Kural 180 · இறலீனும் எண்ணாது வெஃகின் விறல்ஈனும்

இராமனின் வெற்றியும் விபீஷணனின் முடிசூட்டும்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் சொல்லப்படும் இராமனின் வெற்றிக் கதை. இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து சென்றபோது அவனுக்கு எண்ணிப் பார்க்கும் நிதானம் இருந்திருந்தால் அழிவு வந்திருக்காது. தன் ஆசைக்கு அடிமையாகி, தம்பி விபீஷணன், மனைவி மண்டோதரி, அமைச்சர்கள் அனைவரின் அறிவுரையையும் அவன் புறக்கணித்தான். 'எண்ணாது வெஃகின் இறல் ஈனும்' என்பதற்கு அவன் வாழ்க்கை நேரடிச் சான்று. அவன் அழிவு இலங்கை முழுவதையும் அழித்தது.

அதற்கு எதிர்முனையில் இராமன் நிற்கிறான். இராமன் அரசைத் துறந்து வனம் சென்றவன். தந்தையின் சொல்லுக்காக முடிசூட வேண்டிய நாளில் அதை விட்டுவிட்டுக் காடு சென்றான். எதையும் விரும்பாத அவன் உள்ளம்தான் அவனுடைய உண்மையான பலம். அவனுக்கு அரசு வேண்டும் என்ற வேட்கை இல்லை; அறம் நிலைக்க வேண்டும் என்பதே நோக்கம்.

அவன் இலங்கையின் மீது படையெடுத்து வந்து இராவணனை வென்றான். இலங்கை பொன்மயமான நகரம் என்று அறியப்பட்டது. அங்குள்ள செல்வங்களும் அரண்மனைகளும் ஆயுதக் கிடங்குகளும் இராமன் கையில் வந்தன. ஆனால் அவன் அவற்றில் எதையும் தனக்கெனக் கொள்ளவில்லை. தன்னை நாடி அடைக்கலம் வந்தபோதே இராமன் விபீஷணனுக்கு இலங்கையின் அரசைத் தருவதாக வாக்களித்திருந்தான். போர் முடிந்ததும் அந்த வாக்கை நிறைவேற்றி, விபீஷணனுக்கு முடிசூட்டினான்.

இராமன் அயோத்தி திரும்பியபோது தன்னுடன் இலங்கையின் செல்வத்தில் ஒன்றையும் கொண்டுவரவில்லை என்று மரபு சொல்கிறது. தன் தாய்நாட்டில் இருக்கும் எளிமையே அவனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. அவனுடைய இந்த விரும்பாமை அவனுக்கு உலகம் முழுவதும் புகழைத் தந்தது. இன்றும் நாம் 'இராம ராஜ்யம்' என்று அவனது ஆட்சியை நீதியின் அடையாளமாகப் போற்றுகிறோம்.

இராமனின் இந்தப் பண்பைப் பரதனும் பகிர்ந்தான். அயோத்தியின் அரசு தன் கைக்கு வந்தபோதும் அவன் இராமனின் பாதுகைகளை அரியணையில் வைத்து அவற்றின் பெயரால் ஆண்டான். பிறர் உரிமையை மதிக்கும் இந்தக் குடும்பப் பண்பே இராமாயணத்தை நீதியின் காவியமாக்குகிறது.

விபீஷணன் முடிசூட்டப்பட்டபோது இராமன் அவனுக்கு ஒரு அறிவுரையும் தந்தான்: 'அறத்தோடு ஆள்; பிறர் உடைமையை விரும்பாதே.' இவ்வாறு வெற்றியாளன் அரசை எடுத்துக்கொள்ளாமல் அறத்தை மட்டும் விட்டுச் சென்றான்.

வெற்றி பெற்ற பின் ஒருவன் எதைச் செய்கிறான் என்பதே அவன் குணத்தை அளக்கிறது. இராமன் வெற்றியின் பின் கொள்ளையைத் தேடவில்லை; நீதியையே நிலைநாட்டினான்.

இராவணன் பிறர் மனைவியையும் செல்வத்தையும் விரும்பி அழிந்தான்; இராமன் வெற்றி கொண்ட நாட்டையும் விரும்பாமல் புகழடைந்தான். ஒரே கதையில் இரு குறள் பகுதிகளும் நேருக்கு நேர் நிற்கின்றன.

Rama's Victory and Vibhishana's Coronation

This is the story of Rama's victory told in the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. When Ravana carried off Sita, had he possessed the composure to think, ruin would not have come. Enslaved by his desire, he ignored the counsel of his brother Vibhishana, his wife Mandodari and all his ministers. His life is direct proof of 'ennaadhu veqkin iral eenum'. His fall destroyed the whole of Lanka.

At the opposite pole stands Rama. Rama left the kingdom and went to the forest. On the very day he was to be crowned, he gave it up for his father's word and went to the wilderness. His mind that desired nothing was his true strength. He had no hunger for kingship; his aim was for dharma to stand.

He marched against Lanka and defeated Ravana. Lanka was known as a golden city. Its riches, palaces and armouries came into Rama's hands. But he took none of them for himself. Even when Vibhishana had come seeking refuge, Rama had promised him the kingdom of Lanka. When the war ended he fulfilled that promise and crowned Vibhishana.

When Rama returned to Ayodhya, the tradition says, he brought not one thing of Lanka's wealth with him. The simplicity of his own motherland was enough for him. This non-desire of his won him fame throughout the world. Even now we honour his rule as 'Rama Rajya', a sign of justice.

Ravana perished desiring another's wife and wealth; Rama gained renown by not desiring even a conquered kingdom. In one story the two halves of the verse stand face to face.