Kural 104 · தினைத்துணை நன்றி செயினும் பனைத்துணையாக்

குறள் 104 · செய்ந்நன்றியறிதல் · Gratitude

தினைத்துணை நன்றி செயினும் பனைத்துணையாக்கொள்வர் பயன்தெரி வார்.

Thinaiththunai Nandri Seyinum Panaiththunaiyaak / Kolvar Payandheri Vaar

The benefit received may be small even like a millet seed: but in the eyes of the just its measure is that of a palmyra tree.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தினையளவு சிறிய நன்மையைச் செய்தாலும், அதன் பயனை அறிந்தவர்கள் அதைப் பனையளவு பெரிதாகக் கொள்வார்கள்.

Meaning

Even if only a millet-sized good is done, those who know its benefit take it as big as a palmyra tree.

சொற்பொருள் Word by word

தினைத்துணை: as small as a millet seed
நன்றி செயினும்: even if a good is done
பனைத்துணையாக்: as big as a palmyra tree
கொள்வர்: they will take it
பயன் தெரிவார்: those who know the benefit

விளக்கம்

தினை என்பது மிகச் சிறிய தானியம்; பனை என்பது உயரமான பெரிய மரம். இந்த இரு உவமைகள் மூலம் வள்ளுவர் நன்றி அறிபவரின் மனப்பான்மையைக் காட்டுகிறார். அவர்கள் சிறிய உதவியையும் பெரிதாகவே கருதுகின்றனர். காரணம், அந்த உதவியால் அவர்களுக்குக் கிடைத்த பயனை அவர்கள் உணர்ந்தவர்கள்.

'பயன் தெரிவார்' என்ற சொல் முக்கியமானது. உதவியின் பயனை அறிந்தவர் என்பது பொருள். அவருக்குத் தெரியும், அந்தச் சிறிய உதவி அவர் வாழ்வில் என்ன மாற்றம் செய்தது என்று. அதனால் அதன் அளவை அவர் பொருளால் அளக்காமல் பயனால் அளக்கிறார்.

இங்கே இரு பார்வைகளை ஒப்பிடலாம். உதவி செய்தவர் பார்வையில் அது தினையளவு: 'இது ஒன்றும் பெரிதல்ல' என்று அவர் நினைக்கலாம். பெற்றவர் பார்வையில் அது பனையளவு. இந்த வேறுபாடே நன்றியின் தன்மையை விளக்குகிறது. பெற்றவர் தன் பார்வையைப் பெரிதாக்கும்போது நன்றி உண்டாகிறது.

உரையாசிரியர்கள் 'பனைத்துணை' என்பதை, தமிழ்நாட்டில் பனை உயரத்தின் அடையாளம் என்பதால் பனையைத் தேர்ந்தெடுத்ததாகக் கூறுவர். பனை மரத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும் பயன்படுவது போல, சிறிய உதவியும் பல விதங்களில் பயன் தருகிறது என்றும் சிலர் விரிப்பர்.

இந்தக் குறள் நம் சிந்தனையின் ஒரு பழக்கத்தைச் சுட்டுகிறது: நாம் செய்த உதவிகளை பெரிதாகவும், பெற்ற உதவிகளைச் சிறிதாகவும் எண்ணும் போக்கு. வள்ளுவர் அதன் எதிர்மாறாகச் சொல்கிறார்: செய்த உதவியைச் சிறிதாக, பெற்ற உதவியைப் பெரிதாக எண்ணுங்கள்.

இந்த மனப்பான்மையால் உறவுகளில் அமைதி வளர்கிறது. நன்றியுள்ள மனிதர் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறார்; காரணம் அவருக்குப் பெற்ற நன்மைகள் ஏராளமாகத் தெரிகின்றன. நன்றியில்லாதவருக்கு எவ்வளவு கிடைத்தாலும் போதாது.

இந்து மரபில் இதற்கு அழகிய எடுத்துக்காட்டு குசேலர் கொண்டுவந்த அவல். அது ஒரு பிடி அவல்தான்; ஆனால் கண்ணன் அதைப் பெரிய விருந்தாகக் கொண்டு மகிழ்ந்தார்.

நாமும் நம் அன்றாட வாழ்வில் சிறிய உதவிகளைக் கவனிக்கலாம்: வழி சொன்னவர், இடம் தந்தவர், ஒரு வார்த்தை சொன்னவர். அவற்றைத் தினை என எண்ணாமல் பனை என எண்ணினால் நம் வாழ்க்கை நன்றியால் நிறையும்.

Explanation

Millet is a very small grain; the palmyra is a tall, great tree. With these two images Valluvar shows the mind of one who knows gratitude. Such people take even a small help as great, because they know the benefit it gave them.

The phrase 'payan therivaar' is important. It means those who know the benefit of the help. They know what change that small help made in their lives, so they measure it not by the thing but by the benefit.

We can compare two views. In the eyes of the giver the help is millet-sized: "This is nothing much," he may think. In the eyes of the receiver it is palmyra-sized. This difference explains the nature of gratitude. It arises when the receiver enlarges his view.

Commentators say the palmyra was chosen because in the Tamil land it is the sign of height. Some add that as every part of the palmyra is useful, so a small help brings benefit in many ways.

The verse points to a habit of our thinking: we treat the help we gave as big and the help we received as small. Valluvar says the opposite: think of what you gave as small and what you received as big.

In the Hindu tradition a lovely example is the handful of flattened rice Kuchela brought. It was just a fistful, yet Krishna took it as a great feast and was delighted.

In our daily life too we can notice small helps: the one who showed the way, who gave a place, who said a word. If we count them as palmyra rather than millet, our life will be full of gratitude.

கதை

குசேலர் கொண்டு வந்த ஒரு பிடி அவல்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் குசேலரின் கதை வருகிறது. சுதாமா என்ற பிராமணர் கண்ணனின் இளமைக்கால நண்பர். சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் இருவரும் ஒன்றாகப் படித்தனர். வளர்ந்ததும் சுதாமா வறுமையில் வாழ்ந்தார்; கண்ணன் துவாரகையின் அரசரானார்.

வீட்டில் உணவுக்கே வழியில்லாத நிலையில், சுதாமாவின் மனைவி அவரைக் கண்ணனைப் போய்ப் பார்க்கச் சொன்னாள். 'அவர் உங்கள் நண்பர்; ஏதாவது உதவி செய்வார்' என்றாள். சுதாமா தயங்கினார். வெறும் கையோடு நண்பனைப் பார்க்கப் போவது சரியல்ல என்று எண்ணினார். மனைவி அண்டை வீடுகளில் இருந்து கொஞ்சம் அவல் வாங்கி, ஒரு கந்தல் துணியில் கட்டித் தந்தாள்.

சுதாமா துவாரகைக்குச் சென்றார். அரண்மனையின் பெருமையைக் கண்டு அவர் திகைத்தார். ஆனால் கண்ணன் தம் பழைய நண்பனைக் கண்டதும் ஓடிவந்து அவரை அணைத்து, தம் ஆசனத்தில் அமர்த்தி, காலைக் கழுவி உபசரித்தார். ருக்மிணி தேவி விசிறியால் வீசினாள்.

கண்ணன் நண்பனிடம் கேட்டார்: 'எனக்கு என்ன கொண்டுவந்தாய்?' சுதாமா வெட்கத்தில் கந்தல் மூட்டையை மறைத்தார். கண்ணன் அதை வலிய எடுத்து, ஒரு பிடி அவலை வாயில் போட்டுக்கொண்டு, 'இதுவே என் மனம் நிறைந்த உணவு' என்ற பொருளில் மகிழ்ந்தார். இரண்டாவது பிடி எடுக்கும்போது ருக்மிணி அவரைத் தடுத்தாள் என்று புராணம் சொல்கிறது.

சுதாமா சில நாட்கள் அங்கே தங்கினார். ஆனால் தம் வறுமையைப் பற்றி ஒரு சொல்லும் கேட்கவில்லை. திரும்பும்போது அவருக்கு அது குறித்து வருத்தம் இருந்தது. ஆனால் ஊர் திரும்பியபோது, அவருடைய குடிசை இருந்த இடத்தில் ஒரு அழகிய மாளிகை நின்றது. கண்ணன் எதுவும் சொல்லாமலே அவர் தேவைகளை நிறைவு செய்தார்.

இங்கே நன்றியின் இரு பக்கங்கள் தெரிகின்றன. கண்ணன் அந்தச் சிறு அவலைப் பனையளவாக எடுத்துக்கொண்டார். அது 104ஆம் குறளின் இலக்கணம். சுதாமாவும் பெற்ற செல்வத்தால் செருக்குக் கொள்ளாமல், கண்ணனையே நினைத்து எளிமையாக வாழ்ந்தார் என்று மரபு கூறுகிறது.

கண்ணன் பார்த்தது அவலின் அளவு அல்ல; அதில் கலந்திருந்த அன்பு. அன்பு இல்லாத ஆயிரம் பொன்னைவிட அன்புடன் கொடுத்த ஒரு பிடி அவல் மேலானது. இது நமக்குப் பெறும் உதவிகளைப் பார்க்கும் புதிய கண்களைத் தருகிறது.

நமக்கு யாராவது சிறிய பரிசு தந்தாலும், சிறிய உதவி செய்தாலும் அதனை அவர் அன்போடு தருவதாகக் கருதி, பெரிதாக மதிக்கும் பழக்கம் நம்மில் வளர வேண்டும்.

A story

Kuchela's Handful of Flattened Rice

The story of Kuchela is told in the tenth skandha of the Bhagavata Purana. The brahmin Sudama was a boyhood friend of Krishna. They studied together at the gurukula of the sage Sandipani. Later Sudama lived in poverty, while Krishna became king of Dvaraka.

When there was no food at home, Sudama's wife asked him to go and see Krishna. "He is your friend; he will help," she said. Sudama hesitated. To visit a friend empty-handed did not seem right. His wife borrowed a little flattened rice from the neighbours, tied it in a rag and gave it to him.

Sudama went to Dvaraka. He was amazed at the palace's splendour. But when Krishna saw his old friend he ran, embraced him, seated him on his own seat, washed his feet and honoured him. Queen Rukmini fanned him.

Krishna asked his friend, "What have you brought for me?" Sudama, ashamed, hid the ragged bundle. Krishna took it by force, put a fistful of the rice into his mouth and rejoiced. The Purana says that when he took a second handful, Rukmini stopped him.

Sudama stayed some days, but did not say a word about his poverty. On the way home he felt regret about that. But when he reached his village, where his hut had stood there was a beautiful mansion. Krishna, without a word, had supplied his needs.

Here both faces of gratitude appear. Krishna took the little rice as palmyra-sized: the very definition in verse 104. And Sudama, tradition says, lived simply, thinking only of Krishna, and was not proud of his new wealth.

What Krishna saw was not the amount of rice but the love in it. A fistful of rice given with love is better than a thousand coins without. It gives us new eyes for the help we receive.

சிந்தனைக்கு

நான் 'ஒன்றுமில்லை' என்று நினைக்கும் எந்தச் சிறு உதவி, வேறொருவருக்குப் பனையளவு பெரியதாக இருக்கலாம்?

To reflect on

What small kindness have I been calling 'nothing' that someone else would call a palmyra?