அதிகாரம் 11

செய்ந்நன்றியறிதல்

Gratitude · Seynnandri Aridhal

செய்ந்நன்றி அறிதல் அதிகாரம், பிறர் செய்த உதவியை நினைவில் கொள்ளும் பண்பைப் போற்றுகிறது. பயன் எதிர்பாராமல், உரிய காலத்தில் செய்த சிறிய உதவியும் உலகத்தைவிடப் பெரிது; தினையளவு உதவியையும் பனையளவாகக் கொள்வதே நல்லோர் இயல்பு. நன்றியை மறப்பது நன்றன்று, தீமையை உடனே மறப்பதே நன்று; எல்லாப் பாவத்துக்கும் கழுவாய் உண்டு, செய்ந்நன்றி கொன்றவனுக்கு இல்லை என்கிறார் வள்ளுவர்.

This chapter honours the habit of remembering the help others have given us. A kindness done without expectation and at the right moment outweighs the world; the noble take even a millet-sized favour as big as a palmyra tree. To forget a kindness is not good; to forget a harm at once is good. Every sin has some remedy, says Valluvar, but none for the one who kills gratitude.

அறிமுகம்

இல்லறவியலில் அன்பு, விருந்து, இனிய சொல் ஆகிய பண்புகளைப் பேசிய வள்ளுவர், இப்போது உறவுகளின் அடிப்படையான ஒரு நெறியைப் பற்றிப் பேசுகிறார். அது செய்ந்நன்றி அறிதல். செய்ந்நன்றி என்பது 'ஒருவர் நமக்குச் செய்த நன்மை'. அதை அறிதல் என்பது அந்த நன்மையை நினைவில் வைத்து, உரிய நேரத்தில் உரிய முறையில் நன்றி காட்டுதல். வீடும் சமூகமும் இந்த நெறியில்தான் நிற்கின்றன. ஒருவர் செய்த உதவியை மற்றவர் மறந்துவிட்டால் உதவி செய்யும் ஊக்கமே சமூகத்தில் குறைந்துவிடும். எனவே நன்றி அறிதல் என்பது தனி மனிதப் பண்பு மட்டுமல்ல; சமூகத்தைத் தாங்கும் தூண்.

பத்துக் குறள்களும் நன்றியின் பல பக்கங்களைக் காட்டுகின்றன. முன்பு எந்த உதவியும் பெறாமல் செய்த உதவிக்கு வையகமும் வானகமும் ஈடாகா (101). உரிய காலத்தில் செய்த உதவி சிறிதாயினும் உலகத்தைவிடப் பெரிது (102). பயனை எண்ணாமல் செய்த உதவி கடலைவிடப் பெரிது (103). தினையளவு நன்மையையும் பனையளவாகக் கொள்வார் பயன் அறிந்தவர் (104). உதவியின் அளவு உதவியின் அளவன்று; பெற்றவரின் சால்பே அதன் அளவு (105). குற்றமற்றவரின் நட்பை மறக்கவும், துன்பத்தில் துணையானவரின் நட்பை விடவும் கூடாது (106). துன்பம் துடைத்தவரின் நட்பை ஏழேழு பிறப்பும் நினைப்பர் (107). நன்றி மறப்பது நன்றன்று; தீமையை அன்றே மறப்பது நன்று (108). கொலைக்கு ஒப்பான தீங்கு செய்தாலும், அவர் செய்த ஒரு நன்மையை நினைத்தால் அது மறையும் (109). எல்லாப் பாவத்துக்கும் தப்பும் வழி உண்டு; செய்ந்நன்றி கொன்றவனுக்கு இல்லை (110).

உரையாசிரியர்கள் சில இடங்களில் மாறுபடுகின்றனர். 101ஆம் குறளில் 'செய்யாமல் செய்த உதவி' என்பதற்கு, தான் முன்பு எந்த உதவியும் செய்யாதிருக்க, அவர் செய்த உதவி என்பது பொதுவான பொருள். வேறு சிலர் செய்யாமல் என்பதை, பிரதிபலனை எதிர்பாராமல் என்றும் காண்கின்றனர். 105ஆம் குறளில் 'சால்பின் வரைத்து' என்பதற்கு, உதவி பெற்றவரின் நற்குணத்தின் அளவே நன்றியின் அளவு என்பதே பெரும்பான்மை உரை. 110ஆம் குறளில் 'உய்வு' என்பதை, பாவ நீக்கம் என்றும் பிறவித் துயர் நீக்கம் என்றும் சிலர் விரிக்கின்றனர்.

இந்து மரபில் நன்றி மிக உயர்ந்த அறம். இராமாயணத்தில் இராமன் அனுமனுக்குச் செய்யும் நன்றி, கர்ணன் துரியோதனனுக்குக் காட்டிய விசுவாசம், சுக்ரீவன் இராமனுக்குச் செய்த நன்றி மறதியும் பின்னர் திருந்துதலும், தாதீசி முனிவரின் தியாகம், கஜேந்திர மோட்சம், குசேலனுக்குக் கண்ணன் காட்டிய கருணை ஆகியவை நன்றியின் மகிமையையும் நன்றி மறத்தலின் தீங்கையும் காட்டுகின்றன. மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வம் 'எல்லாப் பாவத்துக்கும் பிராயச்சித்தம் உண்டு; நன்றி கொன்றவனுக்கு இல்லை' என்றே சொல்கிறது. இது வள்ளுவர் சொல்லுடன் அப்படியே பொருந்தும் ஒரு மரபுச் சிந்தனை.

இன்றைய வாழ்வில் நன்றி என்ற சொல் குறுஞ்செய்தியில் ஒரு சிறு குறியீடாகச் சுருங்கிவிட்டது. ஆனால் வள்ளுவர் கேட்பது அதற்கு மேல்: நம் வாழ்வின் வழியில் வந்த ஆசிரியர், அண்டை வீட்டார், மருத்துவர், நண்பர், பெற்றோர் ஆகியோரின் உதவிகளை நினைவு கூர்தல். தினமும் ஒருவரையாவது மனதில் நினைத்து 'இவர் எனக்கு இதைச் செய்தார்' என்று எண்ணிப் பார்க்கும் பழக்கம், நம் உள்ளத்தை மென்மையாக்கும். அந்த நினைவே நம்மையும் பிறருக்கு உதவுபவராக மாற்றும்.

நன்றி அறிதல் ஒருவகையில் நினைவாற்றலின் அறமும் ஆகும். ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கு எத்தனையோ பேர் உதவுகின்றனர்: உணவு தருபவர், வழி காட்டுபவர், கற்பிப்பவர், நோயில் பராமரிப்பவர். அவற்றை எல்லாம் எண்ணிப் பார்க்கும் மனம் அமைதியும் தன்னடக்கமும் பெறுகிறது. தன்னால்தான் எல்லாம் நடந்தது என்ற செருக்கு குறைகிறது. நன்றியறிதல் ஆணவத்துக்கு மருந்து. இந்த அதிகாரம் நம்மை அந்த மருந்தை அருந்தச் சொல்கிறது.

Introduction

After sweet words, Valluvar turns to a principle that holds every relationship together: gratitude. 'Seynnandri' means the good that someone has done for us, and 'aridhal' means to know and remember it. To know a kindness is to keep it in mind and to answer it, at the right time and in the right way. So gratitude is not only a personal virtue; it is a pillar that bears up the community.

The ten verses show different faces of gratitude. A help given without any earlier obligation cannot be repaid even by heaven and earth (101). A help given at the right time, though small, is bigger than the world (102). A help done without thought of return is greater than the ocean (103). Those who understand benefit take even a millet-sized good as big as a palmyra tree (104). The worth of a help is not in the help itself but in the nobility of the one who receives it (105). Do not forget the friendship of the faultless, and do not abandon those who stood by you in trouble (106). One who wiped away your affliction will be remembered through seven births (107). To forget a kindness is not good; to forget a wrong the same day is good (108). Even an injury equal to murder dissolves when one recalls a single kindness from the doer (109). For every sin there is some escape; for the one who kills gratitude there is none (110).

Commentators differ in places. In verse 101, 'seyyamal seydha udhavi' is generally taken as a help done to someone who had done nothing for the helper before; some take it as a help done without expecting any return.

In the Hindu tradition gratitude is among the highest dharmas, and the debts one owes are named: to gods, sages, ancestors and guests. The Ramayana's Rama to Hanuman, Karna's loyalty to Duryodhana, Sugriva's forgetfulness and repentance, the sacrifice of the sage Dadhichi, the rescue of Gajendra and Krishna's kindness to Kuchela all show the glory of gratitude and the harm of ingratitude. The Mahabharata's Shanti Parva says there is atonement for every sin but none for the one who betrays a benefactor, which echoes Valluvar closely.

In our days the word 'thanks' has shrunk to a tiny symbol in a text message. Valluvar asks for more: to remember the teacher, the neighbour, the doctor, the friend and the parent whose help brought us here. A small habit of naming, each day, one person and what they did for us will soften the heart.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

அனுமனுக்கு இராமன் அளித்த அணைப்பு

வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தின் தொடக்கத்தில், அனுமன் இலங்கையிலிருந்து திரும்பி வந்து இராமனிடம் தான் சீதையைக் கண்டதைச் சொல்லும் காட்சி வருகிறது. நூறு யோசனைக் கடலைத் தாண்டி, இலங்கையின் எல்லாத் தெருக்களிலும் தேடி, அசோகவனத்தில் சீதையைக் கண்டு, அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, இராமனின் மோதிரத்தையும் அவளிடம் காட்டி, சூடாமணியோடு திரும்பி வந்தான். இராமன் அந்த அடையாளப் பொருளைக் கையில் வாங்கியபோது அவன் கண்களில் நீர் பெருகியது.

அனுமன் செய்த செயல் சாதாரண உதவி அல்ல. வானரர் எல்லோரும் கடலின் கரையில் மனம் தளர்ந்து நின்றபோது, அவன் மட்டும் தாண்டிச் சென்று செய்தியைக் கொண்டுவந்தான். அவன் எந்தப் பரிசையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இராமன் அவனுக்கு முன்பு எதுவும் செய்திருக்கவுமில்லை. இராமனுக்கு அவன் செய்த உதவி கேட்காமல் வந்த உதவி. இது 101ஆம் குறள் சொல்லும் 'செய்யாமல் செய்த உதவி' போன்றதே.

இராமன் மனம் நெகிழ்ந்தான். தன் கையில் கொடுக்க எதுவுமில்லை என்ற நிலையில், அனுமனை இறுக அணைத்துக் கொண்டான். 'நீ செய்த இந்த அரிய செயலுக்கு ஈடாகத் தர என்னிடம் ஒன்றுமில்லை; இந்த அணைப்பே என் சொத்து' என்ற பொருள்படும் சொற்களை வால்மீகி அவன் வாயில் வைக்கிறார். பெரிய மன்னன், அயோத்தி இளவரசன், தன் நன்றியை உடல் மொழியால் காட்டினான்.

பின்னாளில் இராமாயண மரபு இந்தக் கடனைத் தொடர்ந்து சொல்கிறது. அனுமன் செய்த ஒவ்வொரு உதவிக்கும் தன் உயிரையே தர வேண்டும் என்றாலும் அது போதாது என்று இராமன் சொன்னதாகவும், அந்த உதவிகள் தன்னுள் அப்படியே நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்றும், தான் எப்போதும் அவன் கடனாளியாகவே இருக்கவே விரும்புவதாகவும் மரபு கூறுகிறது. கடன் தீராமல் இருப்பதே நன்றியின் முழுமை என்பது இராமனின் பார்வை.

பட்டாபிஷேகத்தின் போது சீதையும் தன் முத்துமாலையை அனுமனுக்குப் பரிசாகத் தந்தாள். வால்மீகி இதை யுத்த காண்டத்தின் இறுதியில் சொல்கிறார். அனுமனோ அந்தப் பரிசை வெறும் அணிகலனாகப் பார்க்கவில்லை. பிற்கால மரபு, அந்த முத்துகளில் இராமன் பெயர் இல்லாத எதையும் அவன் விரும்பவில்லை என்று சேர்த்துச் சொல்கிறது; அந்த மனநிலை நன்றி பெற்றவரின் சால்பைக் காட்டுகிறது. நாம் இதைப் 105ஆம் குறளோடு இணைத்துப் பார்க்கலாம்: உதவியின் அளவு உதவி பெற்றவரின் உயர்வைப் பொறுத்தது.

இந்தக் கதையிலிருந்து மூன்று பாடங்கள். முதலாவது, பெரிய உதவி செய்தவரின் பணிவு. அனுமன் தன் செயலைத் தன் வலிமையால் அல்ல, இராமனின் அருளால் என்றே கூறினான். இரண்டாவது, உதவி பெற்றவரின் நன்றி: இராமன் தன் கடனை மறைக்கவில்லை. மூன்றாவது, நன்றியின் வெளிப்பாடு எப்போதும் பொருளால் ஆக வேண்டியதில்லை; இதயத்திலிருந்து வரும் ஒரு அணைப்பும், ஒரு நினைவும் போதும்.

நம் வாழ்விலும் இது பொருந்தும். நமக்கு யாராவது கடினமான நேரத்தில் உதவியிருந்தால், அவரை நேரில் சென்று பார்ப்பதும், அவர் செய்ததைச் சொல்லி நன்றி சொல்வதும் அவருக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சி தரும். பணத்தால் திருப்பித் தர முடியாத உதவிகளை நன்றியால் மட்டுமே கௌரவிக்க முடியும். இராமனும் அனுமனும் நமக்குக் காட்டும் வழி அதுவே.

இந்தக் காட்சியில் அனுமனின் அடக்கமும் நம் கவனத்தைக் கவர்கிறது. இத்தனை பெரிய செயலைச் செய்த பின்னும் அவன் தன்னைப் பெருமைப்படுத்தவில்லை; 'நான் இராமனின் தூதன் மட்டுமே' என்றே பேசினான். செயல் செய்தவன் பணிவோடு இருக்கவும், பெற்றவன் நன்றியோடு இருக்கவும் இராமாயணம் இங்கே இரு பாத்திரங்களையும் அழகாகச் சேர்த்துக் காட்டுகிறது. உதவி செய்தவரும் பெற்றவரும் இருவரும் ஒருவரையொருவர் உயர்த்தும்போது உறவு தெய்வீகமாகிறது.

நாம் நம் வாழ்வில் எத்தனை முறை 'நன்றி' என்ற சொல்லை உண்மையான உணர்வோடு சொல்கிறோம் என்று எண்ணிப் பார்க்கலாம். சில நேரங்களில் ஒரு சொல்லைவிட ஒரு பார்வை, ஒரு கை கூப்புதல், ஒரு சிறு பரிசு, ஒரு பயணம் அதைவிட ஆழமாக நன்றியைச் சொல்லும். இராமனின் அணைப்பு அதற்கு ஓர் அருமையான எடுத்துக்காட்டு.

ஆகவே நன்றி என்பது ஒரு நாள் சொல்லும் சொல் அல்ல; வாழ்நாள் முழுவதும் காக்கும் உறவு என்பதையே இராமனும் அனுமனும் நமக்குக் கற்பிக்கின்றனர். இந்தப் பாடத்தை நம் குழந்தைகளுக்கும் சொல்லித் தருவது நம் கடமை.

Chapter story

Rama's Embrace for Hanuman

In Valmiki's Ramayana, at the start of the Yuddha Kanda, Hanuman returns from Lanka and tells Rama that he has seen Sita. Having leapt over the hundred-yojana ocean, searched every street of Lanka, found Sita in the Ashoka grove, comforted her, and received her crest jewel, he came back with the token. When Rama took it in his hand, tears welled in his eyes.

Hanuman's act was no ordinary favour. While the other vanaras stood disheartened on the shore, he alone leapt across and brought the news. He expected no reward. Rama had done nothing for him earlier. The help came unasked, as verse 101 describes: a favour done when nothing had been done for the helper.

Rama was moved. With nothing in hand to give, he embraced Hanuman tightly. Valmiki puts into his mouth words to this effect: "I have nothing to give in return for this rare deed; this embrace is all my wealth." A great prince of Ayodhya showed his thanks with a bodily gesture.

Later tradition continues the debt. Rama is said to have told Hanuman that for each of his services he would owe a life and that would still not suffice, and that he wished those services to remain in him and himself to stay forever a debtor. For Rama, an unpaid debt was gratitude in its fullness.

At the coronation, Sita gave Hanuman a necklace of pearls, which Valmiki mentions near the end of the Yuddha Kanda. Hanuman did not look at the gift as mere jewellery. A later popular tradition adds that he valued nothing that did not carry Rama's name; that attitude shows the nobility of the receiver. We may join this with verse 105: the measure of a help depends on the greatness of the one who receives it.

Three lessons come from this story. First, the humility of the one who did the great deed: Hanuman said it was done by Rama's grace, not by his own strength. Second, the gratitude of the receiver: Rama did not hide his debt. Third, thanks need not always be in goods; an embrace and a memory from the heart are enough.

It applies to our lives too. If someone helped us in a hard hour, to visit them and say what they did for us will bring them great joy. A help that cannot be repaid in money can be honoured only by gratitude. Rama and Hanuman show us the way.

முக்கியப் பாடங்கள்

பயன் எதிர்பாராமல், உரிய காலத்தில் செய்த உதவி உலகத்தைவிடப் பெரியது.
சிறு உதவியையும் பெரிதாக எண்ணுவதே நல்லோர் இயல்பு.
துன்பத்தில் துணையானவரின் நட்பை மறக்கவோ விடவோ கூடாது.
தீமையை அன்றே மறக்கலாம்; நன்றியை ஒருபோதும் மறக்கக்கூடாது.
பிற பாவங்களுக்குக் கழுவாய் உண்டு; செய்ந்நன்றி கொன்றவனுக்கு இல்லை.

Key lessons

A help given without expectation and at the right time is bigger than the world.
The noble count even a small favour as great.
Never forget or abandon those who stood by you in trouble.
Forget a wrong at once; never forget a kindness.
Other sins have atonement; killing gratitude has none.