தான இடும்புசெயு மோகினி இடாகினி தரித்த வேதாள பூதம்சருவ சூனியமுமங்கிரியினாலுதறித் தடிந்து சந்தோட முறவேகோனாகி மகவானும் வானாள வானாடர் குலவு சிறை மீள அட்டகுலகிரிகளசுரர் கிளை பொடியாக வெஞ்சிறைகள் கொட்டி எட்டிக் கூவுமாம்மானாகமக்கறுகு மானுடையன் நிர்த்தமிடு மாதேவனற் குருபரன்வானீரமவனியழல் காலாய் நவக் கிரகம் வாழ்நாளனைத்துமவனாம்சேனா பதித் தலைவன் வேதாவினை சிறைசெய் தேவாதி கட் கரசு கட்டேனான மைக்கடலின் மீனானவற் கினியன் சேவற் திருத் துவஜமே
Thaana itumpuseyu moakini itaakini thariththa vaethaala pootham / Saruva sooniyamumangkiriyinaalutharith thatinthu santhoata muravae / Koanaaki makavaanum vaanaala vaanaatar kulavu sirai meela atta / Kulakirikalasurar kilai potiyaaka venjiraikal kotti ettik koovumaam / Maanaakamakkaruku maanutaiyan nirththamitu maathaevanar kuruparan / Vaaneeramavaniyazhal kaalaay navak kirakam vaazhnaalanaiththumavanaam / Saenaa pathith thalaivan vaethaavinai siraisey thaevaathi kat karasu kat / Taenaana maikkatalin meenaanavar kiniyan saevar thiruth thuvajamae
தீமை செய்யும் மோகினி, டாகினி, வேதாளம், பூதம், எல்லாவகைச் சூனியமும் ஆகியவற்றைக் காலால் உதறிக் கொன்று, மகிழ்ச்சி பெருக, இந்திரன் தலைவனாகி விண்ணுலகை ஆளவும், தேவர்கள் சிறை மீளவும், எட்டு மலைகளும் அசுரர் கூட்டமும் பொடியாகக் கொடிய சிறகுகளைக் கொட்டி எட்டிக் கூவும் சேவல். மானும் பாம்பும் அறுகும் அணிந்து நடனமாடும் மகாதேவனுக்கு நல்ல குருவானவன்; வானம், நீர், மண், நெருப்பு, காற்று, நவக்கிரகங்கள், வாழ்நாள் எல்லாமும் அவனே; சேனாபதித் தலைவன்; பிரமனைச் சிறைசெய்தவன்; தேவர்களின் அரசன்; கரிய கடலில் மீனாக அவதரித்த திருமாலுக்கு இனியவனின் சேவற் திருக்கொடியே!
The rooster that kicks away and kills the harmful mohinis, dakinis, vetalas, bhutas and every kind of sorcery, and stretches up and crows, beating its fierce wings, so that joy abounds, Indra rules heaven as lord again, the gods are freed from prison, and the eight mountains and the asura hosts are crushed to dust. O holy rooster banner of the good guru to Mahadeva, who dances wearing the deer, the serpent and arugu grass; who is himself sky, water, earth, fire and wind, the nine planets and the whole span of life; the supreme commander; who imprisoned Brahma; king of the gods; dear to Vishnu, who became a fish in the dark sea!
ஐம்பூதங்களும் நவக்கிரகங்களும் வாழ்நாளும் அவனே என்றால், கிரக தோஷம் பற்றிய அச்சம் எதற்கு? அலங்காரத்தின் 'நாள் என் செயும்' பாடலின் அதே உறுதி இங்கும் ஒலிக்கிறது.
If the five elements, the nine planets and life itself are all him, why fear planetary afflictions? The same assurance as the Alankaram's 'what can the day do?' rings here.
மன்னன் சத்யவிரதன் ஆற்றில் கை கழுவும்போது ஒரு சிறு மீன் அவன் கையில் வந்து, "என்னைக் காப்பாற்று" என்றது. அவன் அதைக் குடத்தில் இட்டான்; அது வளர்ந்தது; குளத்தில், ஏரியில், கடலில் இட்டான்; அது கடலளவு வளர்ந்தது. அது திருமால் என்று உணர்ந்தான். பிரளயம் வந்தபோது மீன் வடிவத் திருமால் அவன் படகையும், முனிவர்களையும், வேதங்களையும், உயிர் விதைகளையும் காத்தார். சிறியதைக் காத்தவனை, பெரியது காத்தது.
As King Satyavrata washed his hands in a river, a tiny fish came into his palm and said, 'Save me.' He put it in a pot; it grew; he put it in a pond, a lake, the sea; it grew as large as the sea. He realised it was Vishnu. When the great flood came, Vishnu in the form of a fish protected his boat, the sages, the Vedas and the seeds of life. The one who protected the small was protected by the Great.
நாள், கிரகம் பற்றிய எந்த அச்சத்தை விட்டுவிடலாம்?
Which fear about days or planets could you let go?