மகாபாரதத்திலிருந்து (உத்யோக பர்வம்)கண்ணனின் சமாதானத் தூது
மகாபாரதத்திலிருந்து. பதின்மூன்று ஆண்டு வனவாசம் முடிந்த பின்னும் துரியோதனன் பாண்டவர்களுக்கு நாட்டைத் திருப்பித் தர மறுத்தான். போரைத் தவிர்க்கக் கடைசி முயற்சியாகக் கண்ணனே தூதராக அஸ்தினாபுரம் சென்றார். செல்லும் முன் யுதிஷ்டிரன் சொன்னான்: "முழு நாடும் வேண்டாம்; ஐந்து ஊர்கள் கொடுத்தாலும் போதும். போர் வேண்டாம்."
அரசவையில் கண்ணன் நிதானமாகப் பேசினார்: "துரியோதனா, உறவினர்களுக்குள் போர் இரு தரப்பையும் அழிக்கும். பாண்டவர்கள் உன் சகோதரர்கள். அவர்களுக்கு உரியதைக் கொடு; ஐந்து ஊர்களாவது கொடு. அதுவே உனக்கும் நல்லது." பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர், தாய் காந்தாரி எல்லோரும் அதையே வலியுறுத்தினர். திருதராஷ்டிரனும் மகனை வேண்டினான்.
ஆனால் துரியோதனன் செவிசாய்க்கவில்லை. "ஊசி முனை அளவு நிலமும் போரின்றித் தரமாட்டேன்" என்று சொல்லி அவையை விட்டு வெளியேறினான். அதோடு நிற்காமல், தூதரான கண்ணனையே சிறைப்பிடிக்கச் சதி செய்தான். அப்போது கண்ணன் தம் விசுவரூபத்தைக் காட்டினார். அவையோர் அஞ்சி நடுங்கினர்; பார்வையற்ற திருதராஷ்டிரனுக்கும் அந்தக் காட்சியைக் காணும் பார்வை சில நொடிகள் அருளப்பட்டது.
அதன் பின்னும் துரியோதனன் மாறவில்லை. சமாதானம் தோற்றது; போர் உறுதியானது.
ஒழுக்கமிலாளர்க்கு உறவுரைத்தல் இன்னா; இறைவனே வந்து சொன்னாலும் கேட்க மனமில்லாதவனுக்கு அந்த அறவுரை பயன் தராது.
From the Mahabharata (Udyoga Parva)Krishna's Mission of Peace
From the Mahabharata. Even after the thirteen years of exile were over, Duryodhana refused to return the Pandavas' kingdom. As a last attempt to avert war, Krishna himself went to Hastinapura as envoy. Before he left, Yudhishthira said, "We do not need the whole kingdom. Even five villages will do. Let there be no war."
In the royal court Krishna spoke calmly: "Duryodhana, war between kinsmen will destroy both sides. The Pandavas are your brothers. Give them what is theirs, or at least five villages. That is for your good too." Bhishma, Drona, Vidura and his mother Gandhari all urged the same, and Dhritarashtra pleaded with his son.
But Duryodhana would not listen. "I will not give up even as much land as the point of a needle without a war," he declared, and stormed out of the hall. Worse, he plotted to seize Krishna, the envoy himself. Then Krishna revealed his cosmic form. The assembly trembled, and even the blind Dhritarashtra was granted sight for a few moments to behold it.
Even then Duryodhana did not change. Peace failed, and war became certain.
Counsel to the unprincipled is a sorrow; even when God himself comes to speak it, it brings no fruit to one unwilling to hear.
