Kural 109 · கொன்றன்ன இன்னா செயினும் அவர்செய்த – Tamilone

குறள் 109 · செய்ந்நன்றியறிதல் · Gratitude

கொன்றன்ன இன்னா செயினும் அவர்செய்தஒன்றுநன்று உள்ளக் கெடும்.

Kondranna Innaa Seyinum Avarseydha / Ondrunandru Ullak Ketum

The mortallest injury is forgiven the moment the mind recalleth a single kindness received from the injurer.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

கொலை செய்தது போன்ற கொடிய தீமையை ஒருவர் செய்தாலும், அவர் முன்பு செய்த ஒரே ஒரு நன்மையை நினைத்தால் அந்தத் தீமை மறைந்துவிடும்.

Meaning

Even if someone has done a harm like killing, remembering one good deed of theirs makes the harm vanish.

சொற்பொருள் Word by word

கொன்று அன்ன: as if killing
இன்னா செயினும்: even if they do harm
அவர் செய்த: which they did
ஒன்று நன்று: one single good
உள்ள: when remembered
கெடும்: (the harm) perishes

விளக்கம்

'கொன்றன்ன இன்னா' என்பது கொலை செய்தது போன்ற கடுமையான துன்பம். அத்தகைய தீமையை ஒருவர் செய்திருந்தாலும், அவர் முன்பு செய்த ஒரு நன்மையை நினைத்தால் அந்தத் தீமை கெட்டுவிடும் என்கிறார் வள்ளுவர். 'கெடும்' என்றால் அழிந்துவிடும், நீங்கிவிடும்.

இது முந்தைய குறளின் உச்சநிலை. 108ஆம் குறளில் தீமையை அன்றே மறக்கச் சொன்னார். இங்கே தீமை சாதாரணமானது அல்ல, கொலைக்குச் சமமானது என்றாலும் மறக்கலாம் என்கிறார். அதற்கு வழி, அவர் செய்த ஒரு நன்மையை நினைத்தல்.

'ஒன்று நன்று' என்பது ஒரே ஒரு நன்மை. பல நன்மைகள் கூடத் தேவையில்லை. ஒன்றே போதும். மனித மனம் நன்மையைவிடத் தீமையை அதிகமாக நினைக்கும். அதற்கு எதிர்மறையாக, ஒரு நன்மையை வலிந்து நினைப்பது மனத்தைச் சமப்படுத்தும்.

இங்கு ஒரு கேள்வி எழலாம்: கொடிய தீங்கையும் மன்னிக்க வேண்டுமா? உரையாசிரியர்கள் இதை நீதியை மறுக்கும் உத்தரவாகக் கொள்வதில்லை. மன அளவில் பகை நீங்க வேண்டும் என்றும், தண்டனை தேவையெனில் அது வெறுப்பின்றி இருக்க வேண்டும் என்றும் கொள்வர்.

வள்ளுவர் இங்கு பழிவாங்கலின் வட்டத்தை உடைக்கும் ஒரு வழியைக் காட்டுகிறார். பகை மேலும் பகையை வளர்க்கிறது. ஒரு நன்மையின் நினைவு அந்த வட்டத்தை நிறுத்துகிறது.

மகாபாரதத்தில் தருமனின் நடத்தை இதன் உணர்வோடு ஒத்துப்போகிறது. துரியோதனன் பலமுறை பாண்டவர்களுக்குக் கடுமையான தீமை செய்தவன். ஆனால் கந்தர்வர்கள் அவனைச் சிறைபிடித்தபோது, தருமன் அவனைக் காப்பாற்ற வீமனையும் அர்ஜுனனையும் அனுப்பினார். உறவின் நினைவு வெறுப்பை வென்றது.

இந்த நிகழ்வு குறளின் சொற்களோடு முழுவதும் பொருந்தாது; ஆனால் அதன் உணர்வோடு பொருந்துகிறது என்பதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். பகைவரிடத்திலும் நன்மையைத் தேடும் பார்வை அறமாகிறது.

மனம் கசப்பால் நிறைந்திருக்கும்போது ஒரு நினைவு கூட அதனைத் திறந்துவிடும். அந்த ஒரு நினைவைத் தேடுவதே வள்ளுவர் தரும் பயிற்சி.

Explanation

'Kondranna innaa' is a harm as severe as killing. Even if someone has done such a harm, if we recall a single good deed he did earlier, the harm perishes, says Valluvar. 'Kedum' means will be destroyed or vanish.

This is the peak of the previous verse. In 108 he said forget a wrong the same day. Here he says even if the wrong is no ordinary one but equal to murder, one may forget it. The way is to recall one good thing he did.

'Ondru nandru' is a single good. Even many are not needed; one is enough. The human mind remembers harm more than good. Deliberately recalling one good thing balances the mind.

A question arises: must even a cruel harm be forgiven? Commentators do not take this as a command that denies justice. They take it that enmity should leave the mind, and that punishment, if needed, should be without hatred.

Here Valluvar shows a way to break the circle of revenge. Hatred breeds more hatred. The memory of one good stops that circle.

Yudhishthira's conduct in the Mahabharata agrees in spirit. Duryodhana had many times done terrible harm to the Pandavas. Yet when the Gandharvas captured him, Yudhishthira sent Bhima and Arjuna to rescue him. The memory of kinship won over hatred.

This episode does not fit the verse's words entirely, but it fits its spirit. A vision that seeks the good even in an enemy becomes dharma.

கதை

துரியோதனனைக் காத்த தருமன்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் இந்தக் காட்சி வருகிறது. பாண்டவர்கள் சூதாட்டத்தில் தோற்று, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசம் செய்து கொண்டிருந்தனர். துரியோதனன் அவர்கள் துன்பப்படுவதைக் கண்டு மகிழ வேண்டும் என்று நினைத்தான். அவன் தன் செல்வச் செழிப்பைக் காட்டுவதற்காக, கர்ணன், சகுனி ஆகியோருடன் பெரும் படையோடு துவைத வனத்தின் அருகே வந்தான்.

அங்கே சித்திரசேனன் என்ற கந்தர்வ அரசன் தன் கூட்டத்துடன் தங்கியிருந்தான். துரியோதனனின் வீரர்களுக்கும் கந்தர்வர்களுக்கும் இடையே சண்டை ஏற்பட்டது. கந்தர்வர்கள் வென்றனர். கர்ணன் போர்க்களத்திலிருந்து ஓடினான். துரியோதனன் சிறைபிடிக்கப்பட்டான்.

துரியோதனனின் அமைச்சர்கள் ஓடிவந்து தருமனிடம் உதவி கேட்டனர். வீமன் சிரித்தான். 'நாம் செய்ய வேண்டியதைக் கந்தர்வர்கள் செய்துவிட்டனர்' என்றான். தருமன் அவனைக் கண்டித்தார்.

தருமன் சொன்ன சொற்கள் பிரபலமானவை. 'நமக்குள் சண்டை வரும்போது நாம் ஐவர், அவர்கள் நூற்றுவர். ஆனால் வெளியார் தாக்கும்போது நாம் நூற்று ஐவர்' என்பது அவற்றின் பொருள். குடும்பத்தின் மானம் காக்கப்பட வேண்டும் என்பது அவர் கருத்து.

தருமன் அர்ஜுனனையும் வீமனையும் இரட்டையர்களையும் அனுப்பினார். அர்ஜுனன் கந்தர்வர்களோடு போரிட்டு, சித்திரசேனன் நண்பன் என்பதால் சமாதானம் செய்து, துரியோதனனை விடுவித்தான். துரியோதனன் அவமானத்தில் தலைகுனிந்து, தருமனின் முன் வந்தான்.

பாண்டவர்கள் துரியோதனனுக்குப் பெரும் தீமை செய்யவில்லை; அவன்தான் அவர்களுக்குக் கொடிய தீமைகள் செய்தவன். விஷம் கலந்த உணவு, அரக்கு மாளிகை, சூதாட்டச் சதி, திரௌபதி அவமதிப்பு ஆகியவை. ஆயினும் தருமன் அவனை மன்னித்துக் காத்தார்.

தருமனின் மனத்தில் இருந்தது ஒரு நினைவு: அவன் தம் குடும்பத்தவன். இது 109ஆம் குறளின் சொல்லுக்குச் சற்றே வேறுபட்டது. குறளில் ஒரு நன்மையை நினைக்கச் சொல்கிறார்; இங்கே உறவின் நினைவு உள்ளது. ஆனால் இரண்டிலும் பகையை மேலே தூக்கிக்கொள்ளாத மனம் தெரிகிறது.

இந்தக் கதையின் துயரம் என்னவென்றால், துரியோதனன் அந்த நன்மையால் திருந்தவில்லை. ஆயினும் தருமன் தன் அறத்தை விடவில்லை. நாம் செய்யும் நற்செயலின் பயன் மற்றவரின் மாற்றத்தில் இல்லை, நம் மனத்தின் தூய்மையில் இருக்கிறது.

இதனால் குடும்பத்தின் மானம் காக்கப்பட்டது; தருமனின் பெருந்தன்மையும் உலகுக்குத் தெரிந்தது. பகைவனுக்கும் உதவும் மனமே அவரைத் தருமன் என்ற பெயருக்குத் தகுதியாக்கியது.

இதுவே தருமனின் அறத்தின் ஆழம் என்று பாரதம் காட்டுகிறது.

A story

Yudhishthira Rescues Duryodhana

This scene occurs in the Vana Parva of the Mahabharata. The Pandavas, defeated at dice, were living their twelve years in the forest. Duryodhana wished to rejoice at seeing them suffer. To display his wealth he came with Karna, Shakuni and a great army near the Dvaita forest.

There the Gandharva king Chitrasena was camping with his company. A fight broke out between Duryodhana's soldiers and the Gandharvas. The Gandharvas won. Karna fled the field. Duryodhana was taken prisoner.

His ministers ran to Yudhishthira and asked for help. Bhima laughed: "The Gandharvas have done what we should have done." Yudhishthira rebuked him.

Yudhishthira's words are famous. In effect: "When we quarrel among ourselves we are five and they are a hundred. But when outsiders attack, we are a hundred and five." The honour of the family must be protected, was his view.

Yudhishthira sent Arjuna, Bhima and the twins. Arjuna fought the Gandharvas, made peace since Chitrasena was a friend, and freed Duryodhana. Duryodhana, bowing in shame, came before Yudhishthira.

The Pandavas had done Duryodhana no great wrong; he was the one who had done terrible harm to them: poisoned food, the house of lac, the dice plot, the insult to Draupadi. Yet Yudhishthira forgave and protected him.

What was in Yudhishthira's mind was one memory: that he was of their family. This differs slightly from the words of verse 109. The verse asks us to recall one good deed; here it is the memory of kinship. But in both we see a mind that does not lift enmity higher.

The sadness of the story is that Duryodhana was not reformed by that good. Yet Yudhishthira did not leave his dharma. The fruit of a good act lies not in another's change but in the purity of our own mind.

சிந்தனைக்கு

என்னை மிகவும் புண்படுத்தியவரிடம் ஒரு நன்மையைக் கண்டு, அந்த நினைவால் என் கோபத்தைத் தணிக்க முடியுமா?

To reflect on

Can I find one good deed in the person who hurt me most, and let that memory soften my anger?