Kural 101 · செய்யாமல் செய்த உதவிக்கு வையகமும் – Tamilone

குறள் 101 · செய்ந்நன்றியறிதல் · Gratitude

செய்யாமல் செய்த உதவிக்கு வையகமும்வானகமும் ஆற்றல் அரிது.

Seyyaamal Seydha Udhavikku Vaiyakamum / Vaanakamum Aatral Aridhu

Behold the kindness done without any obligation: even the heavens and the earth are too poor to repay it.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தான் முன்பு எந்த உதவியும் செய்யாதிருக்க, ஒருவர் செய்த உதவிக்கு, மண்ணுலகையும் விண்ணுலகையும் கொடுத்தாலும் ஈடாகாது.

Meaning

Even the earth and the heavens together can hardly repay a help done to one who had done nothing for the helper.

சொற்பொருள் Word by word

செய்யாமல் செய்த உதவி: a help done though nothing had been done for the helper
வையகமும்: the whole earth
வானகமும்: and the heavens too
ஆற்றல்: to repay
அரிது: is hard

விளக்கம்

செய்ந்நன்றி அறிதல் அதிகாரத்தின் முதல் குறளிலேயே வள்ளுவர் நன்றியின் உச்சத்தைக் காட்டுகிறார். 'செய்யாமல் செய்த உதவி' என்பது, உதவி பெறுபவர் முன்பு உதவியாளருக்கு எதுவும் செய்யாத நிலையில், அவர் தாமாகவே முன்வந்து செய்த உதவி. இந்த உதவிக்கு மண்ணையும் விண்ணையும் தந்தாலும் ஈடாகாது என்கிறார்.

இதில் இரண்டு கருத்துகள் உள்ளன. முதலாவது, அந்த உதவி கடனுக்குப் பதில் அல்ல; பழைய நட்பின் பலனுமல்ல. இது முழுமையான கருணை. கடன் வாங்கியவர் திரும்பத் தருவதில் பெருமையில்லை; ஆனால் எதுவும் தராதவருக்குத் தாமாகவே உதவுவது அரிய செயல்.

இரண்டாவது, 'ஆற்றல் அரிது' என்ற சொற்றொடர். ஆற்றுதல் என்பது திருப்பிச் செலுத்துதல். வையகமும் வானகமும் என்பது அளவற்ற செல்வத்தின் குறியீடு. எவ்வளவு கொடுத்தாலும் இந்த உதவிக்கு ஈடாகாது என்று வள்ளுவர் கூறுவதற்குக் காரணம், உதவியின் மதிப்பு பொருளில் இல்லை, அது செய்யப்பட்ட மனத்திலும் தருணத்திலும் இருக்கிறது.

சில உரையாசிரியர்கள் 'செய்யாமல்' என்பதை, உதவி பெறுபவர் முன்பு செய்யாமல் இருக்கும் நிலையாகக் கொள்கின்றனர். வேறு சிலர், உதவி செய்தவர் பிரதிபலன் எதிர்பார்க்காமல் செய்தார் என்றும் கொள்கின்றனர். இரண்டு பொருளும் இணைந்தும் நிற்கலாம்: முன்பு உதவாதவருக்கு, எதிர்பார்ப்பின்றிச் செய்த உதவி.

இந்து மரபில் இதற்கு உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டு தாதீசி முனிவர். தேவர்கள் எதுவும் கேட்கும் முன்பே, அவர் தன் உடலையே தியாகம் செய்தார். அவ்வளவு பெரிய தியாகத்துக்கு எந்தப் பரிசும் ஈடாகாது என்பதை உலகம் இன்றும் நினைவில் கொள்கிறது.

இந்தக் குறள் நமக்கு ஒரு எச்சரிக்கையும் தருகிறது. நமக்கு உதவியவர்களில் பலர் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் உதவியிருப்பார்கள். ஒரு ஆசிரியர், ஒரு மருத்துவர், ஒரு அயலார், ஒரு வழிப்போக்கர். அவர்களை நாம் எளிதாக மறந்துவிடுகிறோம். வள்ளுவர் அந்த மறதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

நாம் இந்த அறத்தைப் பின்பற்ற விரும்பினால் இரண்டு பழக்கங்கள் உதவும். ஒன்று, நமக்கு உதவியவர்களின் பெயர்களை நினைவில் வைத்தல். இரண்டு, அவர்கள் நமக்குச் செய்ததை அவ்வப்போது சொல்லி நன்றி சொல்லுதல். இது சிறிய செயலாகத் தோன்றினாலும், உதவி செய்தவரின் மனத்தை நிறைக்கும்.

அதே நேரம், நாமும் யாராவது ஒருவருக்குக் கேட்காமலே உதவ முடியுமா என்று பார்க்கலாம். அவ்வாறு உதவும்போது நாமும் மற்றொருவரின் நன்றியைப் பெறுவோம், உலகில் நன்றியின் சங்கிலி நீளும்.

ஆகவே, இந்தக் குறள் ஒரு புகழுரை மட்டுமல்ல; ஒரு வாழ்க்கை நெறி. நன்றியை அறிதல் என்பது கடனைத் திருப்புவது அல்ல, உணர்வைக் காப்பது என்று இதனால் உணரலாம்.

Explanation

Valluvar opens the chapter at the highest point of gratitude. 'Seyyamal seydha udhavi' is a help given when the receiver had done nothing earlier for the giver; the giver came forward on his own. For such a help even the earth and the heavens are not enough as repayment, says the verse.

Two thoughts lie in it. First, that help is not a repayment of an old debt, nor the fruit of an old friendship. It is pure kindness. There is no glory in returning a loan; but to help one who has given nothing is rare.

Second, the phrase 'aatral aridhu'. 'Aatral' is to repay. 'Vaiyakamum vaanakamum' is a symbol of boundless wealth. Valluvar says nothing can match this help because its worth lies not in the material but in the heart behind it and the moment of its giving.

Some commentators take 'seyyamal' as the receiver having done nothing before. Others take it as the giver acting without expecting return. Both meanings can stand together: a help given to one who has not helped, without any expectation.

In the Hindu tradition the supreme example is the sage Dadhichi. Before the gods could even ask in full, he gave up his own body for them. The world still remembers that no reward can match such a sacrifice.

Two habits help us follow this dharma. One is to remember the names of those who helped us. The other is to tell them from time to time what they did for us and to thank them.

கதை

தாதீசி முனிவரின் தியாகம்

பாகவத புராணத்தின் ஆறாம் ஸ்கந்தத்திலும், மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்திலும் தாதீசி முனிவரின் தியாகம் சொல்லப்படுகிறது. விருத்திராசுரன் என்ற அசுரன் தேவர்களை வென்று, மூவுலகையும் துன்புறுத்தினான். இந்திரன் தன் ஆயுதங்களால் அவனை வெல்ல முடியவில்லை. தேவர்கள் எல்லோரும் திருமாலிடம் சரண் அடைந்தனர்.

திருமால் அவர்களுக்கு ஒரு வழியைச் சொன்னார். 'தாதீசி என்ற முனிவரிடம் செல்லுங்கள். அவருடைய எலும்புகளால் செய்யப்படும் ஆயுதமே விருத்திராசுரனை அழிக்கும்' என்றார். இது ஒரு பெரிய கோரிக்கை. ஒரு முனிவரிடம் அவர் உயிரையே கேட்பது போன்றது.

தேவர்கள் தயங்கியபடி தாதீசி முனிவரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றனர். அவர் எந்தத் தேவருக்கும் எதையும் கடன்பட்டவர் அல்லர். ஆயினும் தேவர்கள் தம் துயரத்தைச் சொன்னபோது, அவர் தயங்கவில்லை. 'உலகின் நன்மைக்காக என் உடலைத் தருகிறேன்; இதைவிடச் சிறந்த பயன் என் உடலுக்கு என்ன இருக்க முடியும்' என்ற பொருளில் பேசி, யோக சக்தியால் தன் உடலை விட்டு நீங்கினார் என்று புராணம் சொல்கிறது.

அந்த எலும்புகளிலிருந்து தேவ சிற்பி விஸ்வகர்மா வஜ்ராயுதத்தைச் செய்தான். இந்திரன் அதைக் கொண்டு விருத்திராசுரனை வென்றான். மூவுலகும் மகிழ்ந்தது. தாதீசி எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை; தேவர்கள் அவருக்கு முன்பு எதுவும் செய்திருக்கவில்லை.

இந்தக் காட்சியை 101ஆம் குறளோடு பொருத்திப் பார்க்கலாம். தாதீசி 'செய்யாமல் செய்த உதவி'யைச் செய்தவர். தேவர்கள் அதற்கு எந்தப் பொருளாலும் ஈடு செய்ய முடியாது என்பதே உண்மை. வையகமும் வானகமும் தந்தாலும் அவருடைய தியாகத்துக்கு ஈடாகாது.

தேவர்கள் என்ன செய்தனர்? அவர்கள் அந்த நன்றியை மறக்கவில்லை என்றே மரபு சொல்கிறது. தாதீசியின் பெயர் இன்றும் தியாகத்தின் உச்சமாகப் போற்றப்படுகிறது. வஜ்ராயுதம் ஒரு முனிவரின் அன்பால் உருவானது என்பதை இந்து மரபு நினைவில் வைத்திருக்கிறது.

இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்வது இதுவே: உலகம் நிற்பது கேட்காமலே தருவோரின் தியாகத்தால்தான். நாம் அவர்களை மறக்காமல் இருப்பதே குறைந்தபட்ச நன்றி. நாமும் அவர்கள் வழியில் ஒரு சிறிய தியாகமாவது செய்யலாம்.

பெரிய தியாகம் செய்ய எல்லோரும் அழைக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் நம் வாழ்வில் நம்மை வளர்த்த பெற்றோர், கற்பித்த ஆசிரியர் ஆகியோர் செய்த சிறு தியாகங்களை நினைவு கூர்வதும் இதே அறத்தின் ஒரு வடிவம்.

தாதீசியின் வழியில் நாமும் நம் வசதிகளில் சிறிதளவையாவது பிறருக்காக விட்டுக் கொடுக்கலாம்.

A story

Dadhichi's Gift of His Bones

The sacrifice of the sage Dadhichi is told in the sixth skandha of the Bhagavata Purana and in the Vana Parva of the Mahabharata. The asura Vritra defeated the gods and tormented the three worlds. Indra could not conquer him with his weapons. All the gods took refuge in Vishnu.

Vishnu showed them a way: "Go to the sage Dadhichi. A weapon made from his bones will destroy Vritra." It was a heavy request, like asking a sage for his very life.

The gods went hesitantly to Dadhichi's hermitage. He owed nothing to any god. Yet when they told him their distress, he did not hesitate. The Purana says that he spoke to the effect, "I give my body for the good of the world; what better use could my body have?", and left it by yogic power.

From his bones the divine craftsman Vishvakarma made the Vajra. Indra defeated Vritra with it, and the three worlds rejoiced. Dadhichi expected nothing; the gods had done nothing for him earlier.

We may set this beside verse 101. Dadhichi did a help done without being earned. The truth is that the gods could not repay it with anything. Even the earth and heavens would not match his sacrifice.

What did the gods do? Tradition says they did not forget his gift. Dadhichi's name is still honoured as the summit of sacrifice. Hindu tradition remembers that the thunderbolt was born from a sage's love.

The story tells us that the world stands on the sacrifice of those who give unasked. The least gratitude is not to forget them. We too can make one small sacrifice in their way.

Not everyone is called to make a great sacrifice. But to remember the small sacrifices of parents who raised us and teachers who taught us is also a form of the same dharma.

சிந்தனைக்கு

இன்று நான் யாருடைய கேளாத உதவியின் மீது வாழ்கிறேன்? அவரிடம் நான் எப்போதாவது நன்றி சொன்னேனா?

To reflect on

Whose unasked kindness am I living on today, and have I ever told them so?