Kural 177 · வேண்டற்க வெஃகியாம் ஆக்கம் விளைவயின்

துரியோதனனின் கசப்பான அறுவடை

இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்திலும் பின் வரும் பர்வங்களிலும் சொல்லப்படும் துரியோதனனின் கதை. யுதிஷ்டிரன் இராஜசூய வேள்வியை சிறப்பாக நடத்தி இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் பெருஞ்செல்வத்தோடு விளங்கினான். மயன் கட்டிய அற்புத மண்டபம் அவர்களின் செல்வத்தைக் காட்டியது. அதைக் காணச் சென்ற துரியோதனன் மனம் எரிந்தது. தரை என நினைத்துக் குளத்தில் வீழ்ந்தும், குளம் என நினைத்துத் தரையில் தடுமாறியும் அவன் அவமானப்பட்டான் என்று கதை கூறுகிறது. அந்த அவமானமும் பாண்டவர்களின் வளமும் அவன் பொறாமையையும் ஆசையையும் தூண்டின.

அஸ்தினாபுரம் திரும்பிய துரியோதனன் தன் மாமன் சகுனியிடம், "பாண்டவர்களின் செல்வம் என் கண்ணைக் குத்துகிறது. அதை எனக்கு எடுத்துத் தரவேண்டும்" என்றான். சகுனி வழக்கமான போர் வழியை நாடாமல் சூதாட்டத்தை நாடினான். வஞ்சகமாகப் பகடையை உருட்டி யுதிஷ்டிரனின் செல்வம், நாடு, தம்பிகள், திரௌபதி எல்லாவற்றையும் வென்றான். இந்திரப்பிரஸ்தம் துரியோதனன் கைக்குச் சென்றது. பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசமும் ஓராண்டு அஞ்ஞாதவாசமும் செல்ல நேர்ந்தது.

அந்தச் செல்வம் துரியோதனனுக்கு மகிழ்ச்சி தந்ததா? அவன் அரண்மனை எப்போதும் அச்சத்தால் சூழ்ந்திருந்தது. திரௌபதியை அவமதித்த பழி அவன் மேல் படிந்தது. வனவாசம் முடிந்து பாண்டவர்கள் திரும்பியபோது நாட்டைத் திருப்பிக் கொடுக்க அவன் மறுத்தான். கண்ணன் தூது வந்து ஐந்து ஊர்களாவது தரும்படி கேட்டார். "ஊசிமுனை நிலமும் தரமாட்டேன்" என்று துரியோதனன் அடம் பிடித்தான்.

விளைவு குருக்ஷேத்திரப் போர். அவன் நூறு தம்பிகளும், பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் போன்ற நண்பர்களும் மடிந்தனர். இறுதியில் தொடை முறிந்து குளத்தருகே வீழ்ந்து கிடந்தான். 'அறுவடை நேரத்தில் வரும் பயன்' என்பது அவனுக்கு இத்தகைய கசப்பாக அமைந்தது.

இந்தக் கதையில் துரியோதனனுக்குப் பலமுறை திருந்த வாய்ப்பு வந்தது. விதுரர் அறிவுரை சொன்னார்; காந்தாரி தன் மகனைத் தடுத்தாள்; திருதராஷ்டிரன் சில நேரம் தயங்கினான். பீஷ்மரும் கண்ணனும் சமாதானம் பேசினர். ஆனால் தன் ஆசையை விட மனம் இல்லாதவன் எந்த அறிவுரையையும் ஏற்கமாட்டான். ஒவ்வொரு எச்சரிக்கையையும் அவன் புறக்கணித்தான்.

போர் முடிந்தபின் அரண்மனைகளில் நிறைந்தது கண்ணீரே. காந்தாரி தன் நூறு மகன்களுக்காக அழுதாள். வெற்றி பெற்ற பாண்டவர்களும் உறவுகளை இழந்த துயரத்தில் மூழ்கினர். தவறான வழியில் தொடங்கிய ஆசை எவ்வளவு பெரிய துயரத்தில் முடியும் என்பதற்கு மகாபாரதமே ஒரு காவியச் சான்றாக நிற்கிறது.

வஞ்சகத்தால் பெற்ற செல்வத்தை அவன் எப்போதும் நிம்மதியாக அனுபவிக்கவில்லை. அவன் விரும்பிய ஆக்கம் அவன் குடும்பம், நட்பு, நாடு எல்லாவற்றையும் இழக்கச் செய்தது.

Duryodhana's Bitter Harvest

This is the story of Duryodhana told in the Sabha Parva of the Mahabharata and the parvas that follow. Yudhishthira performed the Rajasuya sacrifice with great splendour and shone with vast wealth at Indraprastha. The marvellous hall built by Maya displayed their prosperity. When Duryodhana went to see it, his mind burned. The story says that he took floor for water and water for floor, stumbling and falling, and was humiliated. That humiliation and the Pandavas' prosperity inflamed his envy and greed.

Returning to Hastinapura, Duryodhana told his uncle Shakuni, "The Pandavas' wealth pricks my eyes. You must take it and give it to me." Shakuni did not choose the path of open war but of gambling. With deceitful dice he won Yudhishthira's wealth, kingdom, brothers and Draupadi. Indraprastha went to Duryodhana. The Pandavas had to go into twelve years of forest exile and one year of incognito life.

Did that wealth bring Duryodhana joy? His palace was always surrounded by fear. The disgrace of insulting Draupadi lay on him. When the Pandavas returned after their exile, he refused to give back the kingdom. Krishna came as envoy and asked for just five villages. Duryodhana stubbornly said, "Not even land the size of a needle's point."

The result was the Kurukshetra war. His hundred brothers and friends like Bhishma, Drona and Karna perished. At last he lay fallen by a pool with a broken thigh. The 'fruit at the time of yield' was this bitter for him.

He never enjoyed in peace the wealth he had won by deceit. The gain he wanted made him lose family, friendship and kingdom.