Kural 155 · ஒறுத்தாரை ஒன்றாக வையாரே வைப்பர்

சிசுபாலனும் கண்ணனும்

இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் வரும் சிசுபால வதம். சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலன் கண்ணனின் அத்தை மகன். அவன் பிறந்தபோது நான்கு கைகளும் மூன்று கண்களும் உடையவனாக இருந்தான். அவன் தாய் சுருதசிரவை மிகவும் அஞ்சினாள். அப்போது ஒரு அசரீரி, "இவன் தொடப்படும் ஒருவரின் கையால் உறுப்புகள் இயல்பாகும்; பின்னர் அவரே இவனைக் கொல்வார்" என்றது. கண்ணன் குழந்தையைத் தொட்டபோது அவன் இயல்பான வடிவம் பெற்றான். சுருதசிரவை கண்ணனிடம், "என் மகன் தவறு செய்தால் மன்னித்துவிடுங்கள்" என்று வேண்டினாள். கண்ணன் நூறு தவறுகளை மன்னிப்பதாக வாக்களித்தார்.

ஆண்டுகள் கழிந்தன. சிசுபாலன் வளர்ந்து கண்ணனை வெறுக்கத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் கண்ணனை இகழ்ந்து பேசினான். ருக்மிணியை முன்பு சிசுபாலனுக்கு மணம் பேசப்பட்டிருந்தது; கண்ணன் அவளை அழைத்துச் சென்றதால் அவன் வெறி கொண்டான். துவாரகையில் கண்ணன் இல்லாத நேரம் அந்த நகருக்குத் தீ வைத்தான் என்றும் மரபு உண்டு. கண்ணன் ஒவ்வொரு முறையும் பொறுமையாக இருந்தார்.

ராஜசூய யாகத்தில் முதல் மரியாதை கண்ணனுக்கு வழங்கப்பட்டபோது சிசுபாலன் எழுந்து கடுமையாகத் திட்டினான். "இந்த இடையன் ஒரு மன்னனா? பசு மேய்த்தவனுக்கா முதல் மரியாதை?" என்று பலவாறு இகழ்ந்தான். சபையினர் கோபமடைந்தனர். ஆனால் கண்ணன் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். சிசுபாலன் தொடர்ந்து இகழ்ந்தான். எண்ணிப் பார்த்தால் அவன் இகழ்ச்சிகள் நூறைத் தாண்டி விட்டன.

கண்ணன் அப்போது எழுந்து, "நான் உன் தாய்க்குக் கொடுத்த வாக்குப்படி நூறு தவறுகளைப் பொறுத்தேன். நூறு நிறைந்துவிட்டது" என்றார். தம் சக்கரத்தை ஏவி சிசுபாலனை வீழ்த்தினார்.

சிசுபாலனின் செயல்களை எவ்வளவு பொறுத்தும் கண்ணன் அவன் மேல் வஞ்சம் கொள்ளவில்லை. தண்டித்த பின்பும் அவனுக்கு உயர்ந்த பேறு தந்தார் என்று புராணம் சொல்கிறது. சிசுபாலனின் ஒளி கண்ணனிடம் கலந்தது என்று பாரதம் கூறுகிறது. இது கண்ணனின் கருணையைக் காட்டுகிறது.

இன்றும் ஊர்களில் சிசுபாலனை எடுத்துக்காட்டி, 'நூறு தவறுகள் வரை பொறுமை' என்ற சொல்லாடல் வழக்கில் உள்ளது.

கண்ணன் பொறுமை காத்த நேரத்தில் சபையோர் அவரை உயர்வாகப் போற்றினர். வீரமும் வலிமையும் உடையவர் தண்டிக்கும் வாய்ப்பை வைத்துக்கொண்டு பொறுமை காட்டியது அவர் புகழைப் பொன்னாக்கியது. பொறுத்தவர் பொன்போலப் போற்றப்படுவார் என்பதற்கு இது சான்று.

Shishupala and Krishna

This is the slaying of Shishupala from the Sabha Parva of the Mahabharata. Shishupala, king of Chedi, was Krishna's cousin. When he was born he had four arms and three eyes, which frightened his mother Shrutashrava. A heavenly voice declared, "The one by whose touch his extra limbs vanish will also be his slayer." When Krishna touched the baby, he took a normal form. Shrutashrava pleaded with Krishna, "If my son does wrong, forgive him." Krishna promised to forgive a hundred offences.

Years passed. Shishupala grew up to hate Krishna and, on every occasion, spoke insultingly of him. Rukmini had once been proposed to him, and Krishna's taking her away made him furious. Tradition also holds that he set fire to Dvaraka when Krishna was away. Each time Krishna was patient.

When Krishna was given the first honour at the Rajasuya sacrifice, Shishupala rose and abused him fiercely. "Is this cowherd a king? Does one who tended cattle deserve first honour?" The assembly was angry, but Krishna sat quietly. Shishupala kept on, and the insults crossed a hundred.

Then Krishna rose and said, "I bore a hundred faults as I promised your mother. The hundred is complete." He sent his discus and struck Shishupala down.

During the time Krishna held his patience, the assembly honoured him highly. That a powerful man with the means to punish chose forbearance turned his fame into gold. The story testifies that those who forbear are treasured like gold.