பெய்யத் தொடங்கியது. நிலம் நனைந்தது; ஆறுகள் நிறைந்தன; மக்கள் ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்தனர். அரசன் நன்றியோடு தன் மகள் சாந்தையை அவருக்கு மணம் முடித்து வைத்து, அவரை வணங்கினான்.

ரோமபாதன் அந்த நாளை ஊரின் விழாவாக அறிவித்தான். அவ்வூரில் எல்லோரும் தங்களால் இயன்ற அளவு உணவை ஆற்றங்கரையில் சமைத்துப் பகிர்ந்தனர். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாகப் பசியால் வாடிய முகங்களில் புன்னகை திரும்பியது. அந்த நாளை மக்கள் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கதையாகச் சொல்லிவந்தனர் என்பது மரபு.

பின்னாளில் இதே ரிஷ்யசிருங்கரே, அயோத்தி மன்னன் தசரதனுக்காகப் புத்திரகாமேஷ்டி வேள்வியை நடத்தினார் என்றும் இராமாயணம் சொல்கிறது. அதன் விளைவாகவே இராமன் முதலிய நால்வர் பிறந்தனர் என்பது மரபு.

இந்த நிகழ்ச்சியில் மக்கள் பசியில் வாடியதும், மழை வந்தவுடன் உயிர் பெற்றதும் ஒரே காட்சியில் தெரிகிறது. வள்ளுவர் சொன்ன 'உள்நின்று உடற்றும் பசி' என்பதன் உண்மையை அங்க நாட்டு மக்கள் அனுபவித்து அறிந்தனர். மழையின் வருகை அவர்களுக்கு மறுபிறவியாகவே இருந்தது.

அங்க நாட்டு மக்களுக்கு அன்று கிடைத்தது மழை மட்டுமல்ல; தங்கள் வாழ்வு மீண்டும் தொடங்கும் என்ற நம்பிக்கையும்தான். வள்ளுவர் சொன்ன பசியின் கொடுமையும், மழையின் கருணையும் இங்கே ஒரே காட்சியில் கண்ணுக்கு வருகின்றன.

Rishyashringa and the Rains of Anga

From the Bala Kanda of the Ramayana. Tradition says that once, in the reign of King Romapada of Anga, no rain fell for twelve years. Rivers dried, fields cracked, cattle died of thirst. Every day hungry people stood at the palace gate. The king called sages and learned brahmins and asked for a way out.

They said, "King, in the forest grows a young ascetic named Rishyashringa, son of the sage Vibhandaka. He has never seen any human being but his father. If he sets foot in your land, rain will fall." Romapada sent his ministers to bring the young ascetic respectfully to the city.

The moment he stepped on the border of Anga, the sky darkened. Thunder rolled, a cool wind blew and heavy rain began. The ground drank, rivers filled, and people sang and danced with joy. In gratitude the king gave his daughter Shanta in marriage to him and bowed before him.

The Ramayana adds that this same Rishyashringa later conducted the Putrakameshti sacrifice for King Dasharatha of Ayodhya, and tradition holds that the birth of Rama and his brothers followed from it.

In this episode, the hunger of the people and their revival when the rain arrived stand side by side. The people of Anga learned by experience what Valluvar means by 'hunger that stands within and torments'. For them the coming of rain was a second birth.