Kural 56 · தற்காத்துத் தற்கொண்டாற் பேணித் தகைசான்ற

கண்ணைக் கட்டிக்கொண்ட காந்தாரி

மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வம் காந்தாரியைப் பற்றிச் சொல்கிறது. காந்தார நாட்டு இளவரசியான அவள் குருகுலத்து மன்னன் திருதராஷ்டிரனுக்கு மனைவியாகத் தரப்பட்டாள். திருதராஷ்டிரன் பிறவிக் குருடன் என்பதை அவள் அறிந்தபோது, தன் கணவன் காணாத உலகை தானும் காணப் போவதில்லை என்று முடிவு செய்தாள். ஒரு பட்டுத் துணியால் தன் கண்களைக் கட்டிக்கொண்டாள். வாழ்நாள் முழுவதும் அந்தக் கட்டை அவிழ்க்கவில்லை.

அவள் கற்பும் தவமும் மகாபாரதம் முழுவதும் போற்றப்படுகின்றன. அவளுக்குத் தவ வலிமை இருந்தது; ஆனால் அவள் அதைத் தன் புகழுக்காகப் பயன்படுத்தவில்லை. ஹஸ்தினாபுர அரண்மனையில் அவள் தன் கணவனைப் பேணினாள்; தன் மகன்களைக் கண்டித்தாள்.

சூதாட்டத்தில் பாண்டவர் அவமானப்பட்டபோது, "இந்த அநீதி குருவம்சத்தை அழித்துவிடும்" என்று கூறி, அவற்றைத் திரும்பத் தருமாறு திருதராஷ்டிரனிடம் அவள் வலியுறுத்தினாள் என்று பாரதம் சொல்கிறது. போருக்கு முன் துரியோதனன் வெற்றிக்கான ஆசி கேட்க அவளிடம் வந்தபோதும் அவள் உண்மையையே சொன்னாள்: "அறம் எங்கே இருக்கிறதோ, வெற்றி அங்கே." தன் மகனை அவள் தாய்ப்பாசத்தால் பொய்யாக வாழ்த்தவில்லை.

போர் முடிந்து நூறு மகன்களும் மாண்டபோது, அவள் துயரத்தில் மூழ்கினாள். ஆனால் இறுதிவரை அவள் தன் கணவனுக்குத் துணையாக நின்றாள். திருதராஷ்டிரனுடன் காட்டுக்குச் சென்று, துறவு வாழ்வில் அவருடன் இருந்தாள். இருவரும் இறுதியில் வனத்தில் மறைந்தனர்.

காந்தாரி தன்னையும் காத்தாள்; கணவனையும் பேணினாள்; தன் வாக்கை, உண்மையைக் காத்தாள்; வாழ்நாள் முழுவதும் சோர்வின்றி நின்றாள். அவள் வாழ்க்கை இந்தக் குறளின் நான்கு வரிகளுக்கும் ஒரு விளக்கமாகிறது.

இந்தக் கதையில் ஒரு மென்மையான கேள்வியும் உண்டு. கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டதால் அவள் தன் பிள்ளைகளின் தவறுகளைப் பார்க்கத் தவறினாரா என்று பலர் சிந்திக்கின்றனர். மெய்யான துணை கண்ணைத் திறந்தே கணவனுக்குத் துணையாக நிற்க வேண்டும் என்பதையும் அது கற்பிக்கிறது.

காந்தாரியின் கண்கட்டு பற்றி நல்ல மனமும் இருக்கிறது, கேள்வியும் இருக்கிறது. அவள் கணவனுடன் தன்னை இணைத்துக் கொண்டாள்; அதனால் அவள் அன்பைப் பாராட்டுகிறோம். ஆனால் குடும்பத்துக்குப் பார்வையுடன் துணை நிற்பதும் முக்கியம் என்ற பாடமும் அதிலிருந்து கிடைக்கிறது.

காந்தாரியின் வாழ்க்கையில் இன்னொரு காட்சியும் உண்டு. போர் முடிந்து குருக்ஷேத்திரத்தில் தன் மகன்களின் உடல்களைக் கண்டபோது அவள் துயரத்தாலும் கோபத்தாலும் பேசினாள். ஆனால் காலப்போக்கில் அவள் துயரத்தைத் தாங்கிக்கொண்டு, கணவனுடனும் குந்தியுடனும் காட்டுக்குச் சென்று தவ வாழ்வில் அமைதி கண்டாள் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது. அந்தப் பக்குவமும் அவளுடைய சோர்விலாத் தன்மையின் ஒரு பகுதிதான்.

Gandhari Who Bound Her Eyes

The Adi Parva of the Mahabharata speaks of Gandhari. A princess of Gandhara, she was given in marriage to Dhritarashtra, king of the Kurus. When she learned that Dhritarashtra was blind from birth, she resolved that she too would not see the world her husband could not see. She bound her eyes with a silk cloth and never removed the cover for the rest of her life.

Her chastity and austerity are praised throughout the Mahabharata. She had the strength of tapas, but she did not use it for her own fame. In the palace of Hastinapura she looked after her husband and reproved her sons.

When the Pandavas were humiliated in the game of dice, she is said to have pressed Dhritarashtra to give back all that was taken, saying that this injustice would destroy the Kuru line. Before the war, when Duryodhana came to ask her blessing for victory, she told him the truth: "Where there is dharma, there is victory." She did not bless her son falsely out of a mother's love.

When the war ended and all her hundred sons were dead, she sank into grief. Yet to the end she stood beside her husband. She went with Dhritarashtra to the forest and lived the life of renunciation with him. The two passed away together in the woods.

Gandhari guarded herself, cared for her husband, guarded her word and truth, and stood without slackening all her life. Her life becomes a commentary on all four lines of this verse.

There is also a gentle question in the story. Many reflect whether, by binding her eyes, she failed to see her children's faults. It also teaches that a true companion should stand by her husband with eyes open.