Kural 57 · சிறைகாக்கும் காப்பெவன் செய்யும் மகளிர்

அசோகவனத்தில் சீதை

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டம் சீதையின் அசோகவன வாழ்க்கையைச் சொல்கிறது. இராவணன் சீதையை இலங்கைக்குக் கடத்திச் சென்று அசோகவனத்தில் வைத்தான். சுற்றிலும் அரக்கியர் காவல் இருந்தனர். இராவணன் அவ்வப்போது வந்து அவளை மிரட்டியும் ஆசை காட்டியும் தன்னை ஏற்கச் சொன்னான். சீதை அவன் முகத்தைப் பாராமல், தன் இடையே ஒரு புல்லை வைத்துப் பேசினாள்; ஒரு புல்லே அவளுக்கும் அவனுக்கும் இடையிலான தடுப்பாக இருந்தது.

இராவணன் கொடுத்த இரண்டு மாத கெடு நெருங்கியபோது, சீதை மிகுந்த துயரத்தில் இருந்தாள். அந்த நிலையில் அனுமன் மரக்கிளையில் மறைந்திருந்து இராமனின் கதையைப் பாடினான். பின்னர் இராமனின் மோதிரத்தைக் காட்டி அவளை நம்பவைத்தான்.

அனுமன் சொன்னான்: "அன்னையே, என் முதுகில் ஏறிக்கொள்ளுங்கள். இந்தக் கடலைத் தாண்டி இக்கணமே உங்களை இராமனிடம் சேர்ப்பேன்." சீதை அவன் அன்பையும் வலிமையையும் மெச்சினாள். ஆனால் மறுத்தாள். "நான் விருப்பத்தோடு வேறு ஆண்மகனைத் தொடமாட்டேன். இராவணன் என்னைக் கவர்ந்தபோது நான் வலிமையற்றவளாக இருந்தேன். இப்போது நானாக அதைச் செய்ய மாட்டேன். இராமனே வந்து, இலங்கையை வென்று, என்னை மீட்டுச் செல்வதே அவருக்கும் புகழ்" என்று சொன்னாள் என்று வால்மீகி கூறுகிறார்.

அரக்கியரின் காவலால் அவள் காக்கப்படவில்லை. அவளை உண்மையில் காத்தது அவள் உள்ளத்தின் உறுதி. அதே உறுதி அவளுக்கு இராமனிடம் கொண்ட நம்பிக்கையையும் காத்தது. அரக்கியருள் அன்புடன் இருந்த திரிசடை அவளுக்கு ஆறுதலாக இருந்தாள்.

அனுமன் இராமனிடம் நடந்ததைச் சொன்னான்; இராமன் படையுடன் வந்து இராவணனை வென்று சீதையை மீட்டான்.

இந்தக் குறளின் செய்தி இப்படி: காவல் வெளியிலும் இருக்கலாம், ஆனால் நிலைத்து நிற்கும் காவல் உள்ளத்தின் உறுதியே.

சீதை அனுமனிடம் இராமனுக்குத் தரும்படி தன் சூடாமணியைக் கொடுத்தாள் என்று வால்மீகி கூறுகிறார். அந்த அடையாளப் பொருள் அவளுடைய நம்பிக்கையின் சின்னமாக இராமனை அடைந்தது.

அசோகவனத்தில் சீதை இருந்த காலம் மிக நீண்டது. தினமும் அச்சமும் துயரமும் அவளைச் சூழ்ந்தன. ஆனாலும் அவள் இராமனின் நினைவையும் தன் அறத்தையும் விடவில்லை. அவளுடைய உறுதிதான் அனுமனை வியக்க வைத்தது; இலங்கையின் பெரும் காவலை விட அந்த உறுதியே வலிமையானது என்பதை அவன் இராமனிடம் சென்று சொன்னான்.

Sita in the Ashoka Grove

The Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana tells of Sita's life in the Ashoka grove. Ravana carried Sita off to Lanka and kept her in the Ashoka grove. Rakshasi guards stood all around. Ravana came from time to time, threatening and tempting her to accept him. Sita would not look at his face; she spoke with a blade of grass placed between herself and him, a single straw being the barrier between her and him.

As the two-month limit Ravana had set drew near, Sita was in deep grief. At that point Hanuman, hidden on a tree branch, sang the story of Rama. Then he showed Rama's ring and won her trust.

Hanuman said, "Mother, climb on my back. I shall cross this sea and place you with Rama this very moment." Sita praised his love and strength, but declined. "I will not of my own will touch another man. When Ravana seized me, I was helpless. I will not do it of my own accord now. It is Rama's own glory that he come, conquer Lanka and take me back," she said, as Valmiki tells it.

She was not protected by the guards of the rakshasis. What truly protected her was the firmness of her heart. That same firmness kept her faith in Rama. Among the rakshasis, Trijata, who was kind, was a comfort to her.

Hanuman told Rama what had happened. Rama came with his army, defeated Ravana, and rescued Sita.

The message of this verse is this: guarding may exist outside, but the guard that lasts is the firmness of the heart.