பெரியபுராணம், திருநாவுக்கரசு நாயனார் புராணம்கடலில் மிதந்த கல்
பெரியபுராணத்திலிருந்து. திருநாவுக்கரசர் (அப்பர்) சமணத்தை விட்டுச் சைவத்துக்குத் திரும்பியதால், பல்லவ மன்னன் சினமுற்றான். சுண்ணாம்புக் காளவாயில் அடைத்தான்; நஞ்சு கலந்த உணவு கொடுத்தான்; மதயானையை ஏவினான். ஒவ்வொரு முறையும் அப்பர் சிவனை நினைத்து உயிர் பிழைத்தார்.
இறுதியில் மன்னன் அவரை ஒரு பெரிய கல்லோடு கட்டி நடுக்கடலில் தள்ளச் செய்தான். கடலில் மூழ்கும் நிலையிலும் அப்பர் அஞ்சவில்லை. “சொற்றுணை வேதியன் சோதி வானவன்... நற்றுணை ஆவது நமச்சிவாயவே” என்று பாடினார்.
அந்தப் பாடலோடு அந்தக் கல் தெப்பம்போல மிதந்தது. கட்டுகள் அவிழ்ந்தன. அலைகள் அவரைக் கரைக்குக் கொண்டுசேர்த்தன; அவர் திருப்பாதிரிப்புலியூர் அருகே கரையேறினார். இந்த அற்புதத்தைக் கேட்ட மன்னனே பின்னர் சைவத்தைத் தழுவினான் என்று பெரியபுராணம் சொல்கிறது.
ஐந்தெழுத்தைச் சிந்தித்தவர்க்கு ஆபத்து இல்லை என்ற ஔவையின் சொல்லுக்கு அப்பரின் வாழ்வே சான்று.
Periya Puranam, life of Thirunavukkarasar (Appar)The Stone That Floated
From the Periya Puranam. When Thirunavukkarasar, known as Appar, left the Jain fold and returned to Shaivism, the Pallava king was enraged. He had him shut in a burning lime kiln, fed poisoned food and charged by a wild elephant. Each time, Appar thought of Shiva and survived.
At last the king had him tied to a great stone and thrown into the middle of the sea. Even as he sank, Appar was not afraid. He sang the hymn that ends each verse, 'the good companion is Namasivaya'.
With that song the stone floated like a raft. His bonds loosened, and the waves carried him to shore, where he landed near Thiruppadiripuliyur. The Periya Puranam says the king himself, hearing of this wonder, later embraced Shaivism.
Appar's life is the proof of Avvaiyar's words: those who keep the five syllables in mind meet no danger.
