Kural 159 · துறந்தாரின் தூய்மை உடையர் இறந்தார்வாய்

பரதனின் பொறுமை

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் வரும் பரதனின் கதை. தசரதர் இறந்தபோது பரதன் தாய்மாமன் வீட்டிலிருந்தான். செய்தி கேட்டு அயோத்தி திரும்பிய அவன், கைகேயி செய்த செயலை அறிந்து பெரும் அதிர்ச்சியடைந்தான். அவன் தாயிடம், "நீ என் தாய் அல்ல, பகைவி" என்று கடுமையாகப் பேசினான். தானே ஆட்சி ஏற்க மறுத்துவிட்டான். இராமனைக் காட்டிலிருந்து அழைத்து வர முடிவு செய்தான்.

அவன் தன் படையோடும் குடிமக்களோடும் காட்டுக்குப் புறப்பட்டான். வழியில் கங்கைக் கரையில் குகன் என்ற வேடர் தலைவன் அவனைக் கண்டு ஐயம் கொண்டான். "இவ்வளவு பெரிய படையுடன் வருபவன் இராமனுக்குத் தீங்கு நினைப்பவனாக இருக்கலாம்" என்று எண்ணி, தன் ஆட்களை எதிர்க்கத் தயார் செய்தான். பரதன் அதைக் கேள்விப்பட்டு, அவனிடம் தானே நேரில் சென்று தன் நோக்கத்தை விளக்கினான்.

சித்திரகூடத்தில் இராமன் குடிலை நெருங்கியபோது அவன் படை எழுப்பிய புழுதியைக் கண்ட இலட்சுமணன் மிகுந்த சினம் கொண்டான். "பரதன் படையுடன் வருகிறான். நம்மைக் கொல்ல வருகிறான். அரசு பெற்றும் ஆசை தணியாதவன்" என்று அவன் வில்லை எடுத்துக்கொண்டு கடுமையாகப் பேசினான். இராமன் அவனை அமைதிப்படுத்தினான்.

பரதன் இராமனின் முன் வந்து விழுந்து அழுதபோது, இராமன் அவனை அணைத்தான். ஆனால் இதற்கு முன்பே பரதன் கேட்டவை கடுஞ்சொற்கள். தாய் செய்த தவற்றுக்காக அவனுக்கு எத்தனை பழிச்சொற்கள்! சிலர் அவனைச் சந்தேகித்தனர்; சிலர் அவன் தாயைத் திட்டினர். ஆனால் பரதன் ஒரு சொல்லுக்கும் எதிர்த்துப் பேசவில்லை. அவன் மனம் தன் சொந்தத் துயரத்தாலும் தாய் செய்த செயலுக்கு வருத்தத்தாலும் நிறைந்திருந்தது.

இராமன் பரதனைக் கண்டு அணைத்தபோது, அவன் அனுபவித்த பழிச்சொற்களை எல்லாம் அறிந்து கண்ணீர் விட்டான் என்று கூறப்படுகிறது. பரதனின் பொறுமை இராமனின் மனத்தை எவ்வளவு தொட்டது என்பதை அது காட்டுகிறது. தன் தாய் செய்த தவற்றுக்காகத் தானே பழி ஏற்ற பரதன், துறவிகளுக்கு இணையான தூய்மையை அடைந்தான். அவன் நந்திக்கிராமத்தில் வாழ்ந்த எளிய வாழ்வு அதற்குச் சான்று.

இராமன் மறுத்தபோது, பரதன் இராமனின் பாதுகைகளை வேண்டிப் பெற்றுக்கொண்டான். பதினான்கு ஆண்டுகள் நந்திக்கிராமத்தில் துறவு வாழ்வு நடத்தினான். அவன் கடுஞ்சொற்களைத் தாங்கிய பொறுமை, துறவிகளைவிடத் தூய்மையானது என்று பெரியோர் போற்றுகின்றனர்.

Bharata's Patience

This is the story of Bharata from the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. When Dasharatha died, Bharata was at his maternal uncle's house. Returning to Ayodhya on hearing the news, he learnt what Kaikeyi had done and was deeply shocked. He spoke sternly to his mother: "You are not my mother, you are my enemy." He refused to accept the kingdom and resolved to bring Rama back from the forest.

He set out for the forest with his army and the citizens. On the bank of the Ganga, Guha, the chief of the hunters, saw him and grew suspicious. "One who comes with so great an army may intend harm to Rama," he thought, and prepared his men to resist. Bharata, hearing of this, went personally to Guha and explained his purpose.

As the army neared Rama's hut at Chitrakuta, Lakshmana saw the dust it raised and became furious. "Bharata comes with an army. He comes to kill us. He has the kingdom and is still not satisfied," he said harshly, taking up his bow. Rama calmed him.

When Bharata came before Rama and fell weeping, Rama embraced him. But Bharata had already heard many harsh words: so many taunts because of his mother's act! Some doubted him, some abused his mother. Yet Bharata answered not a word. His mind was full of his own grief and his sorrow for what his mother had done.

When Rama refused to return, Bharata begged for his sandals and took them. For fourteen years he lived an ascetic life at Nandigrama. The elders praise the patience with which he bore harsh words as purer than that of ascetics.