Inna Narpathu 9 · கள்ளில்லா மூதூர் களிகட்கு நன்கின்னா – Tamilone

பாடல் 9 · இன்னா நாற்பது · கபிலர்

கள்ளில்லா மூதூர் களிகட்கு நன்கின்னாவள்ளல்க ளின்மை பரிசிலர்க்கு முன்னின்னாவண்மை யிலாளர் வனப்பின்னா வாங்கின்னாபண்ணில் புரவி பரிப்பு

Kallillaa moothoor kalikatku nankinnaa / Vallalka linmai parisilarkku munninnaa / Vanmai yilaalar vanappinnaa vaangkinnaa / Pannil puravi parippu

பொருள்

களியாட்டத்தை நாடுவோருக்குக் கள் இல்லாத ஊர் துன்பம்; பரிசில் நாடும் புலவர்க்கு வள்ளல்கள் இல்லாமை துன்பம்; கொடைத்தன்மை இல்லாதவரின் அழகு துன்பம்; சேணமில்லாத குதிரையில் சவாரி செய்வதும் துன்பமே.

Meaning

For revellers, a town without toddy is painful; for poets who live by gifts, the absence of generous patrons is painful; the good looks of the ungenerous are painful; and riding a horse without a saddle is painful too.

சொற்பொருள் Word by word

கள் இல்லா மூதூர்: an old town without toddy
களிகள்: revellers
வள்ளல்கள்: generous patrons
பரிசிலர்: poets and bards who live by gifts
வண்மை இலாளர்: the ungenerous
வனப்பு: beauty, good looks
பண் இல் புரவி: a horse without saddle and harness
பரிப்பு: riding, being carried

விளக்கம்

முதல் வரி களியாட்டக்காரனின் மனநிலையை அப்படியே சொல்கிறது: கள் இல்லாத ஊர் அவனுக்குத் துன்பம். கபிலர் அதைப் போற்றவில்லை; அப்படிப்பட்டவன் எதைத் துன்பமாக நினைக்கிறான் என்று காட்டுகிறார். இரண்டாம் வரி புலவர்களின் உலகம்: வள்ளல்கள் இல்லாத காலத்தில் பரிசில் நாடிப் பாடும் புலவனின் வாழ்க்கை கடினம்.

மூன்றாம் வரி இப்பாடலின் மையம்: கொடைத்தன்மை இல்லாதவனின் அழகு துன்பம். எவ்வளவு அழகும் செல்வமும் இருந்தாலும், ஈகை இல்லாவிட்டால் அந்த அழகு யாருக்கும் பயன்படாது. நான்காம் வரி சேணமில்லாத குதிரையில் சவாரி செய்வதைச் சொல்கிறது; வேகம் இருக்கும், ஆனால் ஒவ்வொரு அடியும் வலிக்கும்.

ஈகையின் பெருமையை மகாபலியின் வரலாறு காட்டுகிறது. கொடுத்தால் இழப்போம் என்று தெரிந்தும் அவன் கொடுத்தான். இன்று நம்மிடம் உள்ள நேரம், அறிவு, பொருள் எதையும் பகிர்வதே நம் 'வனப்பை' உண்மையான அழகாக்குகிறது.

Explanation

The first line simply reports the reveller's state of mind: to him a town without toddy is misery. Kapilar does not praise it; he shows what such a person counts as sorrow. The second line opens the world of the poets: when there are no generous patrons, the life of a bard who sings for gifts is hard indeed.

The third line is the heart of the verse: the good looks of the ungenerous are painful. However much beauty and wealth one has, without generosity that beauty serves no one. The fourth line pictures riding a horse without a saddle: there is speed, but every stride hurts.

The story of Mahabali shows the glory of giving. He gave even knowing that the gift would cost him everything. Today, sharing whatever we have, whether time, knowledge or wealth, is what turns our outward 'beauty' into true beauty.

ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து

மகாபலியின் மூன்றடி தானம்

ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து. பிரகலாதனின் பேரனான மகாபலி மூவுலகையும் வென்று ஆண்டான். அவன் வள்ளல் தன்மை எங்கும் பேசப்பட்டது; யார் எதைக் கேட்டாலும் இல்லை என்று சொன்னதில்லை. தேவர்களின் நலனுக்காகத் திருமால் அதிதியின் மகனாக வாமனனாக அவதரித்தார்.

மகாபலி ஒரு பெரிய வேள்வி நடத்தியபோது, குடையும் தண்டமும் ஏந்திய சிறிய அந்தணச் சிறுவனாக வாமனன் வந்தார். அவரது ஒளியைக் கண்டு மகிழ்ந்த மகாபலி, "என்ன வேண்டும்? நிலமா, பொன்னா, பசுக்களா?" என்று கேட்டான். "என் கால்களால் அளக்கும் மூன்றடி நிலம் மட்டும் போதும்" என்றார் வாமனன்.

அசுர குரு சுக்கிராச்சாரியார் எச்சரித்தார்: "இவன் சாதாரணச் சிறுவன் அல்ல; திருமாலே. கொடுத்தால் எல்லாவற்றையும் இழப்பாய்." மகாபலி அமைதியாகச் சொன்னான்: "கொடுப்பதாக வாக்களித்துவிட்டேன். இறைவனே கை நீட்டிக் கேட்கும்போது மறுப்பதைவிட இழப்பதே மேல்." நீர் வார்த்துத் தானம் செய்தான். அப்போது வாமனன் விண்ணுற வளர்ந்து, ஓரடியால் பூமியையும், இன்னோரடியால் விண்ணையும் அளந்தார். "மூன்றாவது அடிக்கு இடம் எங்கே?" என்று கேட்டபோது, மகாபலி தலை வணங்கி, "என் தலைமேல் வையுங்கள்" என்றான்.

அவன் ஈகையில் மகிழ்ந்த இறைவன் அவனுக்குச் சுதல உலகை அளித்து, தாமே அவனுக்குக் காவலாக நின்றார். ஈகையுள்ள மனமே உண்மையான வனப்பு.

From the Srimad Bhagavatam

Mahabali's Gift of Three Steps

From the Srimad Bhagavatam. Mahabali, grandson of Prahlada, conquered and ruled the three worlds. His generosity was spoken of everywhere; he had never said no to anyone who asked. For the sake of the devas, Vishnu was born as Vamana, son of Aditi.

When Mahabali held a great sacrifice, Vamana came as a small Brahmin boy carrying an umbrella and a staff. Delighted by his radiance, Mahabali asked, "What do you wish for? Land, gold, cattle?" "Only as much land as I can measure in three steps of my own feet," said Vamana.

Shukracharya, guru of the asuras, warned him: "This is no ordinary boy; he is Vishnu himself. If you give, you will lose everything." Mahabali answered calmly, "I have already promised. When God himself holds out his hand to ask, it is better to lose all than to refuse." He poured the water of the gift. Then Vamana grew until he filled the heavens; with one step he measured the earth, with the second the sky. "Where shall I place the third?" he asked. Mahabali bowed his head: "Place it here, on my head."

Pleased by his generosity, the Lord gave him the realm of Sutala and stood guard at his door himself. A giving heart is the truest beauty.

சிந்தனைக்கு

உங்களிடம் உள்ள எதை (நேரம், அறிவு, பொருள்) இந்த வாரம் யாருடனாவது பகிர்ந்துகொள்ள முடியும்?

To reflect on

What do you have, whether time, knowledge or means, that you could share with someone this week?