Kural 328 · நன்றாகும் ஆக்கம் பெரிதெனினும் சான்றோர்க்குக்

குறள் 328 · கொல்லாமை · Not killing

நன்றாகும் ஆக்கம் பெரிதெனினும் சான்றோர்க்குக்கொன்றாகும் ஆக்கங் கடை.

Nandraakum Aakkam Peridheninum Saandrorkkuk / Kondraakum Aakkang Katai

They may say, Sacrifices gain for a man many blessings: but to the pure in heart the blessings that are earned by killing are an abomination.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நன்மை தரும் செல்வம் மிகப் பெரிதாயினும், கொலை செய்து வரும் செல்வத்தைச் சான்றோர் இழிவாகக் கருதுவர்.

Meaning

Even if the wealth is great and seems to bring good, wealth that comes by killing is the lowest thing to the noble.

சொற்பொருள் Word by word

நன்றாகும்: that brings good
ஆக்கம்: wealth, gain
பெரிதெனினும்: even if great
சான்றோர்க்கு: to the noble
கொன்றாகும் ஆக்கம்: wealth that comes by killing
கடை: lowest

விளக்கம்

இக்குறள் செல்வத்தையும் கொலையையும் ஒப்பிடுகிறது. 'நன்றாகும் ஆக்கம் பெரிதெனினும்' என்பது நன்மையைத் தருவதாகத் தோன்றும் செல்வம், அதுவும் மிகப் பெரிதாக இருந்தாலும். ஆனால் 'கொன்றாகும் ஆக்கம்' அதாவது ஓர் உயிரைக் கொன்று வரும் செல்வம், 'சான்றோர்க்குக் கடை' அதாவது சான்றோர்க்கு இழிவானது, ஏற்கத்தகாதது.

இங்கே 'கடை' என்பது கடைசி நிலை, இழிந்த நிலை. சான்றோர் அத்தகைய செல்வத்தை எவ்வளவு பெரிதாயினும் தள்ளிவிடுவர். 'நன்றாகும்' என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது: அந்தச் செல்வம் வெளிப்பார்வைக்கு நன்மையையே தருவதாகத் தோன்றலாம்; வறுமையைப் போக்கும், புகழைத் தரும், உறவுகளுக்கு உதவும். ஆயினும் அதன் அடிப்படையில் கொலை இருந்தால் அது இழிந்ததே.

இது முந்தைய குறளின் கருத்தின் தொடர்ச்சி. அங்கே தன் உயிரைவிடப் பிற உயிர் மதிப்பு என்று கூறினார்; இங்கே தன் செல்வத்தைவிடப் பிற உயிர் மதிப்பு என்று கூறுகிறார். செல்வம் வாழ்வை மேம்படுத்தினாலும் கொலை வழியில் வந்தால் அது சான்றோரின் பார்வையில் இழிவே. சான்றோரின் அளவுகோல் செல்வத்தின் அளவில் அல்ல, அது வந்த வழியின் தூய்மையில்.

இன்றைய உலகில் நேரடியான கொலையால் மட்டுமல்ல, பிறர் உயிரை, வாழ்வை, சூழலை அழிக்கும் தொழில்களாலும் செல்வம் சேர்கிறது. அத்தகைய வழிகளிலிருந்து வரும் ஆதாயத்தை ஏற்பதற்கு முன் இக்குறள் நம்மை நிறுத்திச் சிந்திக்க வைக்கிறது. சான்றோர் கடை என்று கருதும் செல்வத்தை நாமும் மறுக்கலாம்.

இக்குறளில் 'சான்றோர்' என்ற சொல்லுக்கு முதன்மை உண்டு. சாதாரண மனிதன் பெரும் ஆதாயத்தைக் கண்டால் அதற்காகத் தன் நெறியை விட்டுவிடக்கூடும். ஆனால் சான்றோர் ஆதாயத்தின் அளவால் அன்றி, அதன் வழியால் அதை மதிப்பிடுகிறார்கள். கொலையின் மூலம் வந்த செல்வம் எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும் அது இழிந்ததே என்பது அவர்கள் கருத்து. 'கடை' என்றால் கீழ்மை; அதாவது அத்தகைய ஆக்கம் தாழ்ந்த நிலையைச் சேர்ந்தது. இந்த உறுதியைத்தான் வள்ளுவர் சான்றாண்மையின் அடையாளமாகக் காட்டுகிறார். வெற்றி பெற்றும் மனம் நிறையாத நிலையை இக்குறள் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

Explanation

This couplet compares wealth and killing. Nandraagum aakkam perithenum means wealth that appears to bring good, even if it is very great. But kondraagum aakkam, wealth that comes by killing a life, is saandrorkkuk kadai, the lowest to the noble, unacceptable.

Kadai here means the last, the degraded state. The noble push away such wealth however great. The word nandraagum deserves attention: such wealth may appear to bring good; it removes poverty, brings fame and helps relatives. Yet if killing is at its base, it is degraded.

It continues the idea of the previous couplet. There he said another's life is worth more than one's own life; here he says another's life is worth more than one's wealth. Though wealth improves life, if it comes by the way of killing it is lowly in the eyes of the noble. The measure of the noble is not the amount of wealth but the purity of the path by which it came.

In today's world wealth is gathered not only through direct killing but through trades that destroy others' lives, livelihoods and surroundings. Before accepting gain from such ways, this couplet makes us stop and think. We too can refuse the wealth that the noble consider lowest.

கதை

யுதிஷ்டிரனின் துயரம்

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வம் குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பிறகு நடந்தவற்றைச் சொல்கிறது. பதினெட்டு நாள் போர் முடிந்தது. பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்றனர். ஆனால் அவர்களுடைய வெற்றி மிகப் பெரிய இழப்புகளோடு வந்தது. கோடிக்கணக்கான வீரர்கள் மடிந்தனர். பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன், அபிமன்யு, திரௌபதியின் மகன்கள் எனப் பலரும் இல்லை. யுதிஷ்டிரன் அரியணையில் ஏற வேண்டிய நிலை.

ஆனால் யுதிஷ்டிரன் வெற்றியில் மகிழ்ச்சி அடையவில்லை. அவன் துயரத்தில் மூழ்கினான். 'நான் என் உறவினர்களையும் குருமார்களையும் கொன்று பெற்ற அரசு எனக்கு என்ன மகிழ்ச்சி தரும்? இந்த அரசை நான் வேண்டவில்லை; காட்டுக்குச் சென்று தவம் செய்வேன்' என்று கூறினான். அவன் தம் தம்பிகளிடமும் திரௌபதியிடமும் இந்த எண்ணத்தைத் தெரிவித்தான்.

அர்ஜுனன், பீமன், நகுலன், சகாதேவன், திரௌபதி எல்லோரும் அவனை வற்புறுத்தி அரசை ஏற்கும்படி கேட்டனர். வியாசர், கிருஷ்ணன், நாரதர் ஆகியோரும் உபதேசம் செய்தனர். ஆனால் யுதிஷ்டிரனின் மனம் இணங்கவில்லை. அவன் குருக்ஷேத்திரத்தில் வீழ்ந்தவர்களைப் பார்த்து, 'இவர்களின் குருதியால் வந்த செல்வம் ஏற்கத்தக்கதா?' என்று கேட்டான்.

இறுதியில் அம்புப் படுக்கையில் இருந்த பீஷ்மரிடம் சென்று அறவுரை பெற்ற பிறகே அவன் மனம் தெளிந்தது. அவன் கடமையாக அரசை ஏற்றுக்கொண்டான். ஆனால் அந்த அரசாட்சி மகிழ்ச்சியின் அடையாளமாக அல்ல, பொறுப்பின் சுமையாகவே அவனுக்குத் தெரிந்தது. பின்னர் அவன் அஸ்வமேத யாகம் செய்து தன் பாவங்களைக் கழிக்க முயன்றான் என்றும், இறுதியில் ஆட்சியை விட்டு மகாப்ரஸ்தானம் சென்றான் என்றும் காவியம் கூறுகிறது.

'நன்றாகும் ஆக்கம் பெரிதெனினும் சான்றோர்க்குக் கொன்றாகும் ஆக்கங் கடை' என்ற குறளின் உண்மையை யுதிஷ்டிரனின் துயரம் காட்டுகிறது. சான்றோன் ஆகிய அவன், கொலையால் வந்த பெரிய வெற்றியையும் செல்வத்தையும் மகிழ்ச்சியாக ஏற்கவில்லை. அவற்றின் இழப்புகள் அவனுக்குக் கனத்தன.

இப்போரின் பின் யுதிஷ்டிரரின் துயரம் அவருடைய அருள் நிறைந்த இயல்பைக் காட்டுகிறது என்று மரபு கூறுகிறது. வெற்றி பெற்றவர் பெருமிதம் கொள்வதே வழக்கம்; ஆனால் அவர் வருந்தினார். அந்த வருத்தம் பலவீனம் அன்று; அது சான்றாண்மையின் அடையாளம். பின்னர் பெரியோர் அவருக்கு அறிவுரை கூறினர் என்றும், அவ்வுரைகளே சாந்தி பர்வத்தின் உள்ளடக்கம் என்றும் மரபு சொல்கிறது. இவ்வாறு துயரமே ஞானத்தின் தொடக்கமாயிற்று.

A story

Yudhishthira's Grief After the War

The Shanti Parva of the Mahabharata tells what happened after the Kurukshetra war. The eighteen-day war ended. The Pandavas won. But their victory came with enormous losses. Millions of warriors had died. Bhishma, Drona, Karna, Abhimanyu, Draupadi's sons and many others were no more. Yudhishthira was to ascend the throne.

But Yudhishthira did not rejoice in the victory. He sank in grief. "What happiness will a kingdom bring me which I got by killing my kinsmen and teachers? I do not want this kingdom; I will go to the forest and do penance," he said. He told his brothers and Draupadi of this thought.

Arjuna, Bhima, Nakula, Sahadeva and Draupadi all pressed him to accept the kingdom. Vyasa, Krishna and Narada also advised him. But Yudhishthira's mind did not yield. Looking at those who fell at Kurukshetra, he asked, "Is wealth that came by their blood acceptable?"

Only after going to Bhishma on the bed of arrows and receiving his teaching on dharma did his mind clear. He accepted the kingdom as a duty. But that rule appeared to him not as a sign of joy but as the burden of responsibility. Later, the epic says, he performed the Ashvamedha sacrifice to try to wash away his sins, and finally left the rule and went on the great departure, the Mahaprasthana.

Yudhishthira's grief shows the truth of "Even if wealth is great, wealth that comes by killing is the lowest to the noble." Being noble, he did not joyfully accept the great victory and wealth gained through killing. Their losses weighed heavy on him.

சிந்தனைக்கு

பிறருக்கு ஏற்பட்ட இழப்பால், நீங்கள் வென்ற ஒன்று வெற்றுப் பொருளாகத் தோன்றிய அனுபவம் உண்டா?

To reflect on

Have you ever won something and found the victory hollow because of what it cost others?