Kural 330 · உயிருடம்பின் நீக்கியா ரென்ப செயிருடம்பின்

திருதராஷ்டிரனின் முற்பிறவி

மகாபாரதத்தின் ஸ்திரீ பர்வமும் ஆதி பர்வமும் திருதராஷ்டிரனின் குருடு பற்றியும் அவன் நூறு மகன்களின் இழப்பு பற்றியும் பேசுகின்றன. போர் முடிந்த பின், திருதராஷ்டிரன் கிருஷ்ணனிடம் தன் துயரத்தைச் சொல்லி, 'நான் இந்தப் பிறவியில் எந்தப் பெரும் பாவமும் செய்ததாக நினைவில்லை. எனக்கு ஏன் இத்தனை துன்பம்?' என்று வருந்தினான் என்று காவியம் காட்டுகிறது.

இந்த வினாவுக்கு நாட்டுப்புற மரபில் ஒரு பதில் சொல்லப்படுகிறது. அது காவியத்தின் மூல உரையில் இல்லை; பிற்கால நாட்டுப்புறக் கதைகளாக வழங்குகிறது. இக்கதையின்படி, திருதராஷ்டிரன் தன் முற்பிறவிகளில் ஒன்றில் ஒரு கொடிய அரசனாக இருந்தான். ஒருமுறை ஓர் அன்னப் பறவையின் கூட்டை அவன் அறியாமல் அல்லது கொடுமையால் தீயில் எரித்தான். அந்தக் கூட்டில் நூறு குஞ்சுகள் இருந்தன என்றும், அவை எரிந்தன என்றும் கதை கூறுகிறது. தாய்ப்பறவை கண் இழந்து புலம்பியது.

அவன் பிற்பிறவிகளில் அந்தச் செயலின் பலனை அனுபவித்தான் என்று நாட்டுப்புற மரபு சொல்கிறது. அவன் குருடாகப் பிறந்தான்; நூறு மகன்களைப் பெற்றான்; அந்த நூறு மகன்களையும் இழந்தான். ஐம்பது பிறவிகளாக அந்தப் பாவம் அவனுக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருந்தது; பின்னர் அது பலித்தது என்றும் கதை கூறுகிறது.

இந்தக் கதை ஒரு மரபுக் கதையே என்பதையும், அதை எல்லாரும் ஒரே மாதிரி ஏற்பதில்லை என்பதையும் நாம் மதிக்க வேண்டும். துன்பத்தில் இருக்கும் எவரையும் இத்தகைய கதையைக் கொண்டு குறை சொல்லலாகாது. ஆனால் இந்தக் கதை உயிர்களுக்கு, குறிப்பாக குஞ்சுகளுக்குச் செய்யும் துன்பம் எவ்வளவு ஆழமான விளைவைத் தரும் என்ற எச்சரிக்கையை மனத்தில் பதிக்கிறது.

'உயிருடம்பின் நீக்கியா ரென்ப செயிருடம்பின் செல்லாத்தீ வாழ்க்கை யவர்' என்ற குறளை இது விளக்குகிறது. உயிர்களைப் பிரித்தவன் குருடு, இழப்பு எனும் துயர வாழ்வு பெற்றான் என்று மரபு சொல்கிறது. இது கர்மத்தின் நுட்பத்தை உணர்த்தும் ஒரு கதை.

இக்கதை மகாபாரத மூலபாடத்தில் இல்லை என்பதை மீண்டும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; இது பின்னர் வந்த வாய்மொழிச் சொல்லாடல் மட்டுமே. ஆயினும் கதை சொல்லும் செய்தி தெளிவானது: சிறு தீங்கு என்று தோன்றும் செயலும் நெடுங்காலம் கழித்துத் திரும்பி வரக்கூடும். இளமையில் எண்ணாமல் செய்த செயல் முதுமையில் துயராகலாம். ஆகவே ஒவ்வொரு செயலிலும் அருளோடு நடப்பது நம் நலனுக்கே உதவும். கதை சொல்லும் ஆறுதலும் உண்டு: இப்பிறவியில் நாம் திருந்தினால் இனி வரும் துயரம் குறையும் என்ற நம்பிக்கை.

The Previous Birth of Dhritarashtra

The Stri Parva and Adi Parva of the Mahabharata speak of Dhritarashtra's blindness and the loss of his hundred sons. After the war, the epic shows Dhritarashtra telling Krishna his grief and lamenting, "I do not recall doing any great sin in this life. Why do I suffer so much?"

Folk tradition gives an answer to this question. It is not in the epic's original text; it circulates as a later folk tale. According to this tale, in one of his previous births Dhritarashtra was a cruel king. Once, unknowingly or in cruelty, he burned a swan's nest in fire. The tale says that nest held a hundred chicks and they burned. The mother bird lamented, blind with grief.

Folk tradition says he experienced the fruit of that deed in later births. He was born blind; he fathered a hundred sons; and he lost all hundred. The tale says that for fifty births the sin lay hidden from him and then it bore fruit.

We should respect that this is only a traditional tale and that not everyone accepts it in the same way. We must never blame anyone in suffering with such a tale. But the story fixes in the mind a warning of how deep the consequences are of the pain we cause to living beings, especially the young.

It explains the couplet "They say those who removed life from bodies live a wretched life in a diseased body." Tradition says that the one who took lives received a sorrowful life of blindness and loss. It is a tale that conveys the subtlety of karma.