பொறையுடைமை

ஆலகாலம் உண்ட சிவன்

இது பாகவத புராணம், விஷ்ணு புராணம், சிவ புராணம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் பாற்கடல் கடைந்த கதை. தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதம் பெற வேண்டி மந்தர மலையை மத்தாகவும் வாசுகி என்ற பாம்பைக் கயிறாகவும் கொண்டு திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தனர். திருமால் ஆமை வடிவில் மலையைத் தாங்கி நின்றார். ஆண்டுக்கணக்காக நடந்த அந்த முயற்சியில் முதலில் அமுதம் வரவில்லை; பல பொருள்கள் வந்தன.

திடீரென்று கடலிலிருந்து ஆலகாலம் என்ற கொடிய விஷம் எழுந்தது. அதன் புகை எட்டுத் திக்கும் பரவியது. தேவர்களும் அசுரர்களும் அதன் வெப்பத்தாலும் நச்சாலும் துடித்தனர். உலகமே அழியும் நிலை உண்டானது. அவர்கள் அச்சத்தோடு கைலாயத்துக்கு ஓடிச் சென்று சிவபெருமானிடம் முறையிட்டனர். "இறைவா, எங்களைக் காப்பாற்றுங்கள்; உலகைக் காப்பாற்றுங்கள்" என்றனர்.

சிவபெருமான் அவர்களின் துயரைக் கண்டு இரங்கினார். அவர் கருணையோடு, "அஞ்ச வேண்டாம், நான் அதைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்" என்றார். அருகில் இருந்த பார்வதி தேவி அவரது முகத்தை நோக்கினார். சிவன் அந்த விஷத்தை உள்ளங்கையில் எடுத்து ஒரே மிடறாகப் பருக முனைந்தார். அவர் அதை விழுங்கினால் அவர் உடலுக்குள் இருக்கும் உலகங்களும் அழியுமோ என்று பார்வதி தேவி அவர் கழுத்தைப் பிடித்தாள் என்று மரபு சொல்கிறது. விஷம் அவர் கழுத்திலேயே தங்கியது. அவர் கண்டம் நீல நிறமாயிற்று. அன்று முதல் அவர் நீலகண்டன் எனப் போற்றப்பட்டார்.

உலகம் காக்கப்பட்டது. ஆனால் அந்த நஞ்சு அவரை எரித்தது. அதன் கொடுமையை அவர் புன்னகையுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்; எவரையும் குறை சொல்லவில்லை; எவரையும் சபிக்கவில்லை. தேவர்களும் அசுரர்களும் மீண்டும் கடைந்தபோது அமுதம் வந்தது. அவர்கள் அதைப் பங்கிடும் போராட்டத்தில் மூழ்கினர். ஆனால் தம் துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொண்டவரை அவர்கள் மறந்தனர். இருப்பினும் சிவன் அமைதியாக இருந்தார்.

இந்தக் கதையில் பார்வதி தேவியின் பங்கும் கவனிக்கத்தக்கது. சிவனின் துன்பத்தைத் தடுக்க அவள் முயன்றது அன்பின் அடையாளம். ஆனால் தன் அன்பால் பிறருடைய துயரையும் தாங்கும் மனம் சிவனுக்கே உரியது. நீல நிறக் கண்டம் அதன் அடையாளம். அதைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு பக்தனும் நினைக்கும் செய்தி: தாங்கும் வலிமையே தெய்வத்தன்மையின் அடையாளம். தமிழகத்தின் ஆலயங்களில் நீலகண்டனுக்கு இன்றும் சிறப்பு வழிபாடு நடப்பதன் காரணம் இதுவே.

தினசரி வாழ்விலும் இந்தப் பாடத்தை நாம் பொருத்தலாம். வீட்டுக்குள் ஒருவர் துன்பத்தை உள்வாங்கிக் கொள்ளும்போது குடும்பம் அமைதியாக இருக்கிறது. தாய் தந்தையர் தம் பிள்ளைகளின் கோபத்தை, முதியோர் தம் சந்ததியினரின் அவசரத்தை, ஆசிரியர் மாணவரின் குறும்பைத் தாங்கிக்கொள்ளும்போதுதான் சமூகம் நிலைபெறுகிறது. ஒவ்வொருவரும் ஒரு சிறிய நீலகண்டராக இருக்கும்போது உலகம் காக்கப்படுகிறது. தம் நஞ்சை மற்றவர்மேல் உமிழாமல் தாமே ஏற்றுக்கொள்ளும் மனம் தான் அமைதியின் அடித்தளம். பழிக்குப் பழி என்ற சுழல் ஓரிடத்தில் நிற்க வேண்டுமானால், யாராவது ஒருவர் அந்த நஞ்சை விழுங்க வேண்டும் என்பதையே இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது.

பாற்கடலைக் கடைந்த முயற்சியின் உண்மையான பாடமும் இதுவே: எந்தப் பெரிய பயனுக்கும் முன்னால் ஒரு நஞ்சு வரும். அதைத் தாங்கத் தயாராக இருப்பவர்களால்தான் அமுதம் எல்லோருக்கும் கிடைக்கிறது. முதலில் வரும் கசப்பைப் பொறுமையுடன் தாங்கினால் பின்னர் இனிமை வந்து சேரும். குடும்பத்தில், சமூகத்தில், நாட்டில் நல்லது நடைபெற வேண்டுமானால் யாராவது ஒருவர் முதலில் அந்த நஞ்சை ஏற்க வேண்டியிருக்கிறது.

நீலகண்டனின் இந்தச் செயலை அறிந்த தேவர்கள் பின்னர் அவருக்கு நன்றி கூறினார்கள் என்றும், சிவராத்திரியன்று அந்த நன்றியை உலகம் இன்றும் நினைவுகூர்கிறது என்றும் மரபு உண்டு. தமக்காகத் துன்பத்தை ஏற்றவரை நினைவில் கொள்வதே நன்றியின் முதல் அடையாளம். அதனால் சிவராத்திரி இரவு விழிப்பும் வழிபாடும் பொறுமைக்கும் தியாகத்துக்கும் தரும் நன்றியாகவும் கருதப்படுகிறது.

இதுபோன்ற பொறுமையை நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு சிறிய அளவில் வளர்க்கலாம். எல்லோரும் பேசும் வேளையில் ஒருவர் அமைதி காக்கும்போது கூட்டம் தணிகிறது. எல்லோரும் ஓடும் வேளையில் ஒருவர் நிதானமாக நடக்கும்போது அச்சம் தணிகிறது. அந்த நிதானமே நமக்கான நீலகண்டம்.

பிறருக்காகத் துன்பத்தைத் தாங்குவது பொறுமையின் உச்சம் என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. தம்மை நோக வைத்தவர்களையும் காக்கும் மனமே தலைசிறந்த பொறை. நிலம் தன்னை அகழ்வோரைத் தாங்குவது போல, சிவபெருமான் உலகம் அளிக்கும் நஞ்சைத் தாங்கினார். அவர் புகழ் இன்றும் ஒவ்வொரு சிவாலயத்திலும் ஒலிக்கிறது.

Shiva Who Drank the Poison

This is the churning of the ocean of milk as told in the Bhagavata Purana, Vishnu Purana and Shiva Purana. The devas and asuras wanted the nectar of immortality, so they used Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope to churn the milky ocean. Vishnu, as a tortoise, bore the mountain on his back. In the years of effort the nectar did not come at first; other things appeared.

Suddenly a deadly poison called Halahala rose from the sea. Its fumes spread in all eight directions. Devas and asuras alike writhed from its heat and venom. The world seemed about to end. In fear they ran to Kailasa and appealed to Shiva: "Lord, save us, save the world."

Shiva saw their distress and took pity. With compassion he said, "Do not fear; I will deal with it." Parvati looked at his face. Shiva took the poison in his palm and prepared to drink it in one draught. The tradition says that since the worlds are within his body, Parvati grasped his throat so that it would not go down. The poison stayed in his throat, which turned blue. From that day he is praised as Neelakantha.

The world was saved, but the poison burned him. He accepted its cruelty with a smile and blamed no one, cursed no one. When the devas and asuras went back to churning, the nectar emerged, and they became absorbed in the struggle to divide it. They forgot the one who had borne their suffering, yet Shiva remained calm.

Parvati's part in the story is worth noting too. Her attempt to protect Shiva is a sign of love. But the heart that bears others' suffering out of love is Shiva's own. The blue throat is the sign, and every devotee who sees it remembers: the strength to bear is the sign of divinity. This is why Neelakantha is still worshipped in a special way in the temples of Tamil Nadu.

We may apply the lesson to daily life. A household stays at peace when one person absorbs a sorrow instead of passing it on. Society stands when parents bear their children's temper, the old bear the haste of the young, and a teacher bears a pupil's mischief. When each of us is a little Neelakantha, the world is protected. The mind that swallows its own poison rather than spitting it on others is the foundation of peace. If the cycle of retaliation is to stop somewhere, someone must swallow the poison, and this is what the story teaches.

This story shows that to endure suffering for the sake of others is the peak of forbearance. A heart that protects even those who have caused it pain is the finest porai. As the earth bears those who dig into it, Shiva bore the poison the world produced. His fame still resounds in every Shiva temple.