மகாபாரதம், ஸ்திரீ பர்வம்காந்தாரியின் சாபமும் கண்ணனின் பதிலும்
மகாபாரதம், ஸ்திரீ பர்வத்திலிருந்து. போர் முடிந்ததும் காந்தாரி போர்க்களத்தில் தன் நூறு மைந்தரின் உடல்களைக் கண்டு கதறினாள். அவள் துயரம் கண்ணன் மேல் சினமாகத் திரும்பியது. “நீ நினைத்திருந்தால் இந்தப் போரைத் தடுத்திருக்கலாம்” என்று கூறி, “முப்பத்தாறு ஆண்டுகளில் உன் குலமும் இப்படியே தமக்குள் அழியும்” என்று சபித்தாள்.
கண்ணன் புன்னகையோடு அந்தச் சாபத்தை ஏற்றார். பின் அமைதியாகச் சொன்னார்: “காந்தாரி, எழுந்திரு; துயரில் மூழ்காதே. இந்த அழிவுக்கு உன் மகன் துரியோதனனின் பொறாமையும் அகந்தையுமே காரணம். அவனை நீ கட்டுப்படுத்தவில்லை. அவன் செய்த தீமைகளையே இப்போது என் மேல் ஏற்றுகிறாய்.”
காந்தாரி மௌனமானாள். பல ஆண்டுகள் விதைத்த தீவினையின் அறுவடையே அந்தப் போர்க்களம். வெறும் பானை பொங்காது; தீய விதை தீய கனியே தரும்.
Mahabharata, Stri ParvaGandhari's Curse and Krishna's Reply
From the Mahabharata, Stri Parva. When the war was over, Gandhari wept on the battlefield over the bodies of her hundred sons. Her grief turned into anger against Krishna. 'You could have stopped this war if you had wished,' she said, and cursed him: 'In thirty-six years your own clan too will destroy itself like this.'
Krishna accepted the curse with a smile. Then he said quietly, 'Rise, Gandhari, do not drown in grief. The cause of this destruction is the envy and arrogance of your son Duryodhana, and you did not restrain him. You are laying his wrongs on me.'
Gandhari fell silent. That battlefield was the harvest of wrongs sown over many years. An empty pot does not boil over, and an evil seed bears only evil fruit.
