Kural 321 · அறவினை யாதெனின் கொல்லாமை கோறல்

சர்ப்ப யாகமும் ஆஸ்திகரும்

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வம் ஜனமேஜயனின் சர்ப்ப யாகத்தைச் சொல்கிறது. ஜனமேஜயன் அர்ஜுனனின் பேரனான பரீட்சித்தின் மகன். பரீட்சித் ஒரு முனிவரின் சாபத்தால் தக்ஷகன் என்ற நாகத்தால் கடிபட்டு இறந்தார். தன் தந்தையின் மரணத்துக்குப் பழிவாங்க, பூமியில் உள்ள அனைத்து நாகங்களையும் அழிக்க ஜனமேஜயன் ஒரு பெரிய வேள்வியைத் தொடங்கினான்.

அந்த வேள்வியின் மந்திரங்களால் ஆயிரக்கணக்கான பாம்புகள் நெருப்புக் குண்டத்தில் விழுந்து எரிந்தன. இளையவர், முதியவர், குற்றம் செய்தவர், செய்யாதவர் என எந்த வேறுபாடும் இல்லை. சினமும் பழிவாங்கலும் ஒரு பெரும் கொலைக் களமாக மாறின. தக்ஷகன் இந்திரனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான். வேள்வி மந்திரங்கள் இந்திரனையும் தக்ஷகனையும் சேர்த்தே இழுக்கத் தொடங்கின.

அப்போது ஆஸ்திகர் என்ற இளம் முனிவர் வேள்விச்சாலைக்கு வந்தார். அவர் நாக குலப் பெண் ஜரத்காருவுக்கும் ஒரு முனிவருக்கும் பிறந்தவர்; தம் தாய்வழி உறவினர்களான நாகங்களைக் காக்க வந்தவர். அவர் ஜனமேஜயனைப் புகழ்ந்து பாடினார். அரசன் மகிழ்ந்து, 'வேண்டிய வரம் கேள்' என்றான். ஆஸ்திகர், 'இந்த வேள்வியை நிறுத்துங்கள்' என்று கேட்டார்.

முதலில் ஜனமேஜயன் தயங்கினான்; தன் சினம் தணியவில்லை. ஆனால் வாக்குக் கொடுத்தவன் என்பதால், சபையோரின் அறிவுரையாலும் தன் வாக்கை மதித்தும், வேள்வியை நிறுத்தினான். தக்ஷகன் உட்பட எஞ்சிய நாகங்கள் உயிர் பிழைத்தன. ஆஸ்திகர் அருளால் நாகங்களைக் காத்த பெருமையைப் பெற்றார் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது.

'அறவினை யாதெனின் கொல்லாமை கோறல் பிறவினை எல்லாந் தரும்' என்ற குறளின் உண்மையை இக்கதை காட்டுகிறது. ஒரு கொலை பழிவாங்கலை எழுப்பியது; பழிவாங்கல் மேலும் பெரிய கொலையை உருவாக்கியது. சினம், பொறுமையின்மை, பகை ஆகிய அனைத்தும் அதனோடு வந்தன. கொல்லாமையை நாடிய ஆஸ்திகரின் சொல் அந்தச் சங்கிலியை அறுத்தது.

ஆஸ்திகரின் பங்கை இங்கே நாம் ஆழ்ந்து காண வேண்டும். அவர் இளம் வயதினர்; அரசனின் முன் சாதாரண சக்தியே உடையவர். ஆனால் அவர் ஆயுதத்தால் அல்ல, அருளான சொல்லால் அரசனை வென்றார். அரசனின் பெருமையைப் புகழ்ந்து அவனுடைய மனத்தைத் தொட்டு, வாக்குக் கொடுக்கச் செய்தார். சினத்தில் இருப்பவனிடம் எதிர்வாதம் பயன் தராது; அன்பும் மதிப்பும் கலந்த சொல்லே அவன் மனத்தைத் திறக்கும் என்பதை இது காட்டுகிறது. கொல்லாமையைக் காக்கும் வழி கூட அருள் நிறைந்ததாக இருக்க வேண்டும்.

இதனால் ஆஸ்திகர் பின்னர் நாகங்களின் காவலராக நம் மரபில் வணங்கப்படுகிறார்; பாம்புக்கடி நீங்க அவர் பெயரைச் சொல்வதும் சில இடங்களில் வழக்கமாக உள்ளது.

The Snake Sacrifice and Astika

The Adi Parva of the Mahabharata tells of Janamejaya's snake sacrifice. Janamejaya was the son of Parikshit, grandson of Arjuna. Parikshit died bitten by the serpent Takshaka through a sage's curse. To avenge his father's death, Janamejaya began a great sacrifice to destroy all the serpents on earth.

By the mantras of that sacrifice thousands of snakes fell into the fire pit and burned. There was no distinction between young and old, guilty and innocent. Anger and revenge turned into a great killing ground. Takshaka took refuge with Indra. The sacrificial mantras began to draw Indra and Takshaka together.

Then a young sage named Astika came to the sacrificial hall. He was born to a serpent-clan woman, Jaratkaru, and a sage, and had come to protect his maternal kin, the serpents. He sang praises of Janamejaya. The king, pleased, said, "Ask any boon." Astika asked, "Stop this sacrifice."

At first Janamejaya hesitated; his anger had not cooled. But because he had given his word, by the counsel of those present and respect for his promise, he stopped the sacrifice. The remaining serpents, Takshaka among them, survived. Astika, says the Mahabharata, gained the glory of having saved the serpents by his compassion.

The story shows the truth of "Not killing is virtue; killing brings all other evils." One death raised revenge; revenge created a greater killing. Anger, impatience and hostility all came with it. Astika's word, which sought non-killing, cut that chain.