Kural 329 · கொலைவினைய ராகிய மாக்கள் புலைவினையர்

பாண்டுவும் மான் தம்பதியும்

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வம் பாண்டுவின் வேட்டையைச் சொல்கிறது. பாண்டு திருதராஷ்டிரனின் தம்பி; ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரசன். வீரத்திலும் வில்லாற்றலிலும் சிறந்தவன். அவன் தன் மனைவியர் குந்தி, மாத்ரி ஆகியோருடன் இமயமலைச் சாரலில் வனத்தில் வேட்டைக்குச் சென்றான்.

ஒருநாள் வனத்தில் அவன் இரு மான்கள் இணைந்திருப்பதைக் கண்டான். அவற்றைக் குறிவைத்து அம்பு எய்தான். அம்பு பாய்ந்ததும் அந்த மான் மனிதக் குரலில் பேசியது. அது கிந்தமன் என்ற முனிவர். தம் மனைவியுடன் மான் வடிவில் கூடியிருந்தபோது பாண்டுவின் அம்பு பாய்ந்து இறக்க நேர்ந்தது என்று கூறினார்.

கிந்தமன் அரசனை நோக்கிக் கடுமையாகப் பேசினார்: 'அரசே, நீ ஒரு பெரும் குலத்தில் பிறந்தவன். இத்தகைய கொடிய செயலை எப்படிச் செய்தாய்? இணைந்திருந்த உயிர்களைக் கொன்றது கொலையை விட மேலான இழிவு. நீயும் உன் மனைவியுடன் கூடும் தருணத்தில் இறப்பாய் என்று சபிக்கிறேன்.' இவ்வாறு கூறி அவர் இறந்தார்.

பாண்டு பெரும் துயரமடைந்தான். தன் செயலுக்குப் பெரும் நாணமும் வருத்தமும் கொண்டான். அரசையும் இன்பங்களையும் துறந்து, காட்டில் தவ வாழ்வை மேற்கொண்டான். அவன் தன் மனைவியர்களோடும் ஆடம்பரத்தை நீக்கி வாழ்ந்தான். அந்தச் சாபம் அவனுக்குப் பிள்ளைகளைப் பெறுவதையும் தடுத்தது. பின்னர் குந்தியின் வரத்தால் ஐந்து பாண்டவர்கள் பிறந்தனர் என்பது நமக்குத் தெரிந்த கதை.

இறுதியில் பாண்டு சாபத்தின் படியே மாத்ரியை நெருங்கிய கணத்தில் இறந்தான். 'கொலைவினைய ராகிய மாக்கள் புலைவினையர்' என்ற குறளின் உண்மை இங்கே வெளிப்படுகிறது. ஒரு வேட்டையில் செய்த கொலை, அரசனின் வாழ்வையே மாற்றியது. கொலையின் இழிவை அவன் தானே உணர்ந்து அரசையும் விட்டான்.

பாண்டுவின் கதை நமக்கு ஒரு முக்கியப் பாடத்தைத் தருகிறது: ஒரு கணநேரச் செயல் வாழ்நாள் முழுவதையும் மாற்றிவிடக்கூடும். அரசனாக அவன் வேட்டையாடுவது அக்காலத்தில் வழக்கமான செயலாகவே கருதப்பட்டது; அவன் தீய நோக்கம் கொண்டவன் அல்லன். ஆயினும் விளைவு மிகக் கடுமையாக இருந்தது. இதிலிருந்து நாம் அறிவது, நோக்கம் நல்லதாக இருந்தாலும் உயிருக்குத் தீங்கு செய்யும் செயலின் விளைவு எதிர்பாராத துயரத்தைத் தரலாம் என்பதே.

அந்த முனிவர் இட்ட சாபத்தின் காரணமாகப் பாண்டு தன் அரசையும் இல்லற வாழ்வையும் விட்டுக் காட்டுக்குச் சென்றான் என்று மரபு கூறுகிறது. அவன் தன் செயலுக்காக வருந்தினான் என்பதும் கதையின் ஒரு பகுதி.

இக்கதையைக் குறளுடன் இணைத்துப் பார்த்தால், உயிர்களை வருத்தும் தொழில் மனிதனை எவ்வளவு உயர்ந்தவனாக இருந்தாலும் தாழ்த்திவிடும் என்பதே மையச் செய்தி.

Pandu and the Mating Deer

The Adi Parva of the Mahabharata describes Pandu's hunt. Pandu was the younger brother of Dhritarashtra and king of Hastinapura. He was excellent in valour and archery. He went hunting in the forest on the slopes of the Himalayas with his wives Kunti and Madri.

One day in the forest he saw two deer coupled together. He aimed at them and shot an arrow. When the arrow struck, the deer spoke in a human voice. He was a sage named Kindama. He said he had been united with his wife in the form of a deer, and Pandu's arrow struck and killed him.

Kindama spoke sternly to the king: "O king, you were born in a great line. How could you do such a cruel act? Killing creatures in union is a baseness beyond killing. I curse you that you too will die at the moment of union with your wife." Saying this, he died.

Pandu was greatly grieved. He felt great shame and regret for his deed. He gave up kingdom and pleasures and took up an ascetic life in the forest. He lived with his wives free of luxury. That curse also prevented him from fathering children. Later, by Kunti's boon, the five Pandavas were born, as we know.

At last Pandu died at the moment he approached Madri, according to the curse. The truth of "Those who do killing are doers of base deeds" shows here. A killing done in one hunt changed the king's whole life. He himself realised the baseness of killing and gave up the kingdom.